มรดกจากขุมนรก

“ในเมื่อคุณมันก็แค่หมาข้างถนนที่เกาะผู้หญิงกิน ผมว่างานเลี้ยงการกุศลคืนนี้คงสูงเกินตัวคุณไปหน่อยนะ ศิลา” เสียงเย้ยหยันของ ‘ก้องภพ’ ทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ดังขึ้น ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอในห้องโถงหรูหรา สายตาของแขกเหรื่อหลายร้อยชีวิตหันมาจับจ้องที่จุดเดียว ที่นั่น... ศิลายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มผู้ร่ำรวย แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาเจ็บลึกกว่าคำสบประมาท คือการที่ ‘แพรวา’ แฟนสาวที่เขาคบหามาตลอดสามปี ยืนคล้องแขนก้องภพด้วยท่าทีหมางเมินราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน ศิลาไม่ได้โต้ตอบทันที เขาเพียงยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวสะท้อนภาพความจอมปลอมของคนตรงหน้าอย่างเย็นชา “ที่ผมมางานนี้ ไม่ได้มาเพื่อดูละครน้ำเน่าของคุณหรอกนะก้องภพ” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนคนที่ยืนรายล้อมถึงกับชะงัก “แต่ที่ผมมา... เพราะผมต้องการมาทวงคืนสิ่งที่พวกคุณปล้นไป” “ทวงคืน? ฮ่าๆๆ!” แพรวาหัวเราะร่า รอยยิ้มที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม “ศิลา... นายมันก็แค่ไอ้กระจอกที่พ่อแม่ตายทิ้งหนี้ไว้ให้ อย่าสะเออะมาพูดเรื่องทวงคืนในงานระดับนี้เลย อายเขานะ” ศิลาไม่สะทกสะท้าน เขาวางแก้วแชมเปญลงบนถาดพนักงานที่เดินผ่านอย่างมั่นคง ก่อนจะหยิบซองจดหมายสีดำสนิทที่ดูเก่าคร่ำคร่าออกจากกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อผ้าธรรมดาๆ ของเขา กลิ่นอายความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากซองจดหมายนั้นจนคนที่อยู่ใกล้รู้สึกขนลุกชันโดยไม่ทราบสาเหตุ “มรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลผม” ศิลาเปรยเบาๆ “มันไม่ใช่เงินทองที่คุณปรารถนา แต่เป็นกุญแจสู่ขุมนรกที่คุณจะต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต” ในจังหวะที่ก้องภพกำลังจะเอื้อมมือมาปัดซองจดหมายทิ้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางเข้างาน ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามา รินรดา... นักข่าวสาวผู้กุมความลับดำมืดของตระกูลก้องภพไว้ทั้งหมด เธอเดินตรงมาหาศิลาและกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาศิลาต้องเลิกคิ้ว “ดีเอ็นเอของพินัยกรรมชุดนี้คือของจริง ศิลา... คฤหาสน์ร้างตระกูลคุณไม่ได้มีแค่หยากไย่ แต่มันมีกุญแจสำคัญที่จะทำลายอาณาจักรของคนพวกนี้ให้พินาศภายในคืนเดียว” ศิลาคลี่ยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ก้องภพและแพรวารู้สึกใจคอไม่ดีอย่างประหลาด เขาหยิบกุญแจเหล็กสนิมเขรอะรูปหัวกะโหลกออกจากซอง มันดูน่าเกลียดน่ากลัวในสายตาคนทั่วไป ทว่าในสายตาของศิลา มันคืออาวุธที่แหลมคมที่สุดในมือ “ก้องภพ แพรวา...” ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “จดจำความสะใจในคืนนี้ไว้ให้ดี เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตที่พวกคุณภาคภูมิใจจะกลายเป็นเพียงเศษฝุ่น” ศิลาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนในมือเขาขึ้นมา มันไม่ได้มีรอยขีดข่วนหรือราคาถูกเหมือนชีวิตที่เขาแสดงออก แสงสีฟ้าจากหน้าจอปรากฏสัญลักษณ์ ‘ระบบทายาทพันล้าน’ ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ [แจ้งเตือน: ตรวจพบสินทรัพย์มรดกอาถรรพ์ - คฤหาสน์ตระกูลศิลา อสังหาริมทรัพย์ระดับโลกมูลค่าประเมินไม่สิ้นสุด กำลังเข้าสู่กระบวนการครอบครอง...] ในจังหวะที่ทุกคนในงานกำลังก่นด่าด้วยความสมเพช เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็แผดเสียงกึกก้องจนกระจกหน้าต่างห้องโถงสั่นสะเทือน แสงสปอตไลท์จ้าจากอากาศยานไร้เสียงลงจอดตรงลานหญ้าหน้าคฤหาสน์จัดงานเลี้ยง แขกเหรื่อต่างแตกตื่นวิ่งไปที่ริมระเบียง ศิลาเดินผ่านร่างก้องภพที่ยืนนิ่งตะลึงงันไปอย่างไม่แยแส เขาหันกลับมามองแพรวาด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะกดรหัสผ่านลงบนแอปพลิเคชันปริศนาในมือ “โอนเงินประกันมูลค่าหนึ่งพันล้านเข้าบัญชีผู้ถือบัตร Black Card ใบนี้เดี๋ยวนี้” สิ้นเสียงคำสั่ง เสียงแจ้งเตือนจากธนาคารระดับโลกดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้องโถงผ่านสมาร์ทโฟนของแขกทุกคนที่ได้รับข่าวการโอนเงินสะเทือนเลื่อนลั่น ก้องภพหน้าถอดสี มือสั่นระริกเมื่อเห็นยอดเงินมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชี ‘ศิลา’ คนที่เขามองว่าเป็นแค่หมาข้างถนน เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นสั่งทำพิเศษจอดนิ่งสนิท บันไดโลหะค่อยๆ หย่อนลงมา ชายชุดดำสวมสูทเนี๊ยบกริบสิบกว่าคนกระโดดลงมาตั้งแถวหน้ากระดานพร้อมก้มหัวให้กับศิลาด้วยความเคารพสูงสุด “คุณศิลาครับ... คฤหาสน์พร้อมเปิดประตูรอรับเจ้าของคนใหม่แล้วครับ และศัตรูของคุณทุกคน... รายชื่ออยู่ในแฟ้มสีดำนี้เรียบร้อยแล้ว” ศิลาหันไปมองก้องภพที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปโดยไม่หันกลับมามองซากปรักหักพังของความสัมพันธ์จอมปลอมอีกเลย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของความแค้นนี้นะครับ