คำสั่งที่ต้องทำตาม

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับผสมผสานกับกลิ่นไอควันซิการ์ชั้นดีในห้องแต่งตัววีไอพี ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ เงาสสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นหญิงสาวในชุดราตรีเกาะอกสีดำสนิท ขับเน้นผิวเนียนละเอียดให้ดูโดดเด่นราวกับรูปปั้นแกะสลัก แต่ทว่าแววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความเย่อหยิ่งที่พยายามปกปิดความสั่นไหวเอาไว้ภายใต้กรอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาจากด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส อัครเดโช ปรากฏขึ้นในกระจกเงา ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์กวาดมองสำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน มือหนายื่นเข้ามาสัมผัสลาดไหล่เปลือยเปล่า ลากไล้ปลายนิ้วผ่านผิวเนื้อเนียนอย่างจงใจจนรินรดาสะดุ้งเฮือก เผลอหดไหล่หนีด้วยสัญชาตญาณ "ชุดนี้... สวยดีครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ "แต่ผมไม่ชอบให้ใครมองคุณนานเกินสามวินาที...จำกฎของเราเอาไว้ให้ดี ริน" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอหันกลับมาประชดประชันด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกแต่แข็งกร้าว "คุณกลัวคนอื่นเห็นฉันในมุมมืด หรือคุณกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ ซ่อนผู้หญิงไว้บำเรอกามในเงาสลักกันแน่คะ... อ๊ะ!" ยังไม่ทันขาดคำ มือหนากระชากเอวบางเข้าประชิดแนบแน่นอย่างไร้ความปรานี แรงบีบที่เอวทำให้เธอเจ็บแปลบจนต้องนิหน้า คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะแก้มสาก "อย่าอวดดีให้มากนัก รินรดา" เสียงคำรามต่ำในลำคอของเขาเต็มไปด้วยความดุดันและอันตราย "คืนนี้คุณไม่ใช่ภรรยาออกหน้าออกตาของผม แต่คุณคือ 'เงา' ที่ต้องซ่อนตัวอยู่หลังความมืด คอยปรนเปรอผมคนเดียว... ถ้าผมสั่งให้ยิ้ม คุณต้องยิ้ม ถ้าผมสั่งให้หุบปาก คุณต้องเงียบ เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ?" แรงกดดันจากอำนาจมืดรอบตัวบีบคั้นจนรินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ค่อยออก แต่เธอก็เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดหวั่น "ฉันเข้าใจดีค่ะ... ท่านประธาน" งานเลี้ยงฉลองครบรอบการค้าระหว่างประเทศจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากโคมAระย้าคริสตัลส่องกระทบเครื่องเพชรราคาแพงของผู้คนในสังคมชั้นสูง เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ท่ามกลางเสียงพูดคุยเจรจาธุรกิจนับร้อย คาร์ลอสเดินก้าวเข้ามาในงานโดยมีรินรดาก้าวตามหลังมาในระยะห่างครึ่งก้าวตามคำสั่ง เธอถูกจำกัดให้อยู่ในมุมมืดของระเบียงห้องโถงใหญ่ หลบพ้นจากสายตาผู้คนสอดส่อง แต่ยังคงอยู่ในรัศมีการมองเห็นของเขาตลอดเวลา ความอึดอัดและสายตาแทะโลมจากแขกเหรื่อบางคนที่เหลือบมองมา ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกจับแก้ผ้าต่อหน้าธารกำนัล เธอหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบเพื่อดับกระหายความตึงเครียดในอก "ดื่มเก่งเสียด้วยนะแม่คุณ" เสียงทุ้มต่ำกวนประสาทดังขึ้นข้างกาย รินรดาหันไปมองพบชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาคมคายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ วิคเตอร์ คู่ปรับทางธุรกิจของคาร์ลอสกำลังยืนถือแก้วไวน์ส่งยิ้มให้เธอด้วยแววตาเจ้าชู้ "ถอยไปค่ะ ฉันไม่ได้อยากคุยกับคุณ" รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ วิคเตอร์หัวเราะในลำคอ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนเกินงาม มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะปลายคางมน "น่าเสียดายจังนะครับที่ผู้หญิงสวยระดับคุณ ต้องมาหลบซ่อนเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อในเงาของไอ้คาร์ลอส... สนใจมาเป็นผู้หญิงของผมไหมล่ะครับ ผมให้ราคาดีกว่ามันหลายเท่าแน่นอน" "ถอนคำพูดของคุณไปซะ ไม่อย่างนั้น..." "ไม่อย่างนั้นจะทำไมครับ?" วิคเตอร์ยิ้มเยาะ ยิ่งคุกคามเธอหนักขึ้นด้วยการเอื้อมมือจะคว้าข้อมือเล็ก เพี้ยะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นท่ามกลางเสียงดนตรี รินรดาหมดความอดทนจึงฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของวิคเตอร์เต็มแรง ใบหน้าของชายหนุ่มหันไปตามแรงปะทะ ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที วิคเตอร์ยอบตัวลงกระชากข้อมือของเธออย่างแรงด้วยความโมโห "อีตัวสำเพ็ง กล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน!" "ปล่อยฉันนะ!" รินรดาร้องลั่น พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันเยือกเย็นลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในรัศมีสิบเมตรรอบตัวราวกับลดต่ำลงจนติดลบ ฝูงชนที่อยู่ใกล้เคียงต่างพากันถอยร่นออกไปโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความตาย วิคเตอร์ชะงักมือที่กำลังกำข้อมือรินรดาไว้ เมื่อเงาของมัจจุราชเข้ามาประชิดตัว คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าวิคเตอร์ สายตาดุดันมองต่ำไปยังมือของอีกฝ่ายที่กำลังจับข้อมือของรินรดาอยู่ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบาๆ แต่กลับทรงพลังกดดันจนทุกคนรอบข้างไม่กล้าหายใจแรง "แกกำลังแตะ... ของๆ ฉันอยู่รู้ตัวไหม วิคเตอร์?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กโรมานซ์ไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ