ระฆังเตือนภัยดังกลางดึก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากความว่างเปล่า คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าสิ่งที่พุ่งทะยานเข้าใส่เซนเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อยล้า ไอริสแทบไม่เหลือเวลาให้สมองได้ประมวลผลคำว่า 'กลัว' กระแสลมจากการเคลื่อนไหวที่เร็วเหนือสามัญสำนึกกระชากเส้นผมสีรัตติกาลของเธอให้ปลิวสะบัด ร่างกายของเด็กสาวเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณก่อนความคิด เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสพื้นไม้ของห้องพักเพื่ออ่านคลื่นความสั่นสะเทือน— *ซ่า... กึก... ฟรึบ!* "เซน! หลบ!" แม้จะไร้เสียงพากย์ออกจากลำคอ แต่แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยพลังเวทสายตรวจจับก็ส่งสัญญาณเตือนไปถึงจิตใต้สำนึกของเด็กหนุ่มผู้ปราดเปรื่องได้อย่างแม่นยำ เซนซึ่งยืนนิ่งเป็นเป้าสายตาเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว หน้ากากไร้รูปทรงพุ่งทะลุกำแพงหินศิลาของหอพักราวกับมันเป็นเพียงหมอกควัน เสียงกรีดร้องของโครงสร้างสถาปัตยกรรมเวทมนตร์ดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนและฝุ่นผงฟุ้งกระจายจนทัศนียภาพพร่ามัว ทว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความเสียหายทางกายภาพ... แต่เป็นความเงียบ เวทมนตร์ป้องกันรอบหอพักอัจฉริยะที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดใน3อาณาจักร กลับไม่ส่งเสียงเตือนแม้แต่แอะเดียว ราวกับระบบกลไกทั้งหมดถูกลบหายไปจากสารบบอย่างสมบูรณ์แบบ "น่าสนใจดีนี่... เด็กปีหนึ่งห้องพิเศษ" เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสีดังลอดออกมาจากเงาร่างไร้หน้ากากนั้น มันไม่ได้ใช้กล่องเสียงของมนุษย์ แต่มันดังก้องขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของคนทั้งคู่ เป็นคลื่นเสียงที่กดทับวิญญาณจนไอริสต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเจ็บแปลบ เลือดกำดาวสีแดงฉานไหลรินลงมาตามร่องปากของเธอ เซนก้าวเข้ามาขวางหน้าไอริสไว้ ดวงตาคู่คมสีเทาเข้มสะท้อนประกายไฟสีฟ้าครามจากวงแหวนเวททำลายล้างที่ถูกเรียกขึ้นมาอย่างไร้เสียง มือขวาของเขาประคองคทาผลึกนิลที่สั่นระริกด้วยอุณหภูมิต่ำจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมรอบเรียวแขน "แกเป็นใคร และเข้ามาในเขตหอพักนักเรียนระดับสูงได้อย่างไร" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ เย็นเยือก และเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงความรำคาญใจที่ถูกรบกวนในยามวิกาล—ซึ่งเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความตระหนกต่อความผิดปกติของมานารอบตัว เงาดำนั้นหัวเราะเบาๆ ลำตัวของมันบิดเบี้ยวผิดสัดส่วนราวกับไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ก่อนที่มันจะยกมือขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นรอยสักรูป 'ตาชั่งที่เอียงเท' บนหลังมือ—สัญลักษณ์ของกลุ่มนอกคอกที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อน "เด็กหนุ่มผู้แบกความคาดหวังของตระกูล... กับเด็กสาวผู้ไร้เสียงแต่กลับได้ยินเสียงของก้นบึ้ง" เงาร่างนั้นเอียงคอ ดวงตากลวงโบ๋จ้องมองตรงมาที่ไอริส "พวกเธอคิดจริงๆ หรือว่าที่นี่คือสถานที่ปลอดภัย? หอพักแห่งนี้ไม่ได้ถูกเจาะ... แต่พวกมัน *ยินดีต้อนรับ* เราต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ระฆังเตือนภัยโบราณกลางโรงเรียนที่ไม่ได้ส่งเสียงมานานนับร้อยปีก็เริ่มสั่นสะท้อนขึ้นอย่างกะทันหัน! *ก๊องงงงงงงงงง—!* เสียงระฆังทุ้มต่ำและน่าสะพรึงกลัวดังก้องกังวานไปทั่วทุกตึกเรียนและหอพัก ท้องนยามราตรีที่เคยเป็นสีนิลสนิทพลถูกย้อมด้วยม่านหมอกสีเลือด แสงไฟเวทมนตร์ทั่วทั้งอาณาเขตดับวูบลงพร้อมกันในพริบตา ความมืดมิดอันสมบูรณ์แบบเข้ากลืนกินทุกสรรพสิ่ง และในความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ประตูกลุ่มหอพักของพวกเขาอย่างรวดเร็ว เซนหันกลับมาสบตาไอริส แววตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที เขากัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นนูน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของไอริสกระตุกวูบ "จับมือฉันไว้... และอย่าปล่อย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังประตูนั่น" มือเรียวเย็นเฉียบของเซนคว้ามือของไอริสไว้แน่น ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ขยับตัวทำอะไร ประตูไม้หนาหนักของห้องพักก็ระเบิดออกเป็นจุล แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นตลบ เงาร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมหน้ากากเวทมนตร์แบบเดียวกันก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังประสานกันราวกับเสียงสวดส่งวิญญาณ และตรงกลางกลุ่มคนเหล่านั้น ร่างของอาจารย์ประจำหอพักผู้ทรงเกียรติก็ถูกโยนลงมาแทบเท้าของเซนในสภาพไร้ลมหายใจ—ดวงเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด และที่ลำคอมีรอยประทับของเวทมนตร์ต้องห้ามสีดำสนิทที่กำลังกัดกินเนื้อหนังอย่างช้าๆ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!