กลิ่นอายความพ่ายแพ้

ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างขวางตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและมัสก์กายบุรุษที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอส อัครเดโช ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาด้วยฝีเท้าเงียบเชียบดั่งเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุมมืด ร่างบางพยายามถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกเย็นเฉียบ ทว่าไอร้อนจากกายแกร่งที่ทาบทับเข้ามากลับแผดเผาจนผิวเนื้อเธอนวลสะท้าน "ดื้อด้านนักนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความขุ่นเคืองระคนปรารถนา ดวงตาคมกราดเกรี้ยวราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง "คิดว่าการแสดงท่าทางแข็งกร้าวใส่ฉัน จะทำให้เธอยกตัวเองให้พ้นจากความเป็นนางบำเรอของฉันได้งั้นหรือ" "ปล่อยฉันนะ... คาร์ลอส คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ผลักไมอบةอกกว้าง ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับเปรียบเสมือนการสะกิดผิวกายสิงห์โตหนุ่มเท่านั้น มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย พันธนาการร่างบางไว้ภายใต้อาณัติของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ "สิทธิ์งั้นหรือ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายหอมหวานรัญจวนใจของเธอกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกดขี่ไว้ "จำใส่สมองอันดื้อรั้นของเธอเอาไว้ ร่างกายทุกลารางนี้ ลมหายใจทุกลมหายใจของเธอ นับจากวินาทีที่ก้าวเข้ามาในตระกูลอัครเดโช... มันเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว" ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน รุกไล่ และเอาแต่ใจ ปรารถนาจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของหญิงสาวให้แหลกคาอก รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองสั่งให้ขัดขืน มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระจากการถูกล็อกพยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง ทว่ากลีบปากที่เผยอขึ้นด้วยความตกใจกลับเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความป่าเถื่อน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นมนמהตราสะกดที่บั่นทอนกำแพงความเกลียดชังลงทีละน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบา ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความมืดสลัว "อื้อ..." เสียงครางประท้วงเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง เมื่อเรียวลิ้นของเขาเกี่ยวพันดูดซึมความหอมหวานอย่างไม่รู้จักพอ ร่างกายของรินรดาเริ่มทรยศต่อจิตสำนึก ความรู้สึกชาหนาแผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส กล้ามเนื้อที่เคยตึงเครียดด้วยความหวาดระแวง กลับอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สัญชาตญาณลึกเร้นภายในกายพยายามเรียกร้องสัมผัสที่ลึกซึ้งกว่าเดิมอย่างน่าละอาย คาร์ลอสรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มแห่งผู้ชนะปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสจากอารมณ์เสน่หา "ปากบอกว่าเกลียด... แต่ร่างกายของเธอมันกำลังฟ้องความจริงยิ่งกว่าคำพูดเสียอีกนะ ริน" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอสะดุ้งเฮือก ขนกายลุกชันไปทั่วร่าง "ฉัน... ฉันเปล่า..." น้ำเสียงของเธอบิดพริ้ว สั่นเครือและไร้ซึ่งน้ำหนักในการปฏิเสธ เมื่อฝ่ามือใหญ่เริ่มลูบไล้สะโพกมนและดันร่างเธอให้แนบชิดกับความแข็งแกร่งที่ตื่นตัวรออยู่ภายใต้ร่มผ้า ความตึงเครียดของสถานการณ์ถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่กำลังลุกโชนขึ้นอย่างไม่มีวันดับ สบตากันในความสลัว คาร์ลอสไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธคำพูดใดๆ อีกต่อไป เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนกว้างใจกลางห้องที่มีผ้าปูสีเข้มรองรับเรือนร่างที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงอารมณ์ รินรดาหลับตาลงยอมรับความพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณดิบที่โอบล้อมรอบตัวเธอไว้ทั้งหมด ขณะที่ริมฝีปากของมาเฟียหนุ่มทาบทับลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดื่มด่ำค่ำคืนอันเร่าร้อนที่ถูกลิขิตให้เป็นพันธนาการชั่วนิรันดร์ ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความปรารถนาโหมกระหน่ำจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้เนิร์ดคนสนิทที่ทำให้คาร์ลอสต้องชะงักกึก "นายครับ! แย่แล้วครับ... โกดังสินค้าหลักที่ท่าเรือถูกลอบวางเพลิง และตอนนี้หลักฐานสำคัญทั้งหมดกำลังจะตกไปอยู่ในมือของวิคเตอร์ครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กโรมานซ์ไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ