แผนซ้อนแผน

แสงไฟนีออนในห้องสืบสวนกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ สารวัตรภูวดลจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาที่คมกริบดุจเหยี่ยว ภาพวิดีโอที่วนซ้ำแสดงให้เห็น ‘ผู้กำกับการธงชัย’ ผู้เป็นทั้งเจ้านายและต้นแบบทางจริยธรรมของเขากำลังยืนนิ่งอยู่หน้าศพเมื่อห้าปีก่อน มือของชายสูงวัยในคลิปไม่ได้สั่นไหว แต่กลับบรรจงหยิบสิ่งของบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อผู้ตายด้วยความชำนาญที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี “หลักฐานชิ้นนี้... ไม่ใช่ความบังเอิญนะครับหมอ” ภูวดลเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เสียงของเขาแหบพร่าทว่าทรงพลัง พญ.ธาราริน ก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ จากเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา เธอมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือที่กำแฟ้มข้อมูลแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวสะท้อนถึงพายุอารมณ์ภายใน “ถ้าผู้กำกับคือคนวางแผนทั้งหมด นั่นหมายความว่าหลักฐานที่เราเคยใช้ปิดคดีเมื่อห้าปีก่อนคือนิติวิทยาศาสตร์ปลอมที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาทั้งหมด... ภูครับ เรากำลังสู้กับระบบที่สร้างขึ้นมาเพื่อกลบฝังความจริงโดยเฉพาะ” ภูวดลหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนได้กลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นยาสูบจางๆ จากตัวเขา “ระบบน่ะมันพังได้ แต่ถ้าเราจะล้มมัน เราต้องใช้ ‘เหยื่อ’ ที่ล่อใจเขาได้มากพอ” “คุณหมายความว่า...” หมอธาราเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเข้าใจ “เราจะใช้การตายครั้งล่าสุดเป็นเหยื่อล่อ?” “ไม่ใช่แค่การตายครับ” ภูวดลยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข หากแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมแบบคนทำงานสืบสวนที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน “เราจะส่ง ‘ไฟล์ต้นฉบับ’ ที่ไม่มีอยู่ในเซิร์ฟเวอร์สำนักงานตำรวจแห่งชาติไปให้เขา เราจะทำให้เขาเชื่อว่ามันยังมีหลักฐานอีกชิ้นที่ยังไม่ได้ถูกทำลาย... ผมจะประกาศว่าผมพบพยานปากเอกที่เก็บความลับเรื่องคดีเมื่อห้าปีที่แล้วไว้ในเซฟตี้เฮ้าส์คืนนี้” หมอธาราขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย “คุณกำลังวางกับดักให้ตัวเองเป็นเป้านิ่งสินะครับสารวัตร ถ้าเขามา เขาจะมาในฐานะผู้กำกับการที่ได้รับแจ้งเหตุ แต่ถ้าเขาไม่มา... เขาจะมาในฐานะฆาตกรที่มาเก็บกวาดงานให้สะอาดหมดจด” “และนั่นคือจุดที่นิติวิทยาศาสตร์ของคุณจะทำงานครับหมอ” ภูวดลขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงนุ่มลึกกดต่ำลง “ผมต้องการให้คุณเตรียมทุกอย่างที่ห้องแล็บใต้ดิน ไม่ใช่เพื่อชันสูตรศพ แต่เพื่อวิเคราะห์ ‘ร่องรอย’ ที่เขาจะทิ้งไว้เมื่อเขาก้าวเข้ามาในที่ที่เขาคิดว่าเขาคือผู้คุมเกม” ทั้งคู่สบตากัน ในความมืดสลัวของห้องสืบสวน ความสัมพันธ์ที่เคยขัดแย้งกลับหลอมรวมเป็นหนึ่งด้วยอุดมการณ์ที่โหยหาความยุติธรรม หมอธาราไม่ได้ถอยหนี เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปยังเบอร์ที่ไม่ปรากฏชื่อ ก่อนจะหันมามองเขาด้วยแววตาที่หนักแน่น “ถ้าคุณเล่นเกมนี้ คุณต้องไม่ตายนะครับภู” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม “เพราะถ้าคุณตาย... ใครจะเป็นคนคอยปกป้องผมในยามที่ผมต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เน่าเฟะที่สุด” ภูวดลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นแต่จริงใจ “ผมจะไม่ยอมปล่อยให้ความตายมาพรากผมไปจากคดีที่ยังไขไม่กระจ่างหรอกครับ... โดยเฉพาะคดีที่มีคุณเป็นส่วนประกอบหลัก” เวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืน สารวัตรภูวดลนั่งรออยู่ในห้องมืดสนิทของเซฟตี้เฮ้าส์ที่ตั้งอยู่สุดซอยเปลี่ยว เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวผ่านประตูไม้เก่าผุพังเข้ามาอย่างช้าๆ เสียงนั้นมั่นคงและไร้ความลังเล ภูวดลขยับปืนในซองข้างเอว เตรียมพร้อมสำหรับฉากจบที่เขาเป็นคนกำหนดเอง ทว่าทันทีที่เงาของร่างหนึ่งทอดผ่านแสงจันทร์เข้ามาที่ประตูห้อง ภูวดลกลับต้องชะงักงัน คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ผู้กำกับการธงชัยที่เขาคาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างเล็กในชุดคลุมสีดำสนิทที่ถือกล่องพยานหลักฐานใบเดิมจากเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนไว้ในมือ สารวัตรภูวดลมองใบหน้านั้นผ่านแสงไฟฉายที่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี “หมอ...” ภูวดลครางชื่อเธอออกมาด้วยความตกใจ “คุณมาทำอะไรที่นี่ แล้วธงชัยล่ะ?” “ผู้กำกับไม่ได้มาคนเดียวหรอกครับภู” หมอธาราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วออกจากกระเป๋าเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ “เขาจ้าง ‘คนอื่น’ มาแทน... และตอนนี้ คนคนนั้นกำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณ” ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ต้นคอของภูวดล พร้อมกับกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดลงบนขมับของเขาอย่างแนบเนียน “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... สารวัตร” เสียงคุ้นหูที่เขาไม่ได้ยินมานานกว่าห้าปีดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง “หวังว่าการพบกันในครั้งนี้ จะมีหลักฐานอะไรให้ผมได้ทำลายมากกว่าแค่ไฟล์วิดีโอนะครับ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่ผมรักยิ่งนะครับ ดร.นิติเวชครับ