ความปรารถนาที่ไม่อาจปิดบัง

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและไวน์แดงวินเทจลอยอบอวลอยู่ในความมืดสลัวของห้องนอนเพนต์เฮาส์หรู ทว่าสิ่งที่คุกรุ่นยิ่งกว่าคือแรงกดดันทางอากาศที่บีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอส อัครเดโช ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกสูงจรดเพศ มองทัศนียภาพยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่างด้วยแววตานิ่งเรียบดั่งปีศาจน้ำแข็ง แต่มือหนาที่ถือแก้วไวน์กลับบีบแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ประสาทสัมผัสอันแหลมคมกลับรับรู้ถึงทุกการเคลื่อนไหวของร่างระห่างที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ รินรดากำลังยืนอยู่ตรงนั้น... ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเธอสั่นไหวเล็กน้อยสะท้อนผ่านความเงียบงัน ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลังจากวิคเตอร์ใช้แผนสกปรกส่งรูปถ่ายตัดต่อเพื่อเสี้ยมให้เธอกลัวและหนีออกจากคาร์ลอส มันกลับกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเธอเอง วินาทีที่เธอเกือบจะก้าวพ้นประตูคฤหาสน์เพื่อตัดขาดจากอิทธิพลมืดของเขา หัวใจดวงน้อยกลับบีบตัวจนเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชาก ภาพรอยยิ้มหยัน ไหล่กว้างที่คอยปกป้อง และสัมผัสอันดุดันแต่เร่าร้อนของเขา วนเวียนเข้ามาในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น... ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอได้ถูกพันธนาการไว้กับมาเฟียเถื่อนคนนี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เธอบริหารความเย่อหยิ่งของตัวเองไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อไม่มีเขาคอยกักขัง "คุณจะยืนเป็นหินอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม หรือต้องให้ฉันเดินไปลากคุณมาลงโทษที่บังaniatหนีออกไปจากอ้อมแขนของฉัน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้น ทะลวงผ่านความเงียบราวกับคมมีด คาร์ลอสหันกลับมา ดวงตาคมกริบสีสนิมดุจพญาอินทรีย์จ้องมองเธอด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาให้มอดไหม้ รินรดากัดริมฝีปากล่างแน่น ความทิฐิที่เคยมีพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เธอไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหาเขา ช้าๆ ทว่ามั่นคง แววตาคู่สวยที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉายแววจำนนและเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด "ฉันไม่ได้หนี..." เสียงของเธอแหบพร่า ขาดห้วง "ฉันแค่วิ่งตามเสียงหัวใจตัวเอง... ที่มันโง่เขลาพอจะยอมจำนนให้คุณ" คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างพิจารณา ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นแต่น่ากลัวราวกับราชสีห์ที่กำลังตะครุบเหยื่ออันโอชะ ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกระสุนปืน มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วดึงรั้งเข้าหาจนแผ่นอกแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนแทบหลอมละลาย รินรดาสะดุ้งเฮือก มือเรียวเล็กยกขึ้นทาบแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกเขาจับข้อมือตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปากเก่งนักนะริน..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนฉ่าเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "พูดใหม่อีกทีซิ ว่าเธอยอมจำนนต่อใคร" "คนเผด็จการ..." เธอเค้นเสียงตอบทั้งๆ ที่ลมหายใจเริ่มติดขัด แรงดึงดูดจากตัวเขามันรุนแรงเสียจนเธอแทบยืนด้วยขาตัวเองไม่ไหว "ใช่... ฉันมันเผด็จการ และเธอก็เป็นของเล่นชิ้นเดียวที่ฉันไม่มีวันยอมยกให้ใคร" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและโกรธเกรี้ยว ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิเป็นความเร่าร้อนลุ่มลึกที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากเธอดั่งคนหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เรียวแขนที่เคยขัดขืนเปลี่ยนเป็นโอบกอดรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สัมผัสอันชำนาญและดุดันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายของมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่าน มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะลูบไล้ต่ำลงมาตามแนวแผ่นหลังโค้งเว้า ปลดปล่อยสัมผัสวาบหวามผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนรินรดากรีดร้องครางเบาๆ ในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความปรารถนาที่พยายามเก็บกดไว้พังทลายลงในค่ำคืนนี้ คาร์ลอสดันร่างบางจนแผ่นหลังแนบชิดกับบานกระจกใสเย็นเยียบเบื้องหลัง ก่อนที่เขาจะใช้ริมฝีปากซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างประทับตราความเป็นเจ้าของอย่างหนักหน่วง มือหนาเกี่ยวสายชุดเดรสผ้าแพรลื่นไหลหลุดร่วงจากไหล่มน เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งเสน่หา "คุณคาร์ลอส..." เธอกระซิบเรียกชื่อเขาเสียงสั่นพร่า ดวงตาฉ่ำน้ำมองสบกับแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการดิบเถื่อน "ฉัน... ฉันขาดคุณไม่ได้จริง ๆ..." คำสารภาพที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบวมเจ่อ ทำให้ดวงตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาว รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนจะรีบเกี่ยวเรียวขาโอบรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณความโหยหาบังคับให้เธอซุกใบหน้าเข้ากับลาดไหล่กว้าง สูดดมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาอย่างม어เมา คาร์ลอสสาวเท้าก้าวไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องอย่างมั่นคง ก่อนจะทิ้งร่างบางลงบนฟูกนุ่มหนา ร่างสูงตามทาบทับลงมาทันทีราวกับนักล่าที่ไม่อมฮะให้เหยื่อได้มีโอกาสหนีรอดไปไหนได้อีก ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกใส บทเพลงแห่งความเสน่หาและอำนาจมืดก็ได้บรรเลงขึ้นอีกครั้งอย่างดุเดือดและเร่าร้อน เกินกว่าที่ใครจะหยุดยั้งได้... ทว่า ท่ามกลางห้วงเวลาแห่งความสุขสมที่ร่างกายและจิตใจกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของคาร์ลอสกลับดังขึ้นเบาๆ จากเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะข้างหัวเตียง หน้าจอสีฟ้าสะท้อนภาพกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ที่ปรากฏเงาร่างของบุคคลแปลกหน้ากำลังก้าวข้ามรั้วเข้ามา... และบุคคลนั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง วิคเตอร์กำลังยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า พร้อมกับกำลังพลติดอาวุธครบมือ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ