ข้อตกลงจำยอม

เสียงไซเรนจากรถหุ้มเกราะของหน่วยปฏิบัติการพิเศษก้องสะท้อนไปทั่วซากปูนเปลือยของโรงพยาบาลร้าง แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องตัดกับความมืดมิดของยามวิกาล เผยให้เห็นละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างราวกับดวงวิญญาณที่ไร้ที่ ภายในห้องตรวจชันสูตรชั่วคราวบนชั้นสาม กลิ่นอับชื้นของน้ำฝนและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นสารเคมี หมอธารารินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะสเตนเลสที่มีร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อปริศนา นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางกำลังคีบชิ้นเนื้อบางส่วนจากซอกเล็บเพื่อเก็บเข้าหลอดทดลองอย่างเยือกเย็น แม้ภายนอกเธอจะดูสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดซึมตามไรผมกลับฟ้องชัดถึงสถานการณ์อันเป็นตายร้ายดี "พวกมันมาเร็วกว่าที่ผมคำนวณไว้สิบนาที" สารวัตรภูวดลเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าเล็กน้อยขณะดึงกระสุนปืนออกจากรังเพลิงเพื่อตรวจสอบความพร้อม ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียดไปยังลานจอดรถด้านล่าง ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยเงาเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่ติดอาวุธครบมือ "เพราะคุณประเมินอำนาจมืดของผู้บัญชาการต่ำเกินไปต่างหาก สารวัตร" ธารารินตอบโดยไม่ละสายตาจากกล้องจุลทรรศน์ขนาดพกพา น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "และตอนนี้... เพราะความใจร้อนของคุณ เราสองคนกลายเป็นอาชญากรหนีหมายจับในระบบเรียบร้อยแล้ว" ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างเพรียวบางที่ยืนขวางทางเดินระหว่างโต๊ะผ่าตัดกับประตูหนีไฟ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อสร้างแรงกดดันมหาศาลให้อากาศในห้องเบาบางลง เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นระอุจากลมหายใจ "ถ้าผมใจร้อน หมอคงนอนเน่าอยู่ในห้องเก็บศพนั้นไปนานแล้ว... เลือกเอาครับ จะให้เราเดินออกไปมอบตัวแล้วถูกยัดข้อหาฆาตกรรมอำพรางจนไม่ได้แก้ตัวไปตลอดชีวิต หรือจะร่วมมือกับผมเพื่อลากตัวจริงออกมารับแสงสว่าง" ดวงตากลมโตสีนิลของแพทย์นิติเวชหันกลับมาปะทะกับสายตาดุดันคู่นั้น ภายในแววตาของเไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงใต้ผืนน้ำแข็ง "คุณกำลังขอร้องผมเหรอครับ สารวัตรภู" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงนัยเย้ยหยัน "คำว่า 'ร่วมมือ' ในพจนานุกรมของตำรวจมือหนึ่งอย่างคุณ คงหมายถึงการใช้ผมเป็นโล่ห์มนุษย์เพื่อฝ่าวงล้อมออกไปมากกว่าสินะครับ" "คนฉลาดอย่างหมอ น่าจะรู้ดีกว่าใครว่าเราไม่มีทางเลือกอื่น" ภูวดลโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นฝนและควันปืนจางๆ แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท "ผู้บัญชาการสั่งเด็ดขาดให้หน่วยพิเศษวิสามัญทันทีหากพบการขัดขืน... แปลว่าพวกมันต้องการให้เรา 'ตาย' ตั้งแต่คืนนี้ เพื่อปิดปากคดีนี้ไปตลอดกาล" คำพูดนั้นทำให้มือที่ถือหลอดทดลองของธารารินชะงักไปชั่วขณะ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอตระหนักดีว่าหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เธอเพิ่งเก็บได้เมื่อครู่ คือกุญแจดอกเดียวที่จะไขความจริงทั้งหมด หากเธอตายที่นี่ ความลับของพี่ชายและการตายปริศนาทั้งหมดจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับซากตึกแห่งนี้ เสียงรองเท้าคอมแบตนับสคู่กระแทกพื้นปูนดังขึ้นจากบันไดชั้นล่าง เสียงตะโกนสั่งการผ่านเครื่องวิทยุสื่อสารลอดเข้ามาเป็นระยะ — *'กระจายกำลังให้ทั่ว! พบเป้าหมายให้ยิงกดดันได้ทันที!'* "ตกลงครับ" ธารารินตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เธอยัดหลอดทดลองชิ้นสำคัญลงในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวอย่างมิดชิด ก่อนจะเงยหน้าสบตากับนายตำรวจหนุ่มตรงๆ "เราจะร่วมมือกัน... แต่จำไว้สารวัตร ถ้าเกมนี้จบลงแล้วคุณหักหลังผม กระสุนนัดแรกที่จะเจาะกะโหลกคุณ จะมาจากมือผ่าศพของผมนี่แหละครับ" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของภูวดล แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจนิยามได้ มันไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นของคนใกล้ตาย แต่มันคือแรงดึงดูดประหลาดที่หลอมรวมนักสืบผู้ใช้สัญชาตญาณกับแพทย์ผู้ศรัทธาในหลักฐาน เข้าเป็นเนื้อเดียวกันท่ามกลางสมรภูมิอันมืดมิด "ดีมากหมอ... ตามผมมา" ภูวดลคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างยกปืนพกขึ้นเล็งไปที่ประตูห้องที่เริ่มมีเงาตะคุ่มของหน่วยจู่โจมทาบผ่านกระจกฝ้า ทั้งคู่พุ่งตัวไปยังระเบียงด้านหลังที่เชื่อมต่อกับโครงเหล็กนั่งร้านเก่าๆ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกระลอก ทว่า ในวินาทีที่เท้าของภูวดลกำลังจะก้าวพ้นขอบหน้าต่างเพื่อหลบหนี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... ไม่ใช่เสียงของหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่กำลังบุกเข้ามาจากชั้นล่าง แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ยืนดักรออยู่ก่อนแล้วตรงมุมมืดของระเบียงชั้นเดียวกัน! *กริ๊ก...* เสียงขึ้นลำกล้องปืนโลหะดังชัดเจนเหนือเสียงฝนตกกระทบหลังสังกะสี "คิดจะหนีไปไหนเหรอครับ... สารวัตรภู, คุณหมอธาราริน" เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และคุ้นเคยอย่างประหลาดเอ่ยขึ้นจากความมืด พร้อมกับลำแสงเลเซอร์สีแดงจากกระบอกปืนที่พุ่งตรงมาหยุดนิ่งอยู่ตรงกลางหน้าผากของภูวดลพอดี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ