ฟาดให้จุกด้วยวิชาแพทย์

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นเงียบกริบลงทันที หานเฟิงก้าวพ้นขอบประตูเรือนไม้เก่าๆ เข้ามาด้วยร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดเครื่องแบบทหารที่แม้จะผ่านการซักจนซีดจาง แต่กลับสะอาดสะอ้านและไร้รอยยับ ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างเพรียวบางของภรรยาที่เขายังไม่คุ้นชินนัก หลินอวี้ซินไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย นางเพียงแค่ปัดเศษฝุ่นบนชายเสื้อย่างใจเย็น แล้วเงยหน้าสบตากับสามีป้ายแดงผู้นี้ตรงๆ แววตาของหญิงสาวฉายประกายความเยือกเย็นและท้าทายเล็กน้อย ทำเอาหัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบไปชั่วขณะ—นี่หรือคือภรรยาที่แม่กับพี่สะใภ้บอกว่าทั้งหัวอ่อนและขี้โรค? “พี่ใหญ่กลับมาพอดีเลยค่ะ!” สะใภ้รองจ้าวจูกระโดดเข้ามาฟ้องทันที พร้อมกับบีบน้ำตาเรียกคะแนนความน่าสงสารอย่างรวดเร็ว “ดูนัง... เอ่อ ดูซินซินสิคะ จู่ๆ ก็หาว่าแม่ป่วยหนักแล้วพยายามจะใช้เข็มเงินยาวเฟื้อยแทงแม่ บอกว่าจะรักษาให้ หวังจะเอาหน้าและทำร้ายแม่ให้ตายคามือแน่ๆ ค่ะ!” แม่สามีที่นอนซมอยู่บนเตียงส่งเสียงครางฮื่อในลำคอ ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากโรคหอบหืดเรื้อรังและอาการกำเริบของหลอดลม ทุกครั้งที่นางหายใจจะมีเสียงดังวี้ดเหมือนหีบเพลงลมใกล้พัง ร่างกายผอมแห้งสั่นเทา เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนผมลู่ติดกรอบหน้า ทว่าปากยังคงพยายามเค้นเสียงด่าทอ “น...นังตัวซวย... แกอยากให้ฉันตายนักรึไง... แค่กๆ!” หานเฟิงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งเครียด เขาหันไปมองมารดาด้วยความห่วงใย ก่อนจะเหลือบมองภรรยาของตนด้วยความไม่แน่ใจ “อวี้ซิน... เธอจะทำอะไรแม่?” “ถ้าฉันไม่ทำอะไร แม่ของนายคงอยู่ได้ไม่ถึงสามวันหรอกค่ะ” อวี้ซินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่น่าเกรงขามจนคนฟังต้องชะงัก นางก้าวเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยมากขึ้น สายตากวาดมองอาการทางกายภาพอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ “อาการหอบหืดกำเรบรุนแรงแบบนี้ ปอดอักเสบเรื้อรังร่วมด้วย แถมยังกินยาต้มรสขมที่พวกสะใภ้ต้มให้ผิดสูตรติดต่อกันเป็นสัปดาห์... ถ้าขืนปล่อยไว้ให้หมอประจำคอมมูนขี่จักรยานมาถึงที่นี่พรุ่งนี้เช้า คงได้เตรียมจัดงานศพพอดีค่ะ” “นี่เธอกล้าแช่งแม่ฉันเหรอ?!” สะใภ้ใหญ่ปรี่เข้ามาหมายจะผลักอกนาง แต่ทว่า... ฉับพลันนั้น ร่างสูงใหญ่ของหานเฟิงก็ก้าวมาขวางกั้นไว้เสียก่อน เขายกมือขึ้นปัดมือของพี่สะใภ้ออกอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาดุจเหยี่ยวตวัดมองด้วยความกดดัน “พี่สะใภ้ ถอยไปก่อน” “เฟิง นายจะเข้าข้างนังนี่เหรอ? ดูมันพูดจาสิ!” “ฉันยังไม่ได้พูดจบค่ะ” อวี้ซินเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงใสแต่กังวานก้องไปทั่วห้อง “ถ้าไม่อยากให้แม่สามีตายคาเรือนจนเป็นตราบาปติดตัวทหารกล้าอย่างสามีฉัน ก็หุบปากแล้วถอยไปซะ ฉันจะรักษาเอง” สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องก็เงียบสงบลงราวกับป่าช้า ทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง นังสะใภ้รองหัวเราะออกมาอย่างเยาะเย้ย “รักษาเอง? เธอคิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาหรือไง? เรียนจบก็แค่ชั้นมัธยมปลาย อย่ามาทำเป็นอวดเก่งแถวนี้เลย!” อวี้ซินแค่นหัวเราะในลำคอ “หมอเทวดาหรือเปล่าไม่รู้ แต่ถ้าปล่อยให้แม่ตายนอนรอความช่วยเหลือจากพวกเธอที่มีดีแต่เห่าหอน เกรงว่าวิญญาณแม่คงได้มาหลอกหลอนพวกเธอจนนอนไม่หลับแน่ค่ะ” พูดจบ นางก็ไม่รอให้ใครได้เอ่ยท้วงอีก มือเรียวบางสะบัดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับร่ายรำ ประกายวาววับของเข็มเงินสเตนเลสบริสุทธิ์ชุดพิเศษจากมิติลับปรากฏขึ้นในอุ้งมือผ่านการบังตาอันรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน อวี้ซินพุ่งเป้าไปที่จุดชีพจรสำคัญบนแผ่นหลังและลำคอของแม่สามีทันที “ห้ามนะ—!” สะใภ้ใหญ่กรีดร้อง “ถอยไป!” หานเฟิงเอ่ยเสียงต่ำพร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนคนในบ้านถอยกรูดโดยสัญชาตญาณ แม้ตัวเขาจะกังวลใจไม่แพ้กัน แต่เมื่อเห็นแววตาที่มั่นใจ เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยประกายความรู้ลึกซึ้งของภรรยา ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า... จงเชื่อใจนาง *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* เข็มเงินเล่มบางถูกฝังลงไปตามจุดฝังเข็มอย่างแม่นยำและรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ทุกจังหวะการลงเข็มไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย อวี้ซินใช้ทักษะการแพทย์แผนปัจจุบันผสานกับศาสตร์โบราณที่นางร่ำเรียนมาจนแตกฉาน นางถ่าย1พลังลมปราณเจือจางผ่านปลายนิ้วเข้าสู่เข็มเงิน เพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตและขยายหลอดลมที่ตีบตันให้คลายตัวลงทันที ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ... เสียงหอบหายใจดังวี้ดที่เคยน่ากลัวเริ่มเบาลง ใบหน้าที่เขียวคล้ำเพราะขาดออกซิเจนเริ่มกลับมามีเลือดฝาดขึ้นทีละน้อย ดวงตาที่เหลือกค้างของแม่สามีค่อยๆ ปิดลงอย่างผ่อนคลาย ร่างกายที่เคยเกร็งกระตุกเริ่มสงบนิ่ง เหลือเพียงจังหวะการหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอและลึกยาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด! “แฮก... แฮก...” ทุกคนในห้องต่างกลั้นหายใจ มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนเห็นผีหลอกกลางวันแสกๆ นังสะใภ้รองขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนสะใภ้ใหญ่อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปทำรัง อาการหอบกำเริบรุนแรงที่ทำให้แม่สามีทรมานมานานนับปี กลับถูกผู้หญิงคนนี้สยบลงได้ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที?! อวี้ซินถอนหายใจออกมาเบาๆ นางค่อยๆ ดึงเข็มเงินทั้งสามเล่มออกอย่างนุ่มนวล เช็ดทำความสะอาดด้วยผ้าสะอาดแล้วเก็บเข้ากล่องไม้จันทน์หอมในพริบตา ก่อนจะหันไปตักน้ำอุ่นที่ผสมสมุนไพรฟื้นฟูบำรุงปอดจากมิติลับ (ซึ่งแอบหยดลงไปในถ้วยขณะหันหลังบัง) ยื่นให้หานเฟิงที่ยืนอึ้งอยู่ใกล้ๆ “ประคองแม่ดื่มน้ำนี่ซะ อาการวิกฤตผ่านไปแล้ว แต่วันนี้ต้องให้ท่านพักผ่อนห้ามใครมารบกวนเด็ดขาด” อวี้ซินกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะปรายตามองสะใภ้ทั้งสองที่หน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ “ส่วนพวกเธอ... ถ้ายังอยากให้แม่มีชีวิตอยู่ต่อ ก็เลิกเอาสมุนไพรปลอมราคาถูกมาต้มให้ท่านกินได้แล้ว ไม่อย่างนั้น เข็มเล่มต่อไปของฉันอาจจะไม่ได้ปักเพื่อรักษานะคะ” สะใภ้รองสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดธรณีประตู ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัวสุดขีด—นังสะใภ้สามคนนี้มันปีศาจชัดๆ! หานเฟิงรับถ้วยน้ำอุ่นมาจากมือภรรยา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของนางส่งผ่านไปยังหัวใจของชายหนุ่มอย่างน่าประหลาด เขามองหน้าภรรยาด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งทึ่ง ประหลาดใจ และ... ความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นในอกอย่างไม่เคยมีมาก่อน แต่ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลง เสียงเคาะประตูดังปังๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاมฮาก็กรีดแทรกเข้ามาจากด้านนอกเรือน “เปิดประตู! ทางคอมมูนสั่งให้ตรวจสอบทุกบ้าน ใครซุกซ่อนสิ่งของต้องห้ามเตรียมตัวรับโทษหนัก!” รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของอวี้ซินแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อประตูไม้หน้าบ้านถูกถีบผ่างจนเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างอ้วนสวมปลอกแขนแดงที่เป็นหัวหน้าหน่วยตรวจสอบประจำคอมมูนและกลุ่มคนถือกระบองที่เดินยิ้มเยาะเข้ามาด้วยแววตาคุกเขلام! ...และในมือของหัวหน้าหน่วยตรวจสอบนั้น คือห่อกระดาษหนังสือพิมพ์สีน้ำตาลที่ซ่อนสมุนไพรล้ำค่าและแป้งสาลีขาวสะอาด ซึ่งถูกหยิบออกมาจากใต้ถุนเรือนของนางพอดิบพอดี! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมอนะคะ