เบาะแสจากอดีต

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์โบราณที่สลายตัวตามกาลเวลาคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บแฟ้มคดีชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนสีนวลสาดส่องลงบนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลซีดที่วางกองอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ ราวกับซากศพที่ถูกขุดขึ้นมาจากการหลับใหลนับทศวรรษ "คุณกำลังรื้อฟื้นผีที่ตายไปแล้วสิบปีขึ้นมาหลอกหลอนตัวเองชัดๆ หมอธาร" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจของ พ.ต.ต. ภูวดล ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากเงาสลัว มือหนากระชับเสื้อโค้ตตัวเก่ง ขณะที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างระหงของ พญ.ธาราริน ที่กำลังใช้คีมคีบแผ่นฟิล์มเอ็กซ์เรย์เก่าขึ้นส่องกับไฟแบ็คไลท์อย่างพินิจพิเคราะห์ ธารารินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอวางแผ่นฟิล์มลงบนโต๊ะด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับสารวัตรหนุ่ม แววตาของแพทย์นิติเวชหญิงนิ่งสนิท ทว่าซ่อนประกายความเจ็บปวดที่ถูกกัก เก็บไว้ภายใต้กำแพงแห่งเหตุผล "ผีตนนี้ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่สำนวนในแฟ้มนี้พยายามกลบเกลื่อนหรอกครับ... สารวัตร" ธารารินเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' เบาๆ เพื่อสะท้อนความประชดประชันเชิงวิชาชีพ "และตราบใดที่รอยแผลบนกระดูกชิ้นนี้ยังบอกความจริงไม่ตรงกับรายงานชันสูตรเมื่อสิบปีก่อน มันก็ไม่ใช่เรื่องของการขุดคุ้ยอดีต แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกฝังกลบต่างหาก" ภูวดลสาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นอายความเคร่งเครียดในห้องแคบๆ นี้ สารวัตรหนุ่มก้มลงมองเอกสารตรงหน้า กระดาษแผ่นเหลืองกรอบระบุชื่อเหยื่อในคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อสิบปีก่อน... คดีที่ปิดตัวลงอย่างรวดเร็วด้วยข้อหาอุบัติเหตุจากการเมาแล้วขับ และเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายในวันนั้น คือพี่ชายแท้ๆ ของธารารินเอง "คุณก็รู้ว่าเบื้องหลังคดีนี้มีใครหนุนหลังอยู่" ภูวดลโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นดุดันแต่แฝงความห่วงใยที่ถูกกลบเกลื่อนไว้ "การเปิดแผลเก่าที่สมานตัวไปแล้ว มีแต่จะทำให้คุณเลือดออกซãบจนตาย... ทำไมถึงไม่ปล่อยให้มันจบไป" "เพราะความจริงไม่เคยเน่าเปื่อยตามกาลเวลาเหมือนเนื้อหนังหรอกค่ะ เอ๊ย... ครับ" ธารารินเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยก่อนจะรีบแก้ไขด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเพื่อรักษามานะ "ดิฉันใช้ชีวิตอยู่กับความตายมาค่อนชีวิต สารวัตรก็รู้ดีว่ากระดูกไม่เคยโกหกใคร... และแฟ้มคดีนี้กำลังบอกผมว่า ฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายของฉัน ยังลอยนวลอยู่บนความยุติธรรมที่ปลอมแปลงขึ้น" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดขึ้นจนแทบมีประกายไฟประทุออกมา อุดมการณ์ที่แตกต่างระหว่างตำรวจผู้ต้องประนีประนอมกับระบบที่เน่าเฟะ เพื่อความอยู่รอด กับแพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในความจริงอันไร้ความปรานี กำลังปะทะกันอย่างรุนแรงในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ ทว่าความขัดแย้งนั้นกลับสร้างแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่รุนแรงเสียจนลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด ภูวดลจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของแพทย์หญิง เขาถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนนต่อความดื้อรั้นที่น่าหลงใหลนี้ มือหนายื่นออกไปแตะลงบนแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าพลิกไปยังหน้าสุดท้าย หน้าที่ถูกฉีกขาดและถูกเย็บปิดตายด้วยคำสั่งลับระดับองค์กร "ถ้าคุณยืนยันจะเดินหน้าต่อ... หมอธาร" ภูวดลกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและดุดันขึ้น "คุณเตรียมใจรับมือกับแรงกระแทกจากอดีตที่จะทำลายชีวิตคุณทั้งชีวิตหรือยัง" ธารารินไม่ถอยหนี เธอยืดตัวขึ้นสบตากับนายตำรวจหนุ่มตรงๆ แววตาแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้าที่ผ่านการตีผ่านไฟ "ดิฉันสูญเสียทุกอย่างไปตั้งแต่สิปปีที่แล้วแล้วครับ สารวัตร" เธอยิ้มเยาะที่มุมปาก "ตอนนี้... ไม่มีอะไรให้อภัยและไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป" ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดนอกห้องเก็บแฟ้มก็หยุดลงที่หน้าประตูเหล็กบานทึบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... ช้าๆ แต่หนักแน่น ราวกับสัญญาณมรณะที่ถูกส่งตรงมาจากอดีต ทั้งสองนิ่งงัน ภูวดลดึงปืนพกออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ ขณะที่ธารารินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบ scalpel (มีดผ่าตัด) สแตนเลสคมกริบขึ้นมาจากถาดเครื่องมือบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเอกสารฉบับจริงที่ถูกเลื่อนเข้ามาหยุดแทบเท้าของพวกเขา... เอกสารที่มีลายเซ็นของผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติในขณะนั้น ซึ่งเป็นคนเดียวกับคนที่ปิดคดีของพี่ชายเธอเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปมปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปกับผม ดร.นิติเวช นะครับ