อักขระเวทสีชาด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบหมึกโบราณคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว แต่อยريفิสกลับไม่ยอมแม้แต่จะกะพริบตา ปลายเรียวเล็บของเธอกรีดผ่านหน้ากระดาษหนังมนุษย์ที่แผ่ไอเย็นเยียบเสียดกระดูก อักขระเวทสีชาดตรงหน้าไม่ได้กำลังเปล่งแสง แต่มันกำลัง “เต้นระบำ” ตามจังหวะการเต้นของหัวใจเธอ “หยุดซะไอริส เธอกำลังใช้สมาธิเกินขีดจำกัด” เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันภายในห้องสมุดต้องห้าม เซนก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด แว่นกรอบทองของเขาสะท้อนแสงเรืองรองจากตะเกียงเวทมนตร์ ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึง ดวงตาสีนิลคู่นั้นฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นปลายนิ้วของเด็กสาวเริ่มมีหยดเลือดซึมออกมาจากการสัมผัสกับกับดักเวทมนตร์ระดับสูง ไอริสเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่สวยไร้ซึ่งความหวาดกลัว เธอเพียงแต่ขยับริมฝีปากช้าๆ ถ่ายทอดถ้อยคำผ่านทางสายตาและการสั่นสะเทือนของกระแสมานาในลำคอ *‘ถ้าฉันไม่ถอดรหัสนี้ตอนนี้ หอคอยฝั่งตะวันตกจะพังทลายก่อนรุ่งสางค่ะ เซน’* “ฉันรู้…” เซนขบกรามแน่น มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เพื่อดึงออกจากการสัมผัสอันตราย แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจากชีพจรของเด็กสาว การสั่นสะเทือนที่ถ่ายทอดโน้ตเพลงแห่งการทำลายล้างและเยียวยาไปพร้อมๆ กัน ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจความหมาย เด็กหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของคู่หู เขาขยับกายเข้าไปยืนซ้อนด้านหลัง มือใหญ่วางทับลงบนหลังมือของเธอ ถ่ายทอดพลังเวทสายฟ้าสีครามบริสุทธิ์เพื่อสร้างเกราะคุ้มกันรอบตัวทั้งคู่ “ถ้าจะเล่นกับไฟสีชาด ก็ต้องมีคนคอยคุมอุณหภูมิไม่ให้มันเผาเราจนมอดไหม้… เริ่มสิ ฉันคุมมานาให้แล้ว” ไอริสพยักหน้ารับ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเซนที่แผ่ซ่านเข้ามาช่วยบรรเทาความเหนล้าล้าทางจิตวิญญาณได้อย่างน่าประหลาด เธอกลับมามีสมาธิกับอักขระเวทสีชาดเบื้องหน้าอีกครั้ง ในโลกที่ไร้ซึ่งเสียงของเธอ การฟังไม่ได้ใช้หูอีกต่อไป แต่เป็นการฟังเสียงสะท้อนของวิญญาณ อักขระโบราณเหล่านั้นไม่ได้เขียนขึ้นด้วยตัวอักษร แต่มันคือ “โน้ตเพลงต้องห้าม” ที่ถูกบันทึกไว้ในรูปแบบของเรขาคณิตเวทมนตร์ หากอ่านผิดโน้ตเดียว แรงระเบิดจากการย้อนกลับของมานาจะฉีกร่างของพวกเขากลายเป็นจุลทันที ไอริสใช้ปลายนิ้วที่ประสานอยู่กับเซนไล่เรียงสัมผัสตามร่องรอยของหมึกสีชาด เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะ ‘แอนดานเต’ ที่เชื่องช้าแต่หนักหน่วง ก่อนจะเปลี่ยนผ่านเป็น ‘สคัปซิโต’ ที่รวดเร็วและแหลมคม *ตึก… ตึก… ตึก…* เสียงหัวใจของหอคอยเวทมนตร์เริ่มสั่นพ้องกับปลายนิ้วของเธอ แผ่นกระดาษหนังเริ่มส่งเสียงกรีดร้องด้วยคลื่นความถี่สูงที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน แต่ไอริสกลับรับรู้มันได้อย่างชัดเจนทุกอณู เซนที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มรู้สึกถึงแรงดันอากาศที่บีบอัดจนหายใจลำบาก เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้แต่ทายาทตระกูลจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาก็ยังต้องกัดฟันกรอดเพื่อต้านทานแรงกดดันจากอักขระโบราณบทนี้ “อีกนิดเดียวค่ะเซน…” ไอริสส่งกระแสเสียงผ่านการสั่นสะเทือนที่ฝ่ามือ เซนรวบรวมพลังมานาทั้งหมดที่มี โอบอุ้มร่างของเด็กสาวไว้ในอาณาเขตเวทของตนเพื่อรับแรงกระแทกแทน ดวงตาสีนิลทอประกายวาวโรจน์เมื่อเขาบังคับให้มานากลืนกินอักขระสีชาดทีละตัว สองตัว จนกระทั่งเหลือเพียงอตัวอักษรสุดท้ายตรงใจกลางหน้ากระดาษ ทว่า… ทันทีที่ปลายนิ้วของไอริสแตะลงบนอักขระตัวสุดท้าย แสงสีชาดพลันดับวูบลงอย่างไร้ซุ่มเสียง ความมืดมิดสนิทเข้าปกคลุมห้องสมุดต้องห้ามในเสี้ยววินาที ตามมาด้วยเสียงก้องกังวานต่ำลึกราวกับเสียงคำรามของสัตว์อสูรโบราณที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปี พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเซนต้องคว้าเอวบางของไอริสเข้ามาชิดตัวเพื่อไม่ให้ล้มลง และในวินาทีที่แสงสว่างจากตะเกียงเวทกลับมาติดอีกครั้ง หน้ากระดาษหนังมนุษย์แผ่นนั้นก็ไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป รอยหมึกสีชาดพุ่งทะยานขึ้นจากหน้ากระดาษ กลายร่างเป็นดวงตาสีเลือดขนาดยักษ์ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ จับจ้องตรงมาที่พวกเขาทั้งสอง พร้อมกันนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบผนึกโบราณที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่— *[แจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกผนึกระดับ SSS - 'เสียงแห่งบรรพกาล' ได้เสร็จสิ้น]* *[เงื่อนไขพิเศษทำงาน: ผู้เล่น 'ไอริส' และ 'เซน' ได้ปลุกเป้าหมายที่ถูกลืมให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล...]* *[คำเตือน: จงระวังเงาที่กำลังก้าวออกจากหลังประตูเบื้องหลังพวกคุณ... ในตอนนี้]* เซนตวัดสายตากลับไปมองเบื้องหลังทันที ลมหายใจของอัจฉริยะหนุ่มสะดุดกึกเมื่อพบว่า ประตูเหล็กกล้าหนาตันที่ควรจะปิดตาย กลับถูกเปิดแง้มไว้โดยใครบางคน—หรือ ‘บางสิ่ง’—ที่กำลังยืนยันตัวตนด้วยเงาทอดยาวทาบทับร่างของพวกเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปพร้อมกับไอริสและเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!