พายุที่ซ่อนอยู่

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเข้มข้นในห้องทำงานส่วนตัว คาร์ลอส อัครเดโช ขยับนิ้วเรียวหนาเคาะโต๊ะกระจกนิรสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ ภาพที่ปรากฏทำเอาเส้นเลือดขมับของเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว รถยนต์สีดำสนิทติดฟิล์มทึบจอดสนิทอยู่ริมถนนใหญ่ห่างจากประตูรั้วไปไม่ไกล และบุคคลที่ก้าวลงมาจากรถคันนั้นไม่ใช่ใครอื่น—วิคเตอร์ ศัตรูทางธุรกิจผู้กระหายอำนาจและจ้องจะขย้ำเขาให้จมดิน "มันกล้าดียังไง..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างดุดัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องเย็นเฉียบลงถนัดตา ในขณะเดียวกัน ภายในห้องนอนกว้างขวาง รินรดากำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ความอึดอัดบางอย่างกำลังเกาะกินหัวใจ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเธอทุกที และเธอกลายเป็น "เป้าหมาย" ที่วิคเตอร์ตั้งใจจะใช้เพื่อหักหาญความเย่อหยิ่งของคาร์ลอส เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน รินรดาสดุ้งโหยงหันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสยืนตระหง่านอยู่ที่กรอบประตู แววตาของเขาไม่ได้ดุดันใส่เธอเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความระแวงและประกายไฟแห่งความหึงหวงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ริน..." เสียงเรียกนั้นแหบพร่าและกดดัน "คุณคาร์ลอส... มีอะไรคะ สีหน้าของคุณดูไม่ค่อยดีเลย" เธอย้อนถามด้วยความสงสัย ก้าวเดียว—เขาย่นระยะห่างระหว่างเขากับเธอในพริบตาเดียว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนจะดึงเข้าหาร่างแกร่งอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้าง ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนรินรดากลั้นหายใจ "ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด... ต่อให้ฉันไม่อยู่ เธอต้องอยู่ในห้องนี้ ล็อคประตูให้หนาแน่น เข้าใจไหมรินรดา!" น้ำเสียงของเขาไม่ใช่แค่การขอร้อง แต่มันคือคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้มีข้อโต้แย้ง "คุณเป็นอะไรของคุณ อยู่ๆ ก็มาทำท่าทางแบบนี้..." รินรดาพยายามขัดขืน ดันอกแกร่งออกด้วยความหงุดหงิดกับความเอาแต่ใจ แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงจะสู้แรงมาเฟียผู้โชกโชนได้ "วิคเตอร์มันมาป้วนเปี้ยนใกล้เขตบ้านเราแล้ว..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม กลิ่นกายสาวหอมหวานที่คุ้นเคยกำลังมอมเมาสติที่ตึงเครียดของเขาให้หลุดลอย ดวงตาคมกริบกวาดมองเรียวปากอิ่มสั่นระริก ก่อนจะก้มลงบดขยี้จูบลงไปอย่างไร้ความปรานี สัมผัสแรกดุดันและร้อนแรงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ รินรดาสะท้านเฮือก เผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความตกใจ เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามแผ่นหลังเนียน สอดเข้าใต้ร่มผ้าแล้วลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มนิ่มจนเธอขนลุกซู่ ความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงต่อศัตรูถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถาโถมเข้าใส่หญิงสาวอย่างไร้ทางหนี "อื้ม... คุณคาร์ลอส..." เสียงประท้วงเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อความเร่าร้อนจากรสจูบทำให้ลมหายใจของเธอขาดห่วน คาร์ลอสอุบิตัวเธอลอยขึ้นเหนือพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว รินรดาต้องรีบเกี่ยวแขนกอดรอบคอหนาไว้แน่นด้วยความตกใจ ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างใหญ่อย่างทะนุถนอมท่ามกลางความดุดันที่ยังไม่จางหาย ร่างหนาทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง ดวงตาคมกริบพินิจมองเรือนร่างอรชรที่กำลังหอบหายใจสะท้าน "จำไว้... รินรดา... เธอเป็นของผู้ชายคนนี้คนเดียว ไม่มีใครหน้าไหนแย่งเธอไปจากฉันได้ทั้งนั้น" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ก่อนจะซุกไซร้ใบหน้าคมสันลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยสีสحแดงจางๆ มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีIละเม็ดอย่างชำนาญ เผยให้เห็นเนินอกอิ่มและผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รินรดาแอ่นกายหนีสัมผัสวาบหวามตามสัญชาตญาณ แต่ความรู้สึกซ่านเสียวที่เขาจงใจปรนเปรอผ่านปลายนิ้วและริมฝีปากร้อนผ่าว กลับทำให้สติของเธอพร่าเลือน ความโกรธขึงในคราแรกมลายหายไป เหลือเพียงไฟสเสน่หาที่โหมกระหน่ำจนร่างกายร้อนรุ่ม "อ๊ะ... อย่านะ..." เสียงครางหวานหลุดลอดริมฝีปาก เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งสัมผัสจุดอ่อนไหวจนเธอสะท้านเฮือก บทเพลงรักอันดุเดือดและเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดของโลกภายนอก คาร์ลอสทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน การครอบครองเป็นไปอย่างลึกซึ้งและหนักหน่วง ราวกับต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าandประกาศกร้าวให้โลกรู้ว่าผู้หญิงใต้ร่างนี้คือเขตหวงห้ามที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดร่วมกันอย่างสมบูรณ์แบบ ผ่านไปเนิ่นนาน—ในความเงียบงันหลังพายุอารมณ์สงบลง คาร์ลอนนอนตะแคงกอดร่างนุ่มนิ่มที่หลับสนิทแนบอกแกร่ง ดวงตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความระแวดระวัง **ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงกระซิบผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สายของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังลอดเข้ามาในห้อง *"นายครับ... มันล้ำเส้นเข้ามาในเขตชั้นในแล้วครับ!"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ