วันที่ทุกอย่างพังทลาย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเหล้าองุ่นราคาแพงยังไม่ทันจางหายจากริมฝีปาก ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส อัครเดโช ก็ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไม่ได้มาจากการได้รับอนุญาต รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อบานประตูไม้สักทองถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างเพรียวบางในชุดผ้าไหมเนื้อนุ่มถอยหลังกรูดไปจนชิดกับมุมชั้นหนังสือหรูหรา ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาแทนที่เจ้าของอาณาจักรที่เพิ่งก้าวออกไปจัดการธุระสำคัญนอกคฤหาสน์ได้ไม่ถึงชั่วโมง “วิคเตอร์...” เสียงหวานสั่นพร่าหลุดลอดริมฝีปากอิ่มที่ซีดเผือดลงถนัดตา ผู้มาเยือนยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยพิษสงและความกระหายในชัยชนะ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาน้อยๆ ด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับสุนัขป่ากำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะที่ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ คาร์ลอสอาจจะคิดว่ามาตรการรักษาความปลอดภัยของเขารัดกุมพอที่จะปกป้องดอกไม้พาสเทล ดอกนี้ได้ ทว่าเขาประเมินความโลภและสายตาของหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างวิคเตอร์ต่ำเกินไป “ตกใจมากหรือครับ คนสวย... ดูท่าทางคุณคาร์ลอสคงจะปรนเปรอคุณจนเคยตัวสินะ ถึงได้ลืมไปแล้วว่าโลกใบนี้ยังมีกฎเกณฑ์ที่โหดร้ายกว่าในกรงทองแห่งนี้มากนัก” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละน้อย แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้บุกรุกจนอากาศรอบตัวรินรดาราวกับจะเบาบางลง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก แต่ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำมานับครั้งไม่ถ้วนหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ อีกต่อไป โดยเฉพาะกับศัตรูตัวฉกาจของคนที่เธอ... แม้จะเกลียดชังแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคือเจ้าของลมหายใจของเธอในยามนี้ “คุณเข้ามาในนี้ได้อย่างไร... การ์ดของคาร์ลอสอยู่ไหน?” น้ำเสียงพยายามเค้นให้แข็งกร้าว แม้เรียวขาจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ “การ์ดพวกนั้นเหรอครับ...” วิคเตอร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับด้วยความเหี้ยมเกรียม “หลับสบายดีในแบบที่ต่อให้คุณตะโกนจนคอแตก ก็ไม่มีวันได้ยินหรอกครับรินรดา คุณคาร์ลอสของคณเก่งกาจเรื่องธุรกิจและการควบคุมผู้คน แต่เขาดันมีจุดอ่อนที่โง่เง่าที่สุดจุดหนึ่ง... นั่นคือการเอาหัวใจทั้งดวงมาผูกไว้กับผู้หญิงที่ไม่มีแม้แต่ทางจะปกป้องตัวเองอย่างคุณ” สิ้นคำพูดนั้น วิคเตอร์ก็พุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วดุจเสือชีตาร์ รินรดาเบิกตากว้างเตรียมจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ทว่าช้ากว่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วรวบตัวเธอเข้าหาแผ่นอกหนาอย่างแรง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกปะทะเข้าจมูกจนเธอวิงเวียน “ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว!” รินรดาดิ้นรนสุดแรงเกิด ฝ่ามือเรียวระดมทุบตีไปที่อกของอีกฝ่าย ทว่าแรงของผู้หญิงหรือจะสู้แรงของบุรุษผู้กระหายอำนาจได้ วิคเตอร์ใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังไว้ด้วยกันอย่างง่ายดาย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธและความกลัว “ดื้อด้านเสียจริง... สมแล้วที่คาร์ลอสถึงได้คลั่งไคล้คุณนัก” วิคเตอร์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหู ขบเม้มติ่งหูขาวสะอาดเบาๆ จนรินรดารู้สึกขนลุกซู่ด้วยความสะยิดสะยอง “แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายคุณ... ผมแค่จะพาคุณไปเป็น ‘แขกคนสำคัญ’ ในเกมสนุกๆ ที่ผมกำลังจะเล่นกับสามีของคุณต่างหากล่ะ” “ฉันไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้น!” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาแข็งกร้าววาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล แม้ร่างกายจะถูกตรึงไว้จนขยับไม่ได้ แต่จิตวิญญาณภายในยังคงพยศและต่อต้านอย่างถึงที่สุด “เดี๋ยวคุณก็จะได้รู้เองครับ ว่าบนโลกใบนี้ ไม่มีใครใหญ่เกินกว่าอำนาจและกระสุนปืน... ไปกันได้แล้วครับคนสวย” วิคเตอร์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ส่งเสียงร้องหรือถ่วงเวลาอีกต่อไป เขากดผ้าชุบยาสลบกลิ่นฉุนเข้ากับจมูกและเรียวปากอิ่มของรินรดาอย่างรวดเร็ว กลิ่นประหลาดแล่นพล่านเข้าสู่ระบบประสาท ชั่วพริบตาเดียว แรงดิ้นรนทั้งหมดก็มลายหายไป เปลือกตาที่เคยแข็งกร้าวและดื้อรั้นค่อยๆ หนักอึ้งและปิดลง ทัศนียภาพรอบตัวดับวูบลงในความมืดมิด ร่างบางอ่อนปวกเปียกทรุดลงสู่อ้อมแขนแกร่งของวิคเตอร์ที่รับไว้ทันพรีวิวพอดิบพอดี ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปหลายกิโลเมตร ณ คฤหาสน์รับรองริมผาอันเปลี่ยวร้าง คาร์ลอส อัครเดโช ที่กำลังนั่งประชุมเครียดกับเหล่าลูกน้องคนสนิท จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่แล่นแปลบเข้ามาในอก หัวใจแกร่งที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกิดกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ สัญชาตญาณดิบของนักล่าร้องเตือนภัยเสียงดังลั่นจนเขาต้องตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความสังหรณ์ใจที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด “มีเรื่องอะไรหรือครับนายใหญ่?” ลูกน้องคนสนิทรีบก้าวเข้ามาถามด้วยความตกใจ คาร์ลอสไม่ตอบ สัมผัสอุ่นร้อนที่เคยชินกับกลิ่นกายหอมละมุนของรินรดากลับเลือนหายไปจากความรู้สึก ราวกับมีโซ่ตรึงล่องหนกระชากหัวใจเขาให้ขาดวิ่น มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดโทรหารักษาความปลอดภัยประจำคฤหาสน์ส่วนตัว ทว่าสัญญาณที่ดังยาวนานอย่างไร้การตอบรับกลับทำให้ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ประตูห้องทำงานถูกพัง... รินรดาหายไป... และกลิ่นอายของความตายกำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมทุกอณูอากาศ! ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตและคลุ้มคลั่งถึงขีดสุด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ดั่งระเบิดเวลา รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่จนลูกน้องทุกคนต่างพากันก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว คาร์ลอสกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนหน้าจอแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ริมฝีปากหยักหนาขยับเอื้อนเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในชีวิต “วิคเตอร์... มึงกล้าดึงหนวดเสือ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ