ความไว้ใจที่สั่นคลอน

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลกระดาษรีไซเคิลถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพง เสียงกระทบของมันหนักหน่วงและแห้งแล้งราวกับเสียงก요นหินที่ถูกทุ่มลงบนหลุมศพ พญ.ธาราริน ไม่ได้ก้มลงมองแฟ้มฉบับนั้นทันที ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบายังคงจ้องมองไปยังภาพถ่ายรังสีส่วนตัดอาบศพบนจอไลท์บ็อกซ์เบื้องหน้า แสงสีขาวนวลสาดสะท้อนแววตาที่นิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ แม้ว่าเนื้อหาภายในแฟ้มหนาเตอะนั่นจะหมายถึงการพังทลายลงของเกียรติยศทั้งหมดที่เธอเพียรสร้างมาตลอดทศวรรษก็ตาม "คำสั่งพักงาน มีผลทันที... หมอธาร" เสียงของผู้อำนวยการโรงพยาบาลสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความเห็นใจ แต่มันคือความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่กำลังกดทับลงมาจากเบื้องบน เอกสารแผ่นแรกที่โผล่พ้นแฟ้มออกมา ปรากฏหัวข้อตัวอักษรหนาทึบด้วยข้อหาที่ร้ายแรงเกินกว่าแพทย์นิติเวชคนใดจะแบกรับไหว—'การปลอมแปลงผลชันสูตรและการรับสินบนเพื่อบิดเบือนสำนวนคดี' ธารารินสูดลมเข้าปอดลึก ช้า และมั่นคง เธอยังคงรักษาจังหวะการหายใจราวกับกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะผ่าศพ ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีแม้แต่รอยขมวดคิ้ว มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางพาราถูกดึงออกทีละข้างอย่างใจเย็น ก่อนจะวางมันลงข้างกองเครื่องมือผ่าตัด "หลักฐานชิ้นนี้หละหลวมเกินกว่าจะใช้เอาผิดนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งด้วยซ้ำครับ ท่านผอ." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืดของห้องตรวจศพ พ.ต.ต.ภูวดล ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่บ่งบอกถึงการไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาตลอดคืน นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเอกสารบนโต๊ะด้วยความรังเกียจ "สารวัตรภู... คุณไม่ควรอยู่ที่นี่ นี่มันเรื่องภายในของโรงพยาบาล" ผู้อำนวยการละล้าละลัง "แต่คดีที่หมอธารกำลังทำอยู่ คือคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่อยู่ในความรับผิดชอบของผม" ภูวดลสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายความเป็นนักล่าแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาก้มลงหยิบเอกสารแผ่นที่กล่าวหาธารารินขึ้นมาพิจารณา "เอกสารชิ้นนี้ถูกปล่อยออกมาจากเซิร์ฟเวอร์ภายในของกระทรวง... ไม่ใช่ระบบของโรงพยาบาล มีคนจغใจกระจายข่าวนี้เพื่อตัดมือตัดเท้าหมอธาร ก่อนที่เธอจะผ่าตัดศพสุดท้ายเสร็จ" ธารารินหันกลับมาสบตาภูวดล แววตาของทั้งคู่ประจันหน้ากันด้วยกระแสอารมณ์ที่ซับซ้อน แรงดึงดูดอันตรายระหว่างคนทั้งสองยังคงคุกรุ่น แม้ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังดิ่งลงเหว "คุณคิดว่าฉันทำจริงไหมล่ะคะ... สารวัตร" ธารารินจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงเย้าแหย่เล็กน้อยเพื่อทดสอบจิตใจของเขา แม้กฎเหล็กในใจจะไม่อาจยอมรับความอ่อนแอได้ก็ตาม ภูวดลชะงักไปชั่ววินาที นัยน์ตาคมวาววับขึ้นวูบหนึ่ง เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อบนตัวเธอ "ถ้าคุณรับสินบนจริง หมอธาร ป่านนี้คุณคงนั่งจิบไวน์อยู่บนเพนต์เฮาส์หรู ไม่ใช่มายืนหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าโต๊ะผ่าศพจนตีสามตีสี่เพื่อหาเศษเสี้ยวความจริงให้คนตาย... ที่สำคัญที่สุด" ภูวดลลดเสียงลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอ "ผู้หญิงที่ดื้อรั้นจนยอมเอาอนาคตตัวเองมาเดิมพันกับศพไม่มีญาติ ไม่มีทางขายวิญญาณให้พวกเศษสวะพวกนั้นแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยความเข้าใจลึกซึ้งทางจิตวิญญาณ ทำให้ความหวาดกลัวในใจของธารารินถูกแทนที่ด้วยความระอุแปลกประหลาด เธอยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ แต่มือเรียวที่กำชายเสื้อกาวน์สีขาวแน่นนั้นสั่นเทาเล็กน้อย—ความสั่นคลอนไม่ได้เกิดจากการถูกใส่ร้าย แต่เกิดจากสายตาของสารวัตรหนุ่มที่มองทะลุปรุโปร่งจนแทบไม่เหลือที่ให้เธอกำบังตัวตน "ฉันถูกพักงาน สารวัตร... นั่นหมายความว่าฉันไม่มีสิทธิ์แตะต้องชิ้นเนื้อ รอยแผล หรือแม้แต่ร่องรอย DNA ใดๆ บนร่างของผู้ตายอีกต่อไป" ธารารินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับไหววูบ "ผมไม่ได้บอกว่าคุณต้องทำงานในฐานะแพทย์นิติเวชของรัฐนี่ครับ" ภูวดลเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดุดันและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ "ในเมื่อพวกมันล็อกประตูหน้าบ้านคุณ สิ่งที่เราต้องทำก็แค่ปีนหน้าต่างหลังบ้านเข้าไป... ร่วมมือกับผม หมอธาร ในฐานะ 'ที่ปรึกษาอิสระ' นอกระบบ" ข้อเสนอของเขาช่างเย้ายวนและอันตรายเกินกว่าจะปฏิเสธ มันคือการเดินเข้าสู่เขตสงครามที่ไม่มีกฎหมายคุ้มครอง และมีชีวิตของทั้งคู่เป็นเดิมพัน ธารารินมองลึกเข้าไปในดวงตาของนายตำรวจหนุ่ม เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก หากก้าวขาออกไปจากเส้นทางนี้ เธอจะไม่มีวันหวนกลับไปสู่จุดเดิมได้อีก ก่อนที่ธารารินจะได้เอ่ยปากตอบรับ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร ประตูเปิดผางออกอย่างแรงโดยไม่เคาะขออนุญาต หมวดวิชัย นายตำรวจลูกน้องคนสนิทของภูวดลยืนหอบหายใจโยนวิทยุสื่อสารลงบนโต๊ะ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเจอผี "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ศพของเหยื่อรายล่าสุดในห้องเก็บศพสำรอง... หายไปครับ!" ภูวดลและธารารินหันขวับสบตากันทันที ร่างกายของทั้งคู่ตื่นตัวขึ้นขีดสุดในเสี้ยววินาที ความหนาหนาววาบแล่นริ้วขึ้นตามสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกมใส่ร้ายป้ายสีธรรมดา แต่มันคือการไล่ล่าที่ก้าวล้ำหน้าพวกเขาไปอีกหนึ่งก้าวแล้ว และในความมืดมิดของทางเดินชั้นใต้ดิน เสียงโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊ก* เบาๆ ก็สะท้อนก้องเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับเงาดำปริศนาที่กำลังก้าวถอยหลังลับมุมเสาไปต่อหน้าต่อตา! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามและไขปริศนาไปกับผม ดร.นิติเวช ในตอนนี้ด้วยนะครับ