การหายตัวไปของเพื่อนร่วมชั้น

“ใครเป็นคนยืมสมุดบันทึกเล่มนี้ไป เมื่อวานนี้ฉันยังเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะของเอเลียสอยู่เลย!” เสียงตะโกนของหัวหน้าชั้นปีดังลั่นห้องโถงสมุดเวทมนตร์ ไอริสที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบรอยร้าวบนพื้นหินด้วยปลายนิ้วชะงักกึก ความสั่นสะเทือนจางๆ ที่เธอกำลังสัมผัสได้นั้นมันประหลาด... มันไม่ใช่การสั่นสะเทือนของเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันเหมือน ‘เสียงสะอื้น’ ที่ถูกดูดกลืนลงไปในรอยแยกของมิติ เซนเดินเข้ามาใกล้ ไอริสรับรู้ได้ถึงรัศมีพลังงานอันเย็นเยียบของเขาที่แผ่ออกมา เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่โต๊ะว่างเปล่าที่ควรจะเป็นที่นั่งของเอเลียส เพื่อนร่วมชั้นที่เงียบเชียบและไร้ตัวตนที่สุดในห้อง “เอเลียสไม่ได้ลืมสมุดไว้หรอก” เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความนัยบางอย่าง “เขาแค่... เลิกมีความจำเป็นที่จะต้องใช้มันแล้ว” ไอริสเงยหน้าขึ้น สบตากับเซนแล้วขยับนิ้วเป็นภาษามืออย่างรวดเร็ว *‘นายพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง? เมื่อเช้าเรายังเดินสวนกันที่โถงทางเดินอยู่เลย เขาพยักหน้าให้ฉันด้วยนะ!’* เซนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาเขาหรี่ลงขณะจ้องมองไปยังรอยจางๆ บนโต๊ะไม้ “ไอริส เธอจำหน้าเขาได้ชัดเจนแค่ไหน? ไม่ใช่จำว่าเขามีตัวตนอยู่ แต่จำรายละเอียดจริงๆ... สีตาของเขา ทรงผม หรือแม้แต่เสียงเรียกชื่อเธอ” ไอริสชะงักไป คำถามนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงบนความทรงจำของเธอ เธอพยายามเค้นสมอง แต่น่าประหลาดใจนัก ภาพใบหน้าของเอเลียสกลับพร่าเลือน ราวกับถูกหมึกดำป้ายทับ เธอรู้ว่าเขามีตัวตน แต่กลับไม่สามารถจดจำรายละเอียดใดๆ ได้เลย แม้แต่ชื่อของเขาที่เพิ่งได้ยินหัวหน้าชั้นพูดเมื่อครู่ ยังเริ่มจางหายไปจากหัวสมองราวกับหยดน้ำบนกองไฟ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุด บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งขึ้นจนไอริสรู้สึกหายใจไม่ออก พลังงานเวทมนตร์ในห้องนี้กำลังถูกสูบหายไปในอัตราเร่ง เธอสัมผัสได้ถึง ‘ความว่างเปล่า’ ที่ขยายตัวออกมาจากโต๊ะของเอเลียส มันไม่ใช่การตาย แต่คือการถูกลบ... ถูกลบออกจากสมการของโลกใบนี้โดยสมบูรณ์ *‘เขา... กำลังหายไป’* ไอริสพิมพ์ข้อความลงในแผ่นหินเวทมนตร์ด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะยื่นให้เซนดู เซนไม่ได้อ่านสิ่งที่เธอเขียน เขาคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงให้หลบเข้าหลังชั้นหนังสือโบราณ ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทก็เคลื่อนผ่านผนังห้องโถง มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่แรงสั่นสะเทือนที่มันทิ้งไว้ทำให้หนังสือบนชั้นร่วงกราวลงมาบนพื้น “อย่าขยับ” เซนกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากปกติ มันมีความตึงเครียดที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ระดับที่นักเรียนจะทำได้ มันคือ ‘ความว่างเปล่า’ (The Void Erasure) สิ่งที่มันกลืนกินจะไม่ใช่แค่ชีวิต แต่มันจะกลืนกินทุกร่องรอยการมีอยู่ของบุคคลนั้นในโลกนี้ แม้แต่ความทรงจำของคนที่เคยรักเขามากที่สุด” ไอริสมองไปที่โต๊ะของเอเลียสอีกครั้ง สิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ สมุดบันทึกที่หัวหน้าชั้นเพิ่งบ่นหาเมื่อครู่กำลังสลายตัวกลายเป็นฝุ่นผงสีเทา และที่น่าสยดสยองกว่านั้นคือ... บรรดาเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ในห้อง กลับไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกตินี้เลย พวกเขายังคงเดินผ่านโต๊ะนั้นไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าที่ตรงนั้นเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่ามาโดยตลอด นี่คือทฤษฎีสมคบคิดหรือเวทมนตร์ต้องห้ามกันแน่? เซนตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาคว้าศัสตราเวทของเขาออกมา—ไม้เท้าสีเงินที่มีรอยร้าวตรงกลาง—ก่อนจะวาดวงแหวนเวทมนตร์ลงบนพื้นห้องสมุด แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อสร้างม่านกั้นเขต แต่ทว่า... ทันทีที่แสงนั้นกระทบกับ ‘เงามืด’ ที่โต๊ะเอเลียส เงาสีดำนั้นกลับหยุดชะงัก มันค่อยๆ หมุนวนและหันมาทางพวกเขา ไอริสรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ทับลงบนหน้าอก เสียงในหูของเธอดังอื้ออึงราวกับมีคนนับล้านกำลังกระซิบชื่อของเธอพร้อมๆ กัน แต่นั่นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ มันคือเสียงเรียกจากเงามืดที่กำลังหิวกระหาย *“ไอ...ริส...”* เสียงนั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันดังก้องมาจากใจกลางความคิดของเธอ! เซนผลักไอริสไปด้านหลัง เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังเงามืดนั้น สิ่งที่กำลังยื่นมือเรียวยาวสีดำสนิทออกมาจากรอยแยกของอากาศ แต่มือข้างนั้นไม่ได้จะคว้าใคร แต่มันกำลังถือ ‘หน้ากาก’ ที่มีใบหน้าของเอเลียสสลักอยู่อย่างแม่นยำ “มันไม่ได้แค่ลบตัวตนของเขา” เซนกัดฟันแน่น “มันกำลังพยายามสวมรอยเป็นเขา!” ทันใดนั้น หน้าจอสเตตัสสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าไอริส เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่เคยดังขึ้นมาก่อนในเวลาปกติกลับกรีดร้องแหลมสูงอยู่ในหัวของเธอ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบเหตุการณ์ความผิดปกติระดับ SSS: "การสูญหายของตัวตน"] [คำเตือน: หากคุณไม่หยุดยั้งสิ่งนี้ภายใน 60 วินาที ชื่อของคุณจะเป็นเป้าหมายถัดไปในระเบียนแห่งความว่างเปล่า] [สถานะพิเศษ: ปลดล็อกโหมด 'เสียงที่สาบสูญ' — คุณพร้อมจะแลกด้วยความทรงจำของตัวเองเพื่อช่วยเขาแล้วหรือยัง?] ไอริสมองหน้ากากในมือของเงามืด ก่อนจะมองหน้าเซนที่ดูเหมือนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่อันตรายถึงชีวิต เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การช่วยเพื่อนร่วมชั้น แต่มันคือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ลบเลือนผู้คนออกจากประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ เงามืดนั้นยิ้ม—ไม่ใช่รอยยิ้มของเอเลียส แต่เป็นรอยยิ้มของบางสิ่งที่ชั่วร้ายกว่านั้นมาก มันค่อยๆ ยกหน้ากากขึ้นทาบกับใบหน้าไร้รูปแบบของมัน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เซนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเวทมนตร์ทุกบทที่ไอริสเคยพบเจอ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเผชิญหน้าครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!