ความลับใต้ห้องใต้ดิน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองเวทมนตร์เก่าเก็บที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นศิลาเบื้องล่างนั้น ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้จนไอริสต้องยกมือขึ้นปิดริมฝีปาก ปลายนิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนถี่ระรัวของอักขระผนึกเวทที่ถูกร่ายทับซ้อนกันนับร้อยชั้น มันไม่ใช่การป้องกันเพื่อความปลอดภัยธรรมดา แต่เป็นคุกที่สร้างขึ้นเพื่อกักขังเสียงกรีดร้องที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา "ถ้าเธอเดินพลาดไปแม้แต่นิ้วเดียว แรงสะท้อนจากค่ายกลนี้จะบดขยี้กระดูกทุกท่อนในร่างกายของเธอให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง... และแน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอหรอก ไอริส" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเซนดังขึ้นในความมืด เขาก้าวเท้าเหยียบลงบนแผ่นศิลาที่ไร้ซึ่งรอยร้าวได้อย่างแม่นยำ ราวกับว่าเด็กหนุ่มอ่านโครงสร้างพลังงานใต้พื้นดินนี้ออกราวกับแผนที่ เส้นผมสีดำสนิทของเขาปรกหน้าผากเล็กน้อยในยามที่แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์สั่นไหว ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินกว้างใหญ่ที่ถูกซ่อนอยู่ลึกใต้หอสมุดต้องห้าม ไอริสไม่ตอบคำถาม เธอทำเพียงกวาดสายตามองร่องรอยการต่อสู้ที่หลงเหลืออยู่บนผนังหิน รอยแผลลึกจากการโจมตีด้วยเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าและรอยไหม้เกรียมสีดำสนิท บ่งบอกว่าที่นี่เคยเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่สถาบันพยายามปกปิดอย่างสุดชีวิต เด็กสาวก้าวเข้าไปใกล้เสาหินศิลาโบราณต้นหนึ่ง ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาเล็กน้อยยามที่สัมผัสผิวหินเย็นเฉียบ ทว่า ในวินาทีนั้นเอง กระแสการสั่นสะเทือนในอากาศก็เปลี่ยนรูปแบบไป มันไม่ใช่เสียงสะท้อนจากธรรมชาติ แต่มันคือ "คลื่นความถี่" ของบทเวทมนตร์ต้องห้ามที่กำลังทำงานอยู่เบื้องล่างลึกลงไปอีกชั้นหนึ่ง *ตึง... ตึง... ตึง...* มันเหมือนกับเสียงหัวใจของยักษ์ใหญ่ที่หลับใหล หรือบางที... อาจจะเป็นบางสิ่งที่กำลังพยายามตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน เซนหันขวับมามองเด็กสาวทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของกระแสมานารอบตัว นิ้วเรียวยาวของเขากระชับด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ "เธอรู้สึกถึงมันใช่ไหม? ไอริส... ความถี่แบบนั้นมันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป" ไอริสพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง เธอใช้มือข้างหนึ่งดึงสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ก่อนจะใช้นิ้วเขียนข้อความลงบนแผ่นกระดาษอย่างรวดเร็วด้วยลายมืออันเป็นระเบียบ *[มันไม่ใช่เวทมนตร์ของสถาบัน... โครงสร้างความถี่นี้มีความคล้ายคลึงกับบันทึกโบราณที่เราเจอในห้องใต้หลังคาเมื่อสัปดาห์ก่อน ราวกับว่า... มีใครบางคนกำลังพยายามส่งสัญญาณสื่อสารจากข้างล่างนั้น]* เซนก้มลงอ่านข้อความในกระดาษ ดวงตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งคู่เงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาและเสียงหยดน้ำที่ดังสะท้อนก้องมาจากมุมมืดของห้องใต้ดิน "ถ้าอย่างนั้น... บันทึกของบรรพบุรุษตระกูลสโตนของฉันคงไม่ได้เขียนขึ้นมาเล่นๆ สินะ" เซนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงกว่าเดิม "พวกเขาไม่ได้แค่กักขังความลับ... แต่พวกเขากำลังปิดผนึก 'ต้นกำเนิด' ของเวทมนตร์ไร้เสียงที่เรากำลังตามหาอยู่ต่างหาก" เด็กหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวไอริสอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าข้อมือบางของเธอไว้เพื่อดึงให้หลบพ้นจากรัศมีของแสงสีม่วงจางๆ ที่จู่ๆ ก็พุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นศิลา ทว่าความเร็วนั้นยังช้าเกินไป แรงระเบิดจากคลื่นพลังงานปริศนาซัดเข้าใส่ร่างของทั้งสองคนอย่างจังจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ไอริสสูดหายใจเข้าลึกด้วยความจุก ร่างกายของเธอกระแทเข้ากับชั้นหนังสือเก่าแก่จนฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เธอกัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดแล้วรีบดันตัวเองลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองหาคู่หูทันทีท่ามกลางกลุ่มควันสีเทาที่ลอยฟุ้ง "เซน!" เธอส่งเสียงเรียกในใจสุดกำลัง พร้อมกับส่งคลื่นพลังงานสั่นสะเทือนออกไปเพื่อค้นหาตำแหน่งของเขา "ฉันอยู่นี่..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาจากอีกด้านหนึ่งของกองหนังสือ เซนก้าวเดินออกมาจากความมืด ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไม่ได้มองมาที่ไอริส เขากลับจดจ้องไปยังใจกลางห้องใต้ดินที่บัดนี้... ค่ายกลผนึกโบราณกำลังแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ใจกลางห้องนั้น พื้นศิลาหนาทึบถูกเปิดออกเผยให้เห็นบันไดหินวนที่ลึกลงไปในความมืดมิด ไอร้อนระอุและกลิ่นอายของพลังเวทมนตร์อันทรงพลังมหาศาลทะลักพรั่งพรูขึ้นมา ราวกับปากทางเข้าสู่ขุมนรก และที่ปลายบันไดขั้นสุดท้ายนั้น... มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนรออยู่ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาทของไอริสโดยตรง *...ในที่สุด ก็มีคนมาปลดปล่อยข้าเสียที เจ้าเด็กน้อยผู้ไร้เสียง...* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปพร้อมกับไอริสและเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!