ระบบแจ้งเตือน: วงเงินไม่จำกัด

"กี่ร้อยล้านครับ ถึงจะพอให้พวกคุณหยุดเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนอื่น?" เสียงของศิลาเรียบเฉย ทว่าดังก้องกังวานในโถงรับรองของโรงแรม 'เดอะ แกรนด์ เมอริเดียน' สถานที่ที่ได้ชื่อว่ามีอาถรรพ์แรงที่สุดในเมือง จนไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามาทำธุรกิจนานนับสิบปี ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของ 'ธันวา' อดีตเพื่อนสนิทที่หักหลังเขาและครอบครัวตระกูลอัครเดชโชติ "ศักดิ์ศรี?" ธันวาแค่นหัวเราะจนตัวโยน เขาสวมสูทแบรนด์เนมราคาแพง มองศิลาด้วยสายตาเหมือนมองมดปลวกใต้รองเท้า "คนอย่างแกมีอะไรให้เหยียบด้วยเหรอวะศิลา? ตระกูลแกมันล้มละลายไปแล้ว ขยะอย่างแกก็แค่ลูกหนี้ที่รอวันถูกทวงคืน... หรือแกอยากจะขายที่ดินมรดกผืนสุดท้ายที่เป็นหลุมศพพ่อแม่แกมาจ่ายดอกเบี้ยให้ฉัน?" รินรดาที่ยืนเคียงข้างศิลาขยับกายเข้ามาใกล้ เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มข้างกาย แต่มันไม่ใช่ความกลัว มันคือแรงกดดันมหาศาลที่เธอก็อธิบายไม่ได้ มือของศิลากำโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู—อุปกรณ์ชิ้นเดียวที่ได้มาพร้อมกับ 'ระบบ' ปริศนาเมื่อคืนนี้—แน่นขึ้น [ติ๊ง! ระบบตรวจพบเป้าหมายการซื้อที่เหมาะสม: อาคารเดอะ แกรนด์ เมอริเดียน] [สถานะ: ร้างมา 15 ปี, ติดจำนองธนาคารในเครือข่ายอัครเดชโชติ] [เงื่อนไข: ทำการซื้อขาดในราคา 2,500 ล้านบาท พร้อมสิทธิ์การบริหารเบ็ดเสร็จ] [หมายเหตุ: วงเงินไม่จำกัด พร้อมชำระทันที] ศิลาเหลือบมองหน้าจอที่ปรากฏเพียงแสงสีฟ้าจางๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบเหมือนใบมีดที่เพิ่งลับจนคมกริบ เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่ว่างเปล่า มีเพียงผู้จัดการโรงแรมวัยชราที่ได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าตึกนี้ด้วยความหวาดกลัวนั่งตัวสั่นอยู่ "ผมจะซื้อที่นี่" ศิลาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ธันวาหยุดหัวเราะ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและขบขัน "ซื้อ? แกเอาเงินมาจากไหนวะไอ้กระจอก! รู้ไหมว่าที่นี่ราคาเท่าไหร่? สองพันห้าร้อยล้าน! แค่เศษเงินในบัญชีของบริษัทฉันแกยังไม่มีปัญญาแตะต้องเลยด้วยซ้ำ!" รินรดากระซิบเบาๆ "ศิลา... คุณแน่ใจนะ?" ศิลาไม่ตอบ เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไร้ลวดลายใดๆ ออกมาวางบนเคาน์เตอร์ บัตรนั้นสะท้อนแสงไฟดูดุดันและลึกลับราวกับมันถูกหล่อขึ้นจากความมืดมิดของผู้ที่กุมชะตาโลกไว้ในมือ "รูดครับ" ศิลาออกคำสั่งกับผู้จัดการโรงแรมที่มองบัตรในมือเขาราวกับเห็นของวิเศษจากขุมนรก "คุณ... คุณครับ บัตรนี้... ระบบของธนาคารแจ้งว่า..." ผู้จัดการโรงแรมมือสั่นเทาขณะเสียบบัตรเข้าเครื่องอ่านบัตรเก่าคร่ำครึที่ถูกสั่งให้เชื่อมต่อกับระบบกลางของธนาคารใหญ่ ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วโถงโรงแรม เสียงแอร์เก่าๆ ครางหึ่งราวกับวิญญาณที่สิงสถิตอยู่กำลังเฝ้ารอผลลัพธ์ ธันวาเดินเข้ามาใกล้ หมายจะหัวเราะเยาะใส่หน้าศิลาอีกครั้งหากการทำรายการล้มเหลว "ล้มเหลวใช่ไหมล่ะ? ฉันจะถ่ายคลิปตอนแกหน้าแตกไว้ประจานให้ทั่วโซเชียล..." *ติ๊ด...* เสียงเครื่องอ่านบัตรดังขึ้นหนึ่งครั้งสั้นๆ ก่อนที่หน้าจอของเครื่องจะสว่างวาบด้วยแสงสีทองเข้ม และปรากฏข้อความบนหน้าจอดิจิทัลที่ทำให้ผู้จัดการโรงแรมถึงกับเข่าทรุด [TRANSACTION APPROVED: 2,500,000,000 THB] [BALANCE: INFINITE] [เจ้าของกรรมสิทธิ์คนใหม่: นายศิลา วรโชติเมธี] อากาศในห้องเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด ธันวาหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเดียวกับกระดาษ ตาค้างจ้องมองข้อความบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา ราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงตรงหน้า "เป็นไปไม่ได้..." ธันวาพึมพำ เสียงสั่นเครือ "แกเป็นใครกันแน่? แกไปเอาเงินมาจากไหน!" ศิลาหยิบบัตรดำคืนมาอย่างใจเย็น เขามองธันวาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า ผู้ที่เคยรังแกเขา บัดนี้เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่น่าสมเพชในสายตาของเขาเท่านั้น "เงินน่ะเหรอ?" ศิลาเดินเข้าไปใกล้ธันวา จนใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงคืบ เขาขยับรอยยิ้มที่ทำให้ธันวาต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ก็เงินที่ฉันเอาไว้ใช้ซื้ออนาคตของคนอย่างแกไงล่ะ ธันวา... ยินดีต้อนรับสู่เดอะ แกรนด์ เมอริเดียน ในฐานะแขกที่ 'ไม่ได้รับเชิญ' คนแรกของผม" ศิลาหันไปสั่งรินรดาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ริน... เตรียมเอกสารไล่แขกที่ไม่เหมาะสมออกจากโรงแรมของผมให้หมด รวมถึง 'คนคนนี้' ด้วย" รินรดาพยักหน้า เธอทำหน้าที่นักข่าวได้ดีเยี่ยมในชั่วพริบตา เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาบันทึกภาพสีหน้าที่เสียอาการที่สุดในชีวิตของทายาทผู้ร่ำรวยคนนั้นเอาไว้ ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นเหนือเพดานโถงโรงแรม ลมพัดแรงผ่านช่องโหว่ของหน้าต่างกระจกที่แตกกระจายเข้าสู่ภายในอาคาร ร่างของชายชุดดำจำนวนหกคนในสูทสั่งตัดพิเศษหย่อนตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ด้วยเชือกโรยตัว พุ่งลงมาคุกเข่าต่อหน้าศิลาอย่างพร้อมเพรียงกัน ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งโรงแรมที่แอบดูอยู่ หัวหน้าหน่วยชุดดำเงยหน้าขึ้นมองศิลา "ท่านประธานครับ ระบบป้องกันและทีมรักษาความปลอดภัยพร้อมปฏิบัติงานแล้วครับ ท่านมีคำสั่งประการใดสำหรับ 'แขก' ที่ไร้มารยาทคนนี้ไหมครับ?" ศิลาเหลือบมองธันวาที่แทบจะยืนไม่อยู่ด้วยความสะพรึงกลัว ก่อนจะแสยะยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น "โยนมันออกไป... และประกาศให้ทั้งเมืองรู้ว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับตระกูลธันวา จะไม่ได้รับอนุญาตให้เหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองของความแค้นนี้นะครับ