ผู้ต้องสงสัยในคราบผู้พิทักษ์

กลิ่นอับชื้นของห้องเก็บวัตถุพยานชั้นใต้ดินสถานีตำรวจนครบาล ยามตีสองเศษ ไม่เคยเป็นมิตรกับใคร โดยเฉพาะกับคนที่กำลังค้นหาความจริงที่ถูกฝังกลบ แสงไฟนีออนดวงที่สามกระพริบถี่ ส่งเสียงฮัมต่ำในความเงียบราวกับแมลงวันใกล้ตาย บนโต๊ะสเตนเลสสตีลเย็นเฉียบ ถุงบรรจุวัตถุพยานชิ้นสำคัญ—เศษยางรถยนต์ยี่ห้อเฉพาะและคราบเขม่าดินปืนจากที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมอำพราง—ถูกวางเรียงรายไว้ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของแพทย์นิติเวชสาวไม่ใช่หลักฐานเหล่านั้น หากเป็นรอยนิ้วมือบนแฟ้มคลับคล้ายคลับคลาที่ถูกเปิดค้างไว้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินแคบๆ ด้านนอกหยุดลงตรงหน้าประตู พ.ต.ต. ภูวดล ก้าวเข้ามาในห้องด้วยเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าคมสันฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างเพรียวบางของ พญ.ธาราริน ที่ยืนนิ่งอยู่หน้ากองเอกสาร "ดึกป่านนี้แล้ว หมอควรจะอยู่บนเตียงนอนในห้องพักแพทย์ ไม่ใช่มาขุดคุ้ยหาเรื่องใส่ตัวในห้องเก็บศพและพยานหลักฐานแบบนี้" สารวัตรหนุ่มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือกระแสความห่วงใยที่ถูกกลบไว้ใต้มาดดุดัน ธารารินไม่หันกลับมาทันที เธอใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะลงบนกระดาษเอกสารแผ่นหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันมาสบตาเขา แววตาหลังกรอบแว่นบางใสเย็นชาและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "ถ้าฉันนอนหลับสบายดีในคืนนี้ สารวัตรคงไม่ได้เห็นเอกสารเบิกจ่ายงบประมาณลับชุดนี้หรอกครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันติดนิสัยพูดความจริงโดยไม่เกรงใจใคร" เธอย้อนเสียงเรียบ เจตนาเน้นย้ำสรรพนามด้วยความประชดประชันเล็กน้อย ภูวดลถอนหายใจยาว ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ลอยปะทะนาสิก ก่อให้เกิดแรงดึงดูดประหลาดที่ทั้งอันตรายและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน แม้สถานการณ์รอบตัวจะตึงเครียดเพียงใดก็ตาม "หมอธาร... อย่าเล่นกับไฟ" ภูวดลโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตากวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "บางที... สิ่งที่หมอพยายามไขว่คว้าหาความจริง มันอาจจะไม่ได้สสกปรกแค่ที่ตัวคดี แต่อาจจะเปื้อนเลือดของคนที่หมอไว้ใจที่สุดด้วยซ้ำ" หัวใจของแพทย์สาวกระตุกวูบ คำพูดของสารวัตรหนุ่มไม่ใช่การขู่ขวัญ แต่เป็นการเตือนจากคนที่ยืนอยู่บนปากเหวแห่งอำนาจมืดเช่นเดียวกัน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว "รวมถึงผู้กำกับการวิฑูรย์... เพื่อนร่วมงานระดับสูงที่สารวัตรเคารพนักหนานั่นด้วยหรือเปล่าล่ะคะ—เอ๊ย ครับ" ธารารินเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่แก้เกมด้วยการเน้นเสียงทุ้มต่ำและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อค้นหาพิรุธ ชื่อของ "พ.ต.อ. วิฑูรย์" นายตำรวจผู้ทรงอิทธิพลและเป็นเสาหลักของสถานีแห่งนี้ ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น ภูวดลนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แววตาไหววับด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "การที่หมอเอ่ยชื่อนี้ออกมาในสถานที่อับทึบแบบนี้... หมอรู้ตัวไหมว่ากำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับอะไร" ภูวดลกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่สูงลิ่ว "ฉันพึ่งพาวิทยาศาสตร์และความจริงครับสารวัตร หลักฐานทางนิติเวชไม่เคยโกหกใคร รอยกระสุนนัดที่สามในศพเหยื่อ ไม่ได้มาจากปืนของคนร้ายกลุ่มนั้น... แต่มันมาจากกระสุนขนาด 9 มม. ล็อตพิเศษ ที่เบิกจ่ายได้เฉพาะหน่วยปฏิบัติการพิเศษในสังกัดของท่านผู้กำกับเท่านั้น" ธารารินสวนกลับทันควัน ข้อมูลชิ้นเอกที่เธอเพิ่งแลปผลตรวจเสร็จสิ้นเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนถูกวางกระแทกบนโต๊ะ ภาพถ่ายรังสีและผลวิเคราะห์สเปกตรัมโลหะของหัวกระสุนปรากฏเด่นชัด เอกสารแผ่นนั้นคือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ชี้ตรงไปยัง "ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์" ระดับสูงผู้กุมบังเหียนสถานีตำรวจแห่งนี้ ภูวดลจ้องมองเอกสารนั้นนิ่งนาน ราวกับเขารู้อยู่ก่อนแล้วแต่พยายามปกปิดมันไว้ ดวงตาของนายตำรวจหนุ่มฉายแววเจ็บปวดผสมผสานกับความเด็ดเดี่ยว เขาเงยหน้าขึ้นมองแพทย์นิติเวชสาวอย่างลึกซึ้ง มือหนาเอื้อมมาสัมผัสข้อศอกเรียวบางผ่านเสื้อกาวน์สีขาว แรงบีบกระชับนั้นสื่อถึงความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนเร้น "ผมรู้..." เสียงทุ้มต่ำเอמהลอดไรฟันออกมาเบาหวิว "...และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องคอยตามเช็ดตามล้างทุกอย่าง เพื่อไม่ให้หมอต้องกลายเป็นศพรายต่อไปบนโต๊ะผ่าตัดของตัวเอง" ก่อนที่ธารารินจะได้โต้แย้งสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บพยาน เสียงกุญแจกระทบกัน และเงาสูงใหญ่ทาบทับลงบนกระจกฝ้าของบานประตู ไฟฉายแรงสูงสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาในห้อง ร่างของใครบางคนหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ สามครั้งที่เป็นสัญญาณรหัสลับของคนในเครื่องแบบ ดวงตาของภูวดลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาหันไปมองประตูสลับกับใบหน้าตื่นตัวของธารารินทันที ประตูกำลังถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของนายตำรวจยศใหญ่ก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากและกระบอกปืนในมือที่ยังไม่ทันได้เก็บเข้าซอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปมปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปกับผม ดร.นิติเวช นะครับ