ความลับขององค์กร

“อย่าบอกนะว่าคุณต้องการจะเล่นกับไฟกองนี้จริงๆ หมอธาราริน” เสียงของ พ.ต.ต. ภูวดล ทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชา เขาใช้ฝ่ามือหนากระแทกลงบนโต๊ะสเตนเลสในห้องเก็บศพจนถาดเครื่องมือผ่าตัดสั่นสะเทือน เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานบาดแก้วหู ท่ามกลางกลิ่นไอของน้ำยาฟอร์มาลีนที่อบอวลไปทั่วห้อง ธารารินไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากกล้องจุลทรรศน์ เธอขยับโฟกัสช้าๆ ดวงตาสีเข้มคู่สวยจ้องมองสไลด์ที่ย้อมสีพิเศษด้วยความนิ่งสงบที่ทำให้อีกฝ่ายแทบคลั่ง “สารวัตรครับ... ถ้าคุณไม่รู้จักแยกแยะระหว่างความกลัวกับความถูกต้อง ผมเกรงว่าคุณจะอยู่ในอาชีพนี้ได้อีกไม่นานนักหรอกครับ” “ความถูกต้องงั้นหรือ?” ภูวดลหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามองไปที่ร่างไร้วิญญาณบนเตียง ซึ่งถูกผ่าเปิดเผยให้เห็นความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน “สิ่งที่คุณกำลังถืออยู่ในมือนั่นมันไม่ใช่หลักฐานทางคดี แต่มันคือใบสั่งตาย... ทั้งของคุณและของผม” ธารารินวางกล้องลงแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย ความตึงเครียดไม่ได้มาจากความขัดแย้งเรื่องงานเพียงอย่างเดียว แต่มันคือแรงดึงดูดประหลาดที่ก่อตัวขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย “เราพบรหัสพันธุกรรมที่ถูกตัดต่อในชิ้นเนื้อเยื่อของเหยื่อรายที่สาม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “มันไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา แต่เป็นผลข้างเคียงจากการทดลองโปรเจกต์ ‘อาร์เคเดีย’ ที่ถูกสั่งปิดไปเมื่อยี่สิบปีก่อน... โครงการที่พี่ชายของฉันเป็นคนคุมก่อนที่เขาจะเสียชีวิต” ภูวดลชะงัก สายตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องผ่าตัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา “ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวดกับเรื่องในอดีต แต่การขุดคุ้ยองค์กรที่ฝังรากลึกอยู่ในรัฐบาลแบบนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่ตำรวจตงฉินอย่างผม หรือหมอฝีมือดีอย่างคุณจะทำได้ลำพัง” “เราไม่ได้ทำลำพังครับ” ธารารินหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา กดส่งข้อมูลรหัสลับที่เธอถอดรหัสได้จากชิ้นส่วนที่เหลืออยู่บนเนื้อเยื่อ “ฉันแอบส่งข้อมูลชุดนี้ไปให้หน่วยตรวจสอบกลางแล้ว ถ้าเราตาย ข้อมูลพวกนี้จะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะโดยอัตโนมัติ” ภูวดลคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณมันบ้า... คุณรู้ไหมว่าคนพวกนั้นไม่ได้ใช้วิธีการทางกฎหมายในการจัดการศัตรู?” “ฉันรู้ดีกว่าใครครับสารวัตร เพราะฉันเห็นพี่ชายตัวเองตายด้วยน้ำมือคนพวกนั้นมาแล้ว” เธอตอบกลับโดยไม่หลบสายตา มือของเธอยังคงนิ่งแม้จะถูกเขากุมไว้แน่น บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเครียดเป็นความขัดแย้งทางอารมณ์ ภูวดลผ่อนแรงที่จับข้อมือเธอลง แต่ไม่ได้ถอยห่าง เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากแห่งเหตุผลของหมอสาวคนนี้ “งั้นบอกผมมา ว่าคุณเห็นอะไรอีก” ภูวดลถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นขอร้องแกมบังคับ ธารารินผายมือไปยังร่างบนเตียง “ไม่ใช่แค่สารเคมีที่ฉีดเข้าร่างกาย แต่มันคือการเปลี่ยนโครงสร้างสมองเพื่อสร้าง ‘อาวุธที่มีชีวิต’ ผู้ที่เสียชีวิตเหล่านี้คือคนที่ล้มเหลวในการทดลอง สารวัตร... นี่ไม่ใช่แค่การฆาตกรรม แต่มันคือการกำจัดขยะขององค์กรที่กำลังเริ่ม ‘เฟสใหม่’ ในวันนี้” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากคอมพิวเตอร์หลักของห้องแล็บก็ดังขึ้น กราฟแสดงสถานะความปลอดภัยของเซิร์ฟเวอร์เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงฉาน ธารารินรีบพุ่งตัวไปที่หน้าจอ “มีใครบางคนเจาะเข้ามาในระบบเรา...” เธอพึมพำ นิ้วเรียวรัวบนคีย์บอร์ด “ไม่... ไม่ใช่แค่เจาะระบบ แต่พวกเขากำลังลบประวัติการตรวจศพทั้งหมด!” ภูวดลชักปืนพกคู่ใจออกมาทันที สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาพุ่งพล่าน “ออกจากห้องนี้ เดี๋ยวนี้! หมอ!” ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวออกจากห้อง ไฟในโรงพยาบาลก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากไฟฉุกเฉินที่สาดส่องกระทบใบหน้าของพวกเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องดับจิต พร้อมกับเสียงปลดล็อกความปลอดภัยจากภายนอก ธารารินคว้ากระบอกเก็บตัวอย่างเนื้อเยื่อสุดท้ายใส่ในเสื้อกาวน์ ก่อนจะหันมามองภูวดลที่ยืนขวางประตูไว้ “ถ้าเราออกไปทางประตูหน้าไม่ได้...” ภูวดลกระซิบ สายตาจับจ้องไปที่ช่องระบายอากาศบนเพดาน “เราต้องเป็นฝ่ายล่าก่อนที่พวกมันจะเห็นตัวเรา” ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะตัดสินใจ เสียงกุญแจที่ไขดัง ‘กริ๊ก’ ก็หยุดลง ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ ร่างชายชุดดำในชุดเกราะกันกระสุนเดินเข้ามาเพียงคนเดียว ท่ามกลางความมืดมิด เขายกมือขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นอุปกรณ์ในมือที่ทำให้ธารารินต้องตัวแข็งทื่อ นั่นไม่ใช่ปืน... แต่เป็นเครื่องควบคุมอุณหภูมิที่เชื่อมต่อกับระบบทำความเย็นของห้องเก็บศพทั้งหมด “สวัสดีครับ หมอธาราริน... หวังว่าคุณคงจำ ‘ผลงาน’ ของพี่ชายคุณได้ดีนะ” ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดแปลงที่ฟังดูเย็นยะเยือก ก่อนจะกดปุ่มสีแดงในมือ ส่งผลให้ระบบแช่แข็งทั่วทั้งชั้นทำงานเกินขีดจำกัดจนเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องจากห้องจัดเก็บข้างๆ ความเย็นยะเยือกพุ่งทะลักเข้าสู่ห้องผ่าตัดในเสี้ยววินาที ราวกับนรกกำลังถูกแช่แข็ง และในตอนนั้นเอง ที่ธารารินตระหนักได้ว่า หลักฐานที่เธอถืออยู่ในมือ ไม่ใช่แค่กุญแจไขความจริง แต่มันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะฝังทุกคนให้จมไปกับความมืดมิดตลอดกาล... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผม ดร.นิติเวช ในตอนนี้ด้วยนะครับ