ปฏิบัติการใต้ดิน

“อย่าเพิ่งขยับ” ภูวดลกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาอุ่นจัดใกล้ใบหูของเธอจนหมอธารสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างกายหนาใหญ่ที่ขวางอยู่ด้านหลัง เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับตัวเข้าหาความปลอดภัยในเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาสั่งการ มือหนาของสารวัตรหนุ่มเอื้อมไปกดไหล่เธอเบาๆ เป็นสัญญาณให้หยุดนิ่ง ดวงตาของภูวดลในความมืดคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดที่เพิ่งลับใหม่ เขามองผ่านช่องว่างของเสาคอนกรีตเก่าคร่ำคร่าไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาดำนั้นเพิ่งลับหายไปพร้อมกับเสียงโลหะกระทบพื้นเมื่อครู่ “เขาไม่ได้หนีไปเฉยๆ เขาจงใจทิ้งร่องรอยไว้ให้เราเดินตาม” ธารารินพึมพำ น้ำเสียงของเธอเยือกเย็นแม้หัวใจจะเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอขยับมือไปหยิบไฟฉายขนาดจิ๋วในกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่พกติดตัวไว้เสมอ “ถ้าคุณคิดจะเปิดไฟ ผมแนะนำว่าอย่าดีกว่า” ภูวดลห้ามไว้ มือของเขาเลื่อนมาแตะข้อมือเธอแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยอำนาจ “ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบแบบนี้ ความมืดคือมิตรที่ดีที่สุดของเรา และผมเชื่อว่าคนประเภทนั้นไม่ได้มาแค่คนเดียว” “เราถูกพักงานนะสารวัตร และการเข้ามาในเขตหวงห้ามแบบนี้ถ้าถูกจับได้ มันไม่ใช่แค่เรื่องเสียตำแหน่ง แต่มันคือเรื่องของคุกตะราง” หมอธารเอ่ยแย้ง ในใจนึกถึงแฟ้มคดีพี่ชายที่ยังคงเป็นแผลสด เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำตามกฎระเบียบที่ไร้ความหมายอีกต่อไป เธอมาเพื่อความจริงที่ถูกฝังกลบ “กฎหมายน่ะมีไว้สำหรับคนที่เดินในแสงสว่าง แต่พวกเรากำลังเดินอยู่ใต้ดิน” ภูวดลขยับตัวออกมาจากมุมเสาอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน เขาส่งสัญญาณให้เธอตามมาด้วยสายตา “จำไว้หมอ ถ้าคุณกลัว ก็ถอยกลับไปตอนนี้ แต่ถ้าเลือกจะเดินต่อ อย่าถามหาความเมตตาจากผม เพราะในที่แบบนี้... ผมเองก็อาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคุณได้เหมือนกัน” คำพูดของเขาทิ่มแทงเข้าไปถึงความรู้สึก ธารารินมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เธอเกลียดชังในอุดมการณ์ แต่กลับไว้ใจให้ดูแลแผ่นหลังของเธอในยามที่โลกมืดมิดที่สุด เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของชั้นใต้ดินผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอมั่นใจขึ้น เธอตัดสินใจก้าวตามไป พวกเขาเดินลึกเข้ามาจนถึงใจกลางห้องเครื่องเก่าที่ถูกทิ้งร้าง เสียงน้ำหยดจากท่อน้ำประปาดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ภูวดลหยุดเดินกะทันหัน เขาชี้ไปที่พื้นคอนกรีตที่มีคราบเหนียวข้นสีเข้มเปรอะเปื้อนอยู่ ธารารินไม่รอช้า เธอทรุดตัวลงคุกเข่าใช้ปลายนิ้วสัมผัสคราบนั้นแล้วแตะที่ปลายจมูก กลิ่นสารเคมีคุ้นเคยพุ่งเข้าสู่โสตประสาท “น้ำมันหล่อลื่นชนิดพิเศษ... สารประกอบนี้มีใช้แค่ในห้องแล็บลับของบริษัทผลิตอาวุธเอกชนที่คุณเคยสงสัย” “แล้วดูนี่สิ” ภูวดลไม่ได้สนใจคราบน้ำมัน แต่เขาสังเกตเห็นจุดที่ต่างออกไป บนพื้นห่างออกไปไม่กี่นิ้ว มีแผ่นโลหะขนาดเล็กจิ๋วตกอยู่ เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยผ้าเช็ดหน้า กลิ่นกำมะถันจางๆ โชยออกมา “หมอ ดูนี่... ชิ้นส่วนของวงจรจุดระเบิดตั้งเวลา แต่มันไม่ใช่รุ่นธรรมดา” “มันถูกดัดแปลงให้ทำงานด้วยแรงสั่นสะเทือน” หมอธารเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเมื่อตระหนักได้ว่า “สารวัตร... เราไม่ได้กำลังสืบสวนคดีฆาตกรรมธรรมดาแล้วนะ นี่มันคือแผนการข่มขู่ระดับชาติ” “หรืออาจจะเป็นการฆ่าปิดปากคนในกลุ่มพวกเดียวกันเอง” ภูวดลหรี่ตามองไปรอบๆ สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนภัย “หมอ ถอยออกไป!” ยังไม่ทันขาดคำ เสียง *กริ๊ก* เบาๆ ก็ดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของภูวดล ไม่ใช่เสียงโลหะตกพื้นเหมือนคราวก่อน แต่มันคือเสียงกลไกของสปริงที่ถูกปลดล็อกใต้แผ่นคอนกรีต! ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงเครื่องจักรที่เริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่งในกำแพงฝั่งซ้าย ก้อนคอนกรีตขนาดใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากกัน เผยให้เห็นช่องลับขนาดมหึมาที่ซ่อนอยู่ภายใน และสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจไม่ใช่ขนาดของห้องนั้น... แต่เป็นร่างของชายคนหนึ่งที่นั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง รอบตัวเขามีเอกสารแฟ้มลับมากมายวางกระจายอยู่เต็มพื้น ภูวดลชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้และคว้าเก้าอี้ตัวนั้นให้หันกลับมา เขาก็ต้องชะงักงัน ร่างนั้นไม่ใช่เป้าหมายที่พวกเขาตามหา แต่เป็น ‘สารวัตรอรรถ’ หัวหน้าทีมสืบสวนที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน ในมือของเขากำลังถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดภาพวิดีโอคอลทิ้งไว้ หน้าจอมีเพียงความว่างเปล่า แต่เสียงที่ดังลอดออกมาจากลำโพงกลับทำให้หัวใจของทั้งคู่แทบหยุดเต้น “ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่สวยงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยสร้างมา สารวัตรภู... หมอธาร” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจากวิดีโอคอลนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสียงของ ‘พ่อ’ ของธารารินเอง ที่เสียชีวิตไปนานกว่าสิบปีแล้ว! ธารารินทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายชาวาบด้วยความตกใจ ข้อมูลในสมองที่เคยจัดระเบียบไว้อย่างดีพังทลายลงในพริบตาเดียว ภูวดลมองสลับระหว่างหน้าจอโทรศัพท์กับหมอธารด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวที่ยากจะประสาน “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันหมอ... พ่อคุณตายไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมผจญภัยไปกับความลับอันดำมืดนี้ครับ ดร.นิติเวช