ของขวัญจากปีศาจ

กล่องกำมะหยี่สีเลือดหมูถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้าฉัน บนโต๊ะอาหารหรูหราที่ประดับด้วยเทียนไขเล่มใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนกับเพชรเม็ดโตราวหยดน้ำตาบนแหวนวงนั้น มันระยบับราวกับดวงตาของปีศาจที่กำลังจ้องมองความดื้อรั้นของฉันด้วยความขบขัน "สวมมันซะ ริน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยคำสั่งที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ คาร์ลอส อัครเดโช เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองฉันตั้งแต่เรือนร่างที่สั่นเทาภายใต้ชุดเดรสผ้าไหม ไปจนถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความพยศ ฉันก้มมองกล่องเพชรราคามหาศาลนั้นด้วยหัวใจที่ชาหนึบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ "คุณซื้อฉันด้วยเครื่องเพชรพวกนี้ไม่ได้หรอกค่ะ... คาร์ลอส" ฉันเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาเศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ "คุณมีทั้งอำนาจ เงินทอง และผู้หญิงนับไม่ถ้วนที่พร้อมจะวิ่งเข้าหาคุณ ทำไมคุณถึงต้องมาเสียเวลากับคนอย่างฉัน... คนที่ไม่ได้รักคุณเลยสักนิด" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิลดฮวบ คาร์ลอสไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่ฉันคาดการณ์ไว้ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ รอยยิ้มที่ทำให้สันหลังของฉันเย็นวาบจนต้องก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมมาคว้าคางของฉันไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เจ็บ แต่ไม่ยอมให้หันหนี "ใครบอกว่าฉันต้องการความรักจากเธอ..." เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มของฉัน "สิ่งที่ฉันต้องการ... คือการที่เธอนั่งอยู่ตรงนี้ เป็นของฉันคนนี้ และมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่มีวันหนีไปไหนได้ต่างหาก รินรดา" นิ้วแกร่งละจากคาง เปลี่ยนเป็นไล้ลงมาตามลำคอระหงผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสของเขาร้อนผ่าวจนฉันสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้ดีกำลังตื่นขึ้น และฉันรู้ดีว่า... ปีศาจตนนี้ไม่มีวันปล่อยเหยื่อที่อยู่ในกำมืออย่างเด็ดขาด ร่างบางถูกรวบเข้าไปประชิดอกแกร่งในวินาทีต่อมา แรงปะทะระหว่างความดื้อรั้นของฉันกับความเร่าร้อนอันเอาแต่ใจของเขาทำลายล้างการควบคุมทั้งหมดลงอย่างราบคาบ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ดุดัน รุกเร้า และแฝงไปด้วยความหิวกระหาย ทำให้ลมหายใจของฉันขาดห้วง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มือหนาสอดเข้าใต้กลุ่มผมสลวย บังคับองศาให้ฉันต้องยอมรับสัมผัสที่ลึกล้ำและวาบหวามยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าจนเกิดรอยยับยู่ยี่ แรงปรารถนาที่คุกรุ่นมาตลอดหลายวันปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ร่างกายของฉันทรยศความตั้งใจอีกครั้ง เมื่อความซ่านเสียววิ่งพล่านไปตามปลายประสาทจนต้องยกมือขึ้นกำปกเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลง "หวาน... เธอหวานจนฉันแทบคลั่งอยู่แล้ว ริน" คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายที่ดิบเถื่อน เขาอุ้มร่างของฉันขึ้นแนบอกโดยไม่รอให้ตั้งตัว ก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องพักผ่อนส่วนตัว แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้ฉันจมลงไปบนฟูกหนานุ่ม แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวหนี ร่างหนาก็ทาบทับลงมาตรึงฉันไว้ใต้ร่างทันที น้ำหนักตัวของเขาที่ทาบทับลงมาให้ความรู้สึกปลอดภัยและถูกพันธนาการไว้ในเวลาเดียวกัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ "ฉันซื้อทุกอย่างบนโลกนี้ให้เธอได้... ริน" เขาพูดพล้ำพร้อมกับพรมจูบหนักหน่วงลงที่ซอกคอขาวผ่อง จนเกิดรอยแดงจางๆ มือใหญ่มือหนึ่งลูบไล้เรียวขาเนียนภายใต้กระโปรงที่ถูกเลิกขึ้นสูง "แต่สิ่งที่ฉันอยากได้มากที่สุด... คือหัวใจดวงนี้ของเธอ... ซึ่งเธอยังไม่ยอมมอบให้ฉันสักที" สัมผัสที่วาบหวามและรุนแรงดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด คาร์ลอสไม่ได้ใช้เพียงแค่กำลัง แต่เขาใช้ความเร่าร้อนและสัมผัสที่จงใจปลุกปั่นให้ร่างกายของฉันลุกเป็นไฟ ทุกรอยสัมผัส ทุกการกดจูบ และทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ล้วนตอกย้ำว่าฉันไม่มีทางหลุดพ้นจากกรงทองแห่งนี้ไปได้เลย ความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาทำให้เสียงสะท้อนในหัวดับวูบ เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดริมฝีปาก และอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดรัดรึงไว้อย่างแน่นหนาราวกับจะหลอมรวมเราเข้าเป็นร่างเดียวกัน ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงปึกๆ รัวๆ ที่ทำให้คาร์ลอสชะงักกึก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "วิคเตอร์นำกำลังคนบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดินแล้วครับ มันบอกว่ามาทวง... 'ของสำคัญ' คืน!" ดวงตาของคาร์ลอสวาวโรจน์ขึ้นทันที เปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นในนัยน์ตาสีมืดสนิท เขาก้มลงมองหน้าฉันที่ซีดเผือดด้วยความตกใจ ก่อนจะยิ้มเยาะด้วยมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม "หึ... ดูเหมือนว่าสุนัขบ้าตัวนั้น จะยังไม่เข็ดสินะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ