คำสารภาพที่ไม่ได้เอ่ย

กลิ่นอายของบุหรี่ฮافาน่าราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของคาร์ลอส อัครเดโช ลอยอบอวลอยู่ในความมืดสลัวของห้องนอนชุดเพนต์เฮาส์หรู รินรดากลืนน้ำฝนลงคออย่างยากลำบาก ท่ามกลางความกดดันที่บีบอัดจนทรวงอกไหวสะท้าน ทุกย่างก้าวที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ เปรียบเสมือนกรงขังที่ค่อยๆ บีบแคบลงจนเธอแทบไม่มีอากาศหายใจ แววตาดุดันคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายจี้เพชรบนสร้อยคอที่วิคเตอร์ส่งมาเยาะเย้ยในงานประมูลยังคงสร้างรอยแค้นในดวงตาคมกริบของเขา แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยว คือความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่ม "คิดจะเล่นเกมกับฉันหรือรินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมา ราวกับเสียงคำรามจากเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคราบ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นระริกจนแทบทรุด เธอยืดตัวขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ได้เล่นเกมอะไรทั้งนั้น... คุณต่างหากที่คิดไปเองคาร์ลอส" "โกหก!" พรึบ! ร่างบางถูกกระชากเข้าหาอกแกร่งอย่างแรงจนลมหายใจขาดห้วง แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับแผงอกร้อนระอุที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ กลิ่นอายความเป็นชายที่ทรงอำนาจโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง คาร์ลอสกดข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมปลาบก้มลงมองเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความดื้อรั้น "ถ้าเธอยังกล้าพูดจาท้าทายฉันด้วยสายตาแบบนี้อีก... ฉันจะทำให้เธอจำไปจนวันตายว่าใครคือเจ้าของเรือนร่างนี้ตัวจริง" ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ มันไม่ใช่แค่ความหวาดกลัว แต่มันคือกระแสความร้อนประหลาดที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ทุกสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ไล้ขึ้นมาจากเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้ผิวเนื้อของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจอีกแล้ว มันโหยหาอ้อมกอดดิบเถื่อนนี้ ทั้งที่ปากปฏิเสธ "ปล่อยนะ... คนป่าเถื่อน!" เธอพยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสอุ่นจัดที่แตะลงบนพวงแก้ม แต่คาร์ลอสกลับใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา รสจูบที่ดุดัน รุกไล่ และไม่มีความปรานีใดๆ ทาบทับลงมาปิดริมฝีปากที่กำลังเอื้อNคำตัดพ้อทันที มันเป็นการจูบที่ปะปนไปด้วยความหึงหวง ความโกรธแค้น และความปรารถนาอันดิบเถื่อน คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากนุ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคอ พยายามทุบตีไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นจนแผ่นอกแนบสนิทไร้ช่องว่าง รสสัมผัสลึกล้ำนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผาทั้งสองคนให้หลอมละลาย มือหนาลูบไล้สะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างเย้ายวน ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมผละริมฝีปากออกแม้แต่น้อย รินรดาหวีดร้องเบาๆ ในลำคอเมื่อแผ่นหลังถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่มกว้าง คาร์ลอสตามทาบทับลงมาดั่งภูเขาไฟที่ระเบิดออกอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวจากภายนอก หน้าต่างกระจกสะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังกอดก่ายกันอย่างเร่าร้อน นิ้วแกร่งลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ตื่นตัว ร่างบางสะดุ้งเฮือกยามเมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเอาแต่ใจ ความซาบซ่านที่เขาหยิบยื่นให้ทำให้สมองของรินรดาขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงราบคาบเหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ประสานกันในความเงียบ "มองหน้าฉัน... ริน" เสียงกระซิบพร่าทุ้มข้างใบหู พร้อมกับจังหวะการเคลื่อนไหวที่ล2ลึกและหนักหน่วงจนร่างบางแอ่นกายรับสัมผัสแทบไม่ทัน ความเจ็บปวดแปลบปาล์มในคราแรกถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์เสน่หาอันบ้าคลั่ง คาร์ลอสเคลื่อนกายเข้าหาด้วยจังหวะที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนราวกับต้องการลบเลือนร่องรอยของชายอื่นให้หมดสิ้นจากความทรงจำของเธอ ทุกสัมผัส การกอดรัด และเสียงครางต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มคือเครื่องยืนยันถึงความคลั่งไคล้ที่เขามีต่อเธอ รินรดากอดเกี่ยวรอบลำคอแกร่ง จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายของพวกเขาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา ก่อนที่คลื่นความสุขสมจะซัดสาดเข้าใส่จนทั้งสองสะท้านเฮือกและซบลงแนบกายกันด้วยความเหนื่อยอ่อน เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เสียงหอบหายใจค่อยๆ สงบลง คาร์ลอสซุกหน้าลงกับลาดไหล่เนียนมน มือหนายังคงลูบไล้เส้นผมสลวยของเธออย่างทะนุถนอมในแบบที่หาดูได้ยาก รินรดานอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง หัวใจยังคงเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความเกลียดชัง บัดนี้กลับถูกถักทอด้วยพันธนาการแห่งร่างกายที่ยากจะตัดขาด "เธอเป็นของฉันคนเดียว... ริน" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังก้องขึ้นในความมืด "อย่าคิดแม้แต่จะชายตากลมๆ คู่นี้ไปมองมันอีกเด็ดขาด" รินรดานิ่งงัน ไม่ทันได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงบ บอดี้การ์ดคนสนิทเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รออนุญาต สีหน้าตื่นตระหนกและหยาดเหงื่อที่ซึมตามขมับทำให้คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ลูกน้องคนสนิทละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่สุดของเราที่ท่าเรือ... ถูกระเบิดราบคาบเมื่อห้านาทีก่อน... และในที่เกิดเหตุ... มีสัญลักษณ์ของวิคเตอร์ทิ้งไว้ครับ!" ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสวาวโรจน์ขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาราวกับปีศาจร้าย เขาก้มลงมองรินรดาที่นอนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขน ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มเหี้ยมเกรียมชนิดที่แม้แต่คนสนิทonัยยังต้องก้าวถอยหลัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ