ศพที่สาม

"ถอยไป, สารวัตร" เสียงของพญ.ธารารินลอดผ่านไรฟันที่ขบเข้าหากันแน่น ท่ามกลางแสงไฟนีออนกะพริบวิบวับในห้องสืบสวนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด เงาร่างที่ทาบทับอยู่บนพื้นห้องไม่ได้เป็นผู้บุกรุกจากภายนอกอย่างที่โสตประสาทหวาดระแวงไปก่อนหน้า หากแต่เป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจนครบาลท้องที่ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือและสีหน้าเคร่งเครียดราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ พ.ต.ต. ภูวดลลดมือที่เผลอเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกในซองหนังลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองผู้บังคับบัญชาสลับกับร่างบางของแพทย์นิติเวชที่ยังคงยืนตรึงกำลังทางสายตาอยู่เบื้องหน้าเขา ความใกล้ชิดเมื่อครู่ทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนผิวสัมผัสทางอารมณ์ แม้สถานการณ์รอบตัวจะกำลังดิ่งลึกสู่ความมืดมิดก็ตาม "มีคดีใหม่... เกิดขึ้นแล้วครับ" เสียงของผู้กำกับการทำลายความเงียบขึ้น พร้อมกับโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะสแตนเลสกลางห้อง ภาพถ่ายในที่เกิดเหตุหลุดกระจัดกระจายออกมาเผยให้เห็นร่างไร้ชีวิตของเหยื่อรายใหม่ ธารารินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักนิติเวชทำงานทันทีที่ดวงตาคู่สวยกวาดผ่านภาพถ่ายความละเอียดสูง ร่างของเหยื่อรายที่สามถูกจัดวางไว้อย่างประณีตในโบสถ์ร้างย่านชานเมือง ท่วงท่าการตายถูกจำลองเลียนแบบงานศิลปะบาโรกอย่างจงใจ ร่องรอยการฆาตกรรมไม่ได้สะท้อนความป่าเถื่อนไร้เหตุผล หากแต่เต็มไปด้วยสุนทรียศาสตร์อันบิดเบี้ยวและเลือดเย็น "ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรคนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์" ภูวดลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงขณะวิเคราะห์ภาพถ่ายเบื้องหน้า "รูปแบบการจัดฉากซับซ้อนขึ้น มันเหมือนการประกาศสงคราม... หรืออาจจะเป็นการส่งสารท้าทายอะไรบางอย่างถึงพวกเรา" "ความซับซ้อนไม่ใช่ศิลปะหรอกครับ, สารวัตร" ธารารินแย้งขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เยือกเย็น แต่เฉียบคมราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดผ่านผิวหนัง "มันคือความต้องการที่จะควบคุม... ฆาตกรรายนี้กำลังทดลองสมมติฐานบางอย่างกับเหยื่อ เหมือนที่เรากำลังทดลองหาความจริงในห้องผ่าตัด" เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งพินิจรอยแผลบริเวณลำคอของเหยื่อในภาพถ่าย แสงไฟจากหลอดไฟเหนือศีรษะกะพริบอีกครั้ง ทอดเงาร่างของทั้งสองให้ทับซ้อนกันบนพื้นห้องสืบสวน ความใกล้ชิดทางความคิดและแรงดึงดูดอันตรายระหว่างพวกเขากำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ภูวดลมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแพทย์นิติเวชสาว ผู้หญิงคนนี้มักจะซ่อนความเปราะบางไว้ภายใต้เกราะกำบังของตรรกะและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์เสมอ แต่เขารู้ดีว่าลึกลงไปแล้ว เปลวเพลิงแห่งความแค้นและอุดมการณ์กำลังแผดเผาเธออยู่เช่นเดียวกับเขา "คุณสังเกตเห็นรอยแผลนั่นไหม..." ภูวดลโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบแผ่วเบaจนลมหายใจอุ่นปัดผ่านเส้นผมของเธอ "รอยแผลที่เกิดจากของมีคมขนาดเล็ก... มันไม่ใช่มีดผ่าตัดทั่วไป แต่มันคือเครื่องมือชนิดเดียวกับที่ใช้ในคดีเมื่อหี่ปีก่อน คดีที่พี่ชายของคุณ..." ประโยคถูกตัดขาดลงแค่นั้น แต่มันเพียงพอที่จะทำให้แววตาของธารารินวูบไหวไปชั่วเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นที่เธอสวมใส่ไว้เริ่มมีรอยร้าว "อย่าล้ำเส้นเข้ามาในอดีตของฉัน, ภูวดล" เธอกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนและเร่าร้อนทางจิตวิญญาณจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของสารวัตรก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "สารวัตรครับ! ทีมแพทย์สนามเพิ่งรายงานเข้ามา... ที่จุดเกิดเหตุของศพที่สาม ไม่ได้มีแค่ร่างของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายเท่านั้น แต่พวกเราเพิ่งพบ... ชิ้นส่วนปริศนาถูกเย็บฝังไว้ใต้ผิวหนังของศพ และมันคือรหัสลับที่ระบุชื่อ... ชื่อของหมอธารารินครับ!" ดวงตาของภูวดลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง เขากลับหันมามองพญ.ธารารินที่ยืนนิ่งค้างไปทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าเกมนี้ไม่ได้เป็นแค่การไล่ล่าฆาตกรต่อเนื่องธรรมดาอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือกับดักมรณะที่ถูกถักทอขึ้นเพื่อพุ่งเป้ามาที่ตัวเธอโดยเฉพาะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันมืดหม่นนี้ไปด้วยกันนะครับ