แกะรอยดิจิทัล

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาและนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววเคร่งเครียดของ พญ.ธาราริน บรรยากาศภายในห้องสืบสวนอาชญากรรมทางเทคโนโลยีค่อนข้างอึมครึม มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วเป็นจังหวะกระชั้นชิดราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง "รหัสผ่านชุดสุดท้ายถูกถอดแล้วครับหมอ... แต่ผมคิดว่าคุณอาจจะไม่ชอบสิ่งที่อยู่ข้างในนี้นัก" เสียงทุ้มต่ำของนายตำรวจหนุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านไอทีเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะดันเก้าอี้ถอยหลังเพื่อให้พื้นที่แก่แพทย์นิติเวชสาว ธารารินไม่ตอบคำถาม เธอวางแฟ้มเอกสารชันสูตรพลิกศพลงบนโต๊ะด้วยความนิ่งสงบ ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันเล็กน้อยนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังควบคุมอารมณ์ความรู้สึกภายใต้เกราะกำบังอันเยือกเย็น เธอก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอหลัก ข้อมูลมหาศาลที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมระดับสูงกำลังปรากฏขึ้นทีละบรรทัด บนจอแสดงผลคือเส้นทางการเงินที่ถูกฟอกผ่านเครือข่ายสกุลเงินดิจิทัล และข้อความสนทนาลับที่เข้ารหัสแบบ End-to-end ซึ่งคนร้ายใช้สั่งการฆาตกรรม "มันไม่ใช่แค่การฆาตกรรมเพื่อปิดปากธรรมดา..." เสียงทุ้มห้าวที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นอายบุคลิกอันดุดันที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง พ.ต.ต. ภูวดล สอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง สายตาคมกราบกวาดมองตัวเลขและโค้ดลับบนหน้าจอด้วยสัญชาตญาณนักล่า "นี่คือขบวนการฟอกเงินระดับชาติที่มีหมอหรือบุคลากรทางการแพทย์ระดับสูงหนุนหลังอยู่... และเส้นเงินนี้มันกำลังลากยาวไปถึงกองทุนวิจัยที่พี่ชายของคุณเคยทำอยู่ด้วย หมอธาร" ธารารินสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ แม้เธอจะพยายามรักษาอาการนิ่งสงบเพียงใด แต่ชื่อของพี่ชายผู้ล่วงลับก็ยังคงเป็นจุดเปราะบางที่พร้อมจะสั่นคลอนความมั่นคงในจิตใจเธอเสมอ เธอนิ่งเงำไปชั่วขณะ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กัดกินบรรยากาศระหว่างเขากับเธอ ก่อนจะหันไปสบตาคมดุคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "สารวัตรกำลังบอกฉันว่า... ความตายของพี่ชายฉันเมื่อสามปีก่อน เป็นผลพวงมาจากวงจรอุบาทว์ชุดเดียวกันนี้สินะครับ เอ๊ย... ค่ะ... เอ๊ย... นะครับ" เธอนิ่งไปนิดเมื่อเกือบเผลอใช้สรรพนามผิดจังหวะ ก่อนจะดึงน้ำเสียงสุภาพกลับมาควบคุมสถานการณ์ได้ทัน "ดิฉันหมายถึง... สารวัตรกำลังดึงเอาความแค้นส่วนตัวของฉันมาปปะปนกับรูปคดีทางวิทยาศาสตร์ใช่ไหมครับ" ภูวดลหันมามองหน้าเธอเต็มตา ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ระหว่างความเย็นชาของหลักฐานนิติเวชกับความร้อนรุ่มของสัญชาตญาณดิบเถื่อน "ผมไม่ได้ดึงคุณลงมา... แต่คุณต่างหากที่ก้าวเข้ามาอยู่ในหลุมพรางนี้ตั้งแต่วันแรกที่เราเริ่มชันสูตรศพนั้นแล้ว หมอธาร" ภูวดลโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลึก แววตาคมกริบสะท้อนภาพใบหน้าอันเคร่งเครียดของเธอ "ความจริงมันไม่เคยมีความปรานี มันเหยียบย่ำความรู้สึกของคนเป็นเพื่อปกป้องคนตาย... และตอนนี้ ข้อความลับบรรทัดสุดท้ายกำลังบอกเราว่า คนที่ส่งคำสั่งฆ่าเหยื่อรายล่าสุด ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหนเลย" ธารารินขมวดคิ้วมุ่น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความระทึก "หมายความว่ายังไงครับ ใครคือคนส่งคำสั่ง?" สารวัตรหนุ่มไม่ตอบคำอยู่นาน เขายื่นมือเรียวหนาไปแตะแป้นพิมพ์แล้วกด Enter ครั้งสุดท้ายเพื่อปลดล็อกข้อมูลชั้นความลับสูงสุด ข้อมูลดิบชุดสุดท้ายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับภาพถ่ายไฟล์เอกสารลับที่ถูกส่งมาจากไอพีแอดปริศนาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว มันคือภาพสำเนาใบสั่งยาและลายมือชื่ออันคุ้นเคย... ลายมือของแพทย์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังระดับประเทศ ผู้ซึ่งนั่งอยู่ร่วมโต๊ะประชุมกับพวกเขาในฐานะที่ปรึกษาพิเศษของคดีนี้มาตลอดสัปดาห์! ดวงตากลมโตของแพทย์นิติเวชเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะเหยียดยิ้มเย็นชาออกมาเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังถูกตลบหลังอย่างเจ็บแสบ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องสืบสวนอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภูวดลก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว ปรากฏข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึก: *"พวกคุณกำลังแกะรอยเหยื่อ... แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า ใครคือผู้ล่าตัวจริงที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังพวกคุณตอนนี้"* ทั้งภูวดลและธารารินชะביקการเคลื่อนไหวโดยพร้อมเพรียงกัน ความหนาวเยือกแล่นริ้วขึ้นตามสันหลังเมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งกำลังดังขึ้นช้าๆ จากทางเดินมืดสนิทด้านนอก ประตูห้องสืบสวนค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนพื้นห้องท่ามกลางแสงไฟกะพริบ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามแกะรอยปมปริศนาอันมืดมิดนี้ไปกับผม ดร.นิติเวช นะครับ