มิติลับกับการเริ่มต้นใหม่

กลิ่นอับชื้นของบ้านดินเก่าๆ ในชนบทมณฑลเฮยหลงเจียงยามวิกาลไม่ได้ทำให้หลินอวี้ซินรู้สึกหดหู่เลยแม้แต่น น้อย ในทางตรงกันข้าม ดวงตาคู่คมกริบของแพทย์หญิงอัจฉริยะกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น มือเรียวบางที่ผ่านการจับชีพจรและผ่าตัดเคสยากๆ มานับไม่ถ้วนกำลังสัมผัสกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงมิติลับ—ห้องแล็บการแพทย์ล้ำยุคที่เธอพกติดวิญญาณทะลุมิติมาด้วย "เหลือเชื่อจริงๆ..." อวี้ซินพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อยืนอยู่หน้าจอโฮโลแกรมอัจฉริยะในมิติ แสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนใบหน้าเรียวสวยที่แม้จะอยู่ในชุดยุคเจ็ดสิบเนื้อหยาบ ก็ไม่อาจกลบรัศมีของความเฉลียวฉลาดลงได้ ก่อนหน้านี้ เธอยังคงกังวลว่าสมุนไพรป่าหายากที่จำเป็นต้องใช้ในการปรุง "ยาฟื้นฟูพลังชี่และบำรุงโลหิต" เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่ขาของหานเฟิง จะต้องใช้เวลาเคี่ยวนานแรมเดือนตามวิธีโบราณ แต่ทว่า... เมื่อเธอนำโสมป่าอายุหลายสิบปีที่เพิ่งขุดได้วางลงบนแท่นสกัดอณูนาโนของห้องแล็บ ระบบอัจฉริยะกลับส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ เพียงครั้งเดียว *ติ๊ง! ตรวจพบตัวยาคุณภาพสูง เริ่มกระบวนการสกัดด้วยคลื่นความถี่แม่เหล็กชีวภาพ... เสร็จสิ้นใน 3 วินาที* หลินอวี้ซินเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง ของเหลวสีทองใสแจ๋วที่บรรจุอยู่ในหลอดแก้วคริสตัลบริสุทธิ์ตรงหน้าส่งกลิ่นหอมหวานของสมุนไพรตลบอบอวลไปทั่วห้องแล็บ มันคือสารสกัดเข้มข้นที่บริสุทธิ์กว่าการต้มด้วยยาหม้อแบบดั้งเดิมถึงร้อยเท่า! ถ้านำเจ้านี่ไปผสมกับน้ำให้หานเฟิงดื่ม ขาที่เคยได้รับบาดเจ็บจากภารกิจทหารจนเกือบพิการของเขาจะต้องหายเป็นปกติภายในไม่กี่วันอย่างแน่นอน และที่สำคัญที่สุด... มิติลับนี้ไม่ได้มีดีแค่เรื่องความเร็ว แต่มันยังสามารถ "เพิ่มปริมาณ" ตัวยาได้จากการจำลองโมเลกุลอีกด้วย! ขณะที่อวี้ซินกำลังวางแผนว่าจะทยอยแปรรูปสมุนไพรป่าเหล่านี้เพื่อนำไปแอบขายในตลาดมืดของอำเภอเพื่อสร้างความมั่งคั่ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แผ่วเบาที่ดังมาจากนอกห้องนอนก็ดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริง กรอบประตูไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ด หานเฟิงก้าวเข้ามาด้วยร่างสูงใหญ่ที่ดูราวกับกำแพงหิน ทว่าท่าทางของเขากลับเก้ๆ กังๆ มือหนาถือถ้วยน้ำอุ่นยื่นมาข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าภรรยาหมาดๆ จะตื่นตกใจ "อวี้ซิน... ดึกมากแล้ว เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ใบคมเข้มบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความประหม่า ดวงตาคมกริบที่เคยใช้ตบะขู่ขวัญคนในกองทัพ กลับกวาดมองภรรยาด้วยแววตาอ่อนโยนจนแทบจะหยาดเยิ้ม หลินอวี้ซินรีบดึงจิตออกจากมิติ แสร้งทำเป็นขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงฟางแล้วขยี้ตาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางเกร็งตัวของสามี "ฉันนอนไม่หลับค่ะ... แล้วคุณล่ะ ทำไมยังไม่นอนอีก ขาเจ็บอยู่แท้ๆ ยังจะเดินไปเดินมาทำไม เดี๋ยวแผลก็ปริหรอกนะคะ" น้ำเสียงของเธอแม้จะฟังดูดุ แต่แววตากลับระคนไปด้วยความเอ็นดู หานเฟิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกภรรยาตำหนิ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดในความมืด เขาเกาหัวแกรกๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก พลางยื่นถ้วยน้ำอุ่นให้เธอ "ฉัน... ฉันแค่นอนไม่หลับเหมือนกัน กลัวว่าเจ้าจะตกใจกลัวเสียงลมพัดหน้าต่าง... เอานี่ ดื่มน้ำอุ่นเสียหน่อยนะ" อวี้ซินรับถ้วยน้ำมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนมือหยาบกร้านของชายหนุ่มโดยบังเอิญ สัมผัสอุ่นจัดทำให้ทั้งคู่ชะงักไปชั่วขณะ บรรยากาศภายในห้องนอนคับแคบพลันอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทว่าความโรแมนติกยังไม่ทันได้ก่อตัวเต็มที่ เสียงทุบประตูดังปังๆ จากด้านนอกบ้านพร้อมกับเสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลหานก็แผดดังขึ้นทำลายบรรยากาศทันที "หลินอวี้ซิน! นังตัวดี! แต่งเข้ามาวันแรกก็ทำตัวเป็นภาระ ปล่อยให้สามีบาดเจ็บต้องมาปรนนิบัติแกหรือไง! ออกมาซักผ้ากองโตเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้านังไม่ออกมา ฉันจะพังประตูเข้าไปลากหัวแกออกมาเอง!" หานเฟิงหน้าตาถมึงทึงขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารหนุ่มจนน่ากลัว เขาขบกรามแน่นจนสันนูน เอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด "คนตระกูลหานพวกนี้... ฉันจะออกไปจัดการเอง เจ้านั่งพักอยู่ในนี้เถอะอวี้ซิน" แต่อวี้ซินกลับคว้าแขนเสื้อเขาไว้เสียก่อน ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอวางถ้วยน้ำลง ชำเลืองมองประตูไม้ผุๆ ด้วยแววตานักล่าที่พร้อมจะขยี้พวกชอบเอาเปรียบให้แหลกคามือ "ออกไปสิคะ... ทำไมจะไม่ให้ออกไปล่ะ" อวี้ซินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสบายๆ "ในเมื่อพวกเขาอุตส่าห์มาหาเรื่องเราถึงที่ตั้งแต่วันแรกแบบนี้ ถ้าเราไม่ต้อนรับให้สมเกียรติ เดี๋ยวพวกเขาจะหาว่าสะใภ้รองอย่างฉันเป็นคนไร้น้ำยาเอาได้นะคะ" หญิงสาวก้าวเดินนำหน้าสามีออกไปช้าๆ โดยที่ในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอ มีเข็มเงินเคลือบสารพิษสกัดด่วนจากมิติลับซ่อนอยู่พร้อมใช้งานแล้ว! เสียงทุบประตูดังโครมครามขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับบานประตูไม้เก่าที่เริ่มสั่นคลอนจากการถีบของคนด้านนอก ทว่าในวินาทีที่กลอนประตูหลุดกระเด็นออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างอ้วนท้วมของสะใภ้ใหญ่ที่เตรียมจะพ่นคำด่าทอชุดใหญ่... กลิ่นหอมกรุ่นอันแปลกประหลาดและเย้ายวนใจอย่างยิ่งยวด ก็ลอยทะลักทะลายออกมาจากหม้อดินเก่าหลังครัวตandตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลหานจนทุกคนต้องหยุดชะงัก และกลืนน้ำลายเอื้อมด้วยความหิวโหยโดยไม่รู้ตัว! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอมานะคะ!