ของเล่นชิ้นโปรด

กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนคอหอยได้ในห้องจัดเลี้ยงวีไอพี แสงไฟสลัวสีอำพันสาดกระทบใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของคาร์ลอส อัครเดโช ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นไม่ได้ละไปจากร่างบางในชุดเดรสยาวผ่าข้างสีแดงเพลิงของรินรดาเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักธุรกิจแนวหน้าของประเทศ โดยมีสายตาแทะเลโลมและพึงพอใจจากผู้ชายหลายคนทอดมองมาอย่างไม่ปิดบัง วิคเตอร์ คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเล่นงานเขาอยู่เนืองๆ กำลังยกแก้วไวน์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้รินรดา พร้อมกับเอ่ยชมเรือนร่างระหงด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะให้คนรอบข้างได้ยิน "ไม่คิดเลยนะครับว่าคุณคาร์ลอสจะมีเพชรเม็ดงามซ่อนไว้เบื้องหลังอาณาจักรสีเทา... รินรดาช่างงดงามจนทำให้บรรยากาศน่าเบื่อพวกนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา" บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงจนติดลบในเสี้ยววินาที คาร์ลอสขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน นิ้วเรียวหนาที่ถือแก้ววิสกี้บีบเข้าหากันจนแก้วแทบร้าว ความหึงหวงที่แผดเผาอยู่ในอกถูกกดทับไว้ด้วยมาดของเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล แต่ดวงตาที่จ้องมองไปยังวิคเตอร์กลับเย็นชาดุจยมทูตที่พร้อมจะปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าแตะต้องของรักของหวง "ระวังคำพูดของคุณหน่อย วิคเตอร์" คาร์ลอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วโต๊ะอาหารที่เริ่มเงียบกริบ "ของบางอย่าง... ต่อให้คุณแค่นึกอยากจะเอื้อมมือมาแตะ มันก็อาจจะทำให้มือข้างนั้นของคุณขาดสะบั้นโดยไม่รู้ตัว" วิคเตอร์หัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว "โอ้ ใจเย็นน่าคุณคาร์ลอส ผมก็แค่ชื่นชมความงามตามมารยาท... หรือว่าคุณกลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะทนความเร้าร้อนของโลกภายนอกไม่ไหว แล้ววิ่งมาซบคนที่มือสะอาดกว่าล่ะครับ?" รินรดา দাঁড়อยู่ตรงกลางระหว่างเพลิงอารมณ์ของเสือร้ายทั้งสอง หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัววิคเตอร์ แต่เพราะเธ้ารู้ดีว่าความเงียบของคาร์ลอสในตอนนี้เปรียบเสมือนรอยร้าวของเขื่อนที่กำลังจะพังทลายลงมา เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจะถอยหลังหนีจากสถานการณ์อึดอัดนี้ แต่ทว่า... พรึบ! ข้อมือเรียวเล็กถูกคว้าหมับด้วยมือหนาราวกับคีมเหล็ก แรงดึงอันมหาศาลลากเธอเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งทันทีโดยไม่สนสายตาใคร รินรดาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ คาร์ลอสไม่สนใจมารยาททางสังคมอีกต่อไป เขาหันไปสบตากับวิคเตอร์ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "เกมการค้าระหว่างเราค่อยเคลียร์กันวันหลัง แต่วันนี้... เมียฉัน ฉันขอตัวก่อน" สิ้นคำประกาศิต รินรดาก็ถูกลากตัวออกจากห้องจัดเลี้ยงท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อ ทว่าไม่มีใครกล้าแม้แต่จะปริปากทักท้วงอำนาจมืดของคาร์ลอส อัครเดโช ร่างบางถูกผลักเข้าไปในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรู แรงกระแทกไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอล้มลงไปบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟู รินรดายังไม่ทันได้ตั้งตัว เงาร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์และนิโคตินรดรดอยู่ข้างแก้ม "คุณทำบ้าอะไรของคุณคาร์ลอส!" รินรดาเงยหน้าขึ้นต่อvต้าน ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ "ฉันแค่ยืนคุยตามมารยาท ทำไมคุณต้องทำตัวป่าเถื่อนขนาดนี้ด้วย!" "ป่าเถื่อนงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนควบคุมไม่ได้ มือหนาเอื้อมไปบีบคางสลวยให้เงยขึ้นรับสัมผัส บังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังลุกโชนเป็นไฟ "สายตาพวกมันที่มองเธอ... ฉันเห็น รอยยิ้มที่มันส่งให้เธอ... ฉันจำได้ รินรดา เธอเป็นของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดฝัน!" "ฉันไม่ใช่สิ่งของนะคาร์ลอส! ฉันเป็นคน!" เธอกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้น ตบะที่อดทนมานานขาดผึ่ง "ใช่ เธอดิ้นรน เธอกร้าวร้าว... แต่บนเตียงของฉัน เธอก็เป็นได้แค่ของเล่นชิ้นโปรดที่ครางชื่อฉันด้วยความเร่าร้อนไม่ใช่หรือไง!" คำพูดดิบเถื่อนบาดลึกเข้าโสตประสาท รินรดาหน้าชาแต่ยังคงดื้อรั้นด้วยการสะบัดหน้าหนี ทว่านั่นยิ่งเป็นการราดน้ำมันเข้ากองเพลิง มือหนาของมาเฟียหนุ่มกระชากชุดเดรสสีแดงเพลิงร่นลงมาอย่างไม่ปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ รสจูบดุดันกระหายหิวทาบทับลงมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ประท้วง ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้มรสความหวานล้ำที่เขาโหยหา รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้สติของรินรดาพร่าเลือนในพริบตา มือเรียวที่พยายามทุบตีอกแกร่งในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่ถูกบังคับให้เข้าหากัน คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินรดาจนเธอสั่นสะท้าน มือใหญ่อีกข้างลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนสวย ลากผ่านเนื้อผ้าซาตินขึ้นมาอย่างอุกอาจ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายของเธอให้ตื่นขึ้นมาต่อกรกับความยับยั้งชั่งใจ สัมผัสที่เว้าวอนและร้อนแรงผสมผสานกับอำนาจครอบครองที่เด็ดขาด คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้าแดงก่ำที่มีหยาดน้ำใสคลอเบ้าด้วยความโกรธปนความวาบหวาม "จำไว้... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่อง "ต่อให้ใครหน้าไหนพยายามจะแย่งเธอไป ฉันก็จะเผาทุกอย่างให้เป็นจุลเพื่อขังเธอไว้ในกรงทองของฉันคนเดียว" ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกผ่านบานประตู "นายครับ! วิคเตอร์ส่งคนบุกเข้ามาที่ชั้นล่างแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กโรมานซ์ไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ