ตบหน้าด้วยตัวเลข

“บอกให้มันไสหัวไปซะ! ที่นี่คือห้องประชุมบอร์ดบริหาร ไม่ใช่สถานที่รับบริจาคสำหรับคนตกอับอย่างแก ศิลา!” เสียงตวาดกร้าวของ ‘ธนิน’ ลูกพี่ลูกน้องผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ดังก้องไปทั่วโถงประชุมที่เงียบกริบ สายตานับสิบคู่จากเหล่ากรรมการบริษัทจับจ้องมาที่ร่างสูงโปร่งของศิลาด้วยความสมเพช บางคนเหยียดยิ้ม บางคนกระซิบกระซาบถึงความพ่ายแพ้ของอดีตทายาทที่ชีวิตตกต่ำลงจนแทบไม่มีที่ยืน ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เขายืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปปั้นหิน ทว่าในแววตานั้นกลับมีความเย็นยะเยือกที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ รินรดายืนเคียงข้างเขา มือบางของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ก็ยืดอกยืนหยัดอย่างมั่นคง เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเบาๆ “ศิลา... ถ้าสถานการณ์ไม่ดี เราถอยก่อนไหมคะ... เอ้ย... ถอยก่อนไหมครับ?” เธอเผลอหลุดปาก แต่ศิลากลับเพียงแค่ปรายตามองแล้วยิ้มที่มุมปาก “ไม่ต้องห่วงครับริน ในเมื่อพวกเขาอยากเห็นความพินาศของผม ผมก็จะมอบ 'ตัวเลข' ที่จะทำให้หัวใจพวกเขาหยุดเต้นให้ดู” ศิลาสาวเท้าเดินเข้าไปที่โต๊ะตัวยาวไม้ประดู่ขัดมัน เขาวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้าจนทุกคนหยุดหายใจ ธนินหัวเราะร่วนออกมาอย่างดูแคลน “นี่คืออะไร? เอกสารขอลาออก? หรือจะมาขอเศษเงินค่ารถกลับบ้าน? บอกไว้ก่อนนะว่ากองมรดกที่แกเคยครอบครองน่ะ มันถูกแปลงเป็นหุ้นให้พวกฉันไปหมดแล้ว!” ศิลาไม่ตอบ เขาเลื่อนมือไปแตะที่แท็บเล็ตส่วนตัว ก่อนจะเชื่อมต่อเข้ากับระบบจอภาพโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องประชุม ทันใดนั้น ตัวเลขมหาศาลก็ปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับสถานะบัญชีที่ธนาคารระดับโลกยืนยันความถูกต้องผ่านระบบบล็อกเชน “ธนินครับ... ลองอ่านตัวเลขนั้นให้ดังๆ ให้กรรมการทุกคนในห้องนี้ฟังดูสิครับ ว่าจำนวนศูนย์ข้างหลังตัวเลขเหล่านั้น มันพอที่จะ 'ซื้อ' หนี้เสียทั้งหมดที่บริษัทแกก่อไว้จนพินาศได้หรือยัง?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ธนินขยี้ตา มองตัวเลขมหาศาลหลักหมื่นล้านที่เด้งขึ้นมาในระบบฐานข้อมูลการเงินของบริษัท ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย กรรมการบริหารแต่ละคนหน้าถอดสี มือที่ถือปากกาถึงกับสั่นระริก ศิลาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่เพิ่งสั่งซื้อมาหมาดๆ ก่อนจะเหลือบมองธนินที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า “ผมซื้อหุ้นคืนทั้งหมดผ่านตลาดมืดเมื่อห้านาทีก่อน ตอนนี้ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของบริษัทนี้... กฎข้อแรกที่ผมจะประกาศคือ การไล่ผู้บริหารที่ไร้ความสามารถออกให้หมด เริ่มจากแกเป็นคนแรก... คุณธนิน” “เป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินมาจากไหน! แกมันแค่ทายาทที่ถูกตัดออกจากกองมรดก!” ธนินตะโกนสุดเสียงอย่างบ้าคลั่ง เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะสั่งการบอดี้การ์ดภายนอก แต่ทว่า... สัญญาณโทรศัพท์ในห้องประชุมกลับถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง เสียงเฮลิคอปเตอร์คำรามก้องอยู่เหนือหลังคาตึกสำนักงาน แรงลมปะทะกระจกหน้าต่างจนสั่นสะเทือน ประตูห้องประชุมถูกกระชากเปิดออกโดยชายชุดดำในสูทสากลนับสิบคนที่กรูเข้ามาล้อมรอบตัวธนินไว้ ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของรินรดาก็ดังขึ้น เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ “ศิลา... ดูนี่ครับ! มีคนส่งข้อความข่มขู่เข้ามาในเครื่องฉัน... เขาบอกว่าเขารู้ที่อยู่ของพวกเรา... และเขากำลังดูเราอยู่จากในห้องนี้!” ศิลาหรี่ตาลงทันที เขาหันขวับไปมองกล้องวงจรปิดมุมห้องที่กะพริบแสงสีแดงประหลาดสลับไปมาอย่างผิดปกติ “ตบหน้าด้วยเงินน่ะมันง่ายไปครับธนิน...” ศิลาเอ่ยเสียงเรียบเย็นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธนิน “เพราะดูเหมือนว่า... ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเราที่ต้องการ 'สมบัติ' ของตระกูล แต่มันยังมี 'บางอย่าง' ที่หิวกระหายเลือดมากกว่านั้น... เตรียมตัวให้ดีครับ เพราะคืนนี้เรากำลังจะเจอแขกที่ไม่ได้รับเชิญ!” แสงไฟในห้องประชุมดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเลขาสาวที่มุมห้อง ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูของศิลา... เสียงที่ไม่ได้มาจากมนุษย์! หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับก้าวแรกของการทวงคืนทุกอย่างนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สามนี้นะครับ