เสียงเรียกที่ไร้คำตอบ

“อย่าขยับ” เสียงของเซนราบเรียบ หากทว่าแฝงด้วยกระแสมานาที่เย็นเยียบจนไอริสสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในอากาศรอบตัว เขาไม่ได้หันมามองเธอ ดวงตาสีเงินคู่นั้นยังคงจดจ้องอยู่กับแผ่นหินโบราณที่สลักลวดลายบิดเบี้ยวอยู่กลางห้องสมุดต้องห้าม นิ้วเรียวยาวของเขาขยับวาดวงแหวนเวทกลางอากาศอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลัง ไอริสหยุดชะงัก ปลายนิ้วของเธอแตะลงที่พื้นหินเย็นเฉียบ เธอไม่ได้ยินเสียงเขาพูดด้วยหู แต่เธอ 'รับรู้' ถึงแรงสั่นสะเทือนของถ้อยคำเหล่านั้นผ่านปลายนิ้วที่เชื่อมต่อกับโครงสร้างเวทมนตร์ของห้องสมุด *‘ทำไม’* ไอริสสื่อสารกลับผ่านกระแสจิตที่สั่นไหวเป็นจังหวะ เธอเห็นร่องรอยมานาสีม่วงเข้มจางๆ พุ่งออกจากปลายนิ้วของเซน—มันเป็นสีเดียวกับ 'คำสาป' ที่ระบบเพิ่งจะเตือนเธอไปเมื่อครู่ เซนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลดมือลงพลางถอนหายใจยาว “เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังมองอะไรอยู่ ไอริส” เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีจะตีความได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ อากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนถูกสูบออกไปจากห้อง แรงกดดันมหาศาลทำให้กระดูกของไอริสลั่นเบาๆ ในขณะที่ 'ระบบ' ภายในหัวของเธอกำลังรัวแจ้งเตือนจนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหว [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบอัตราความหนาแน่นของมานาผิดปกติในรัศมี 2 เมตร] [วิเคราะห์เป้าหมาย: ตรวจพบร่องรอยของ "มหาเวทต้องห้าม" ในตัวบุคคลตรงหน้า] ไอริสเม้มปากแน่น เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่ข้อมือของเซน ที่นั่นมีรอยจางๆ คล้ายรอยไหม้ที่ขยายตัวขึ้นทุกครั้งที่เขาใช้พลัง *‘นายคือคนๆ นั้น... ใช่ไหม’* เธอถามผ่านแรงสั่นสะเทือนที่เน้นย้ำถึงความสงสัย เซนแค่นหัวเราะ เสียงของเขาไม่ได้ออกมาจากลำคอ แต่มันดังก้องอยู่ในความรู้สึกของเธอ “ถ้าฉันบอกว่าใช่ เธอจะทำอย่างไร จะหนีไปแจ้งสภานักเรียน? หรือจะใช้ศัสตราเวทไร้เสียงของเธอทำลายฉันทิ้งเสียตรงนี้?” คำพูดนั้นไม่ได้มีเจตนาคุกคาม แต่กลับแฝงความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง เขาเดินเข้ามาใกล้จนไอริสสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ก่อนที่มือของเขาจะยกขึ้นช้าๆ แล้วแตะลงบนไหล่ของเธอ แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาในรูปแบบคำพูด แต่มันคือข้อมูลที่ไหลทะลักผ่านการสัมผัส ทันใดนั้นเอง— *ครืน...* พื้นห้องสมุดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะแผ่นดินไหว แต่เพราะอักขระบนฝ่ามือของไอริสเริ่มตอบสนองต่อ 'ร่องรอยมานา' ในตัวเซน! [คำเตือน: ความเชื่อมโยงของวิญญาณตรวจพบ! ท่านและบุคคลตรงหน้ามีจุดร่วมแห่งโชคชะตาที่เชื่อมโยงกันด้วยพันธสัญญาเลือด] ภาพนิมิตวาบขึ้นในหัวของไอริส มันไม่ใช่ภาพปัจจุบัน แต่เป็นภาพของเธอและเซนในค่ำคืนที่พายุเวทมนตร์โหมกระหน่ำ ทั้งคู่กำลังร่ายมนตร์บทเดียวกัน... มนตร์ที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว “ไอริส ฟังให้ดี” เซนกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “เสียงเรียกที่เธอได้ยิน... ไม่ใช่เสียงของปีศาจ แต่มันคือเสียงของอนาคตที่กำลังพยายามแก้ไขอดีตที่เราต่างก็ไม่มีวันจำได้” ก่อนที่ไอริสจะได้ทันทำความเข้าใจกับคำพูดนั้น ปลายเท้าของเธอก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแปลกปลอมที่ดังขึ้นจากใต้พื้นดิน มันไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์ที่คุ้นเคย แต่มันเหมือน 'เสียงเคาะ' ที่เป็นจังหวะ... เป็นรหัสมอร์สที่สื่อถึงพิกัดและเวลา *หนึ่ง... สอง... สาม... ศูนย์...* นั่นคือพิกัดของห้องทำงานผู้อำนวยการโรงเรียน และเวลาก็คือ... อีกหนึ่งนาทีข้างหน้า! [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: จงหยุดยั้งเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในห้องทำงานผู้อำนวยการก่อนที่นาฬิกาทรายจะหมดลง มิฉะนั้น 'เสียง' ของท่านจะหายไปตลอดกาล] หัวใจของไอริสเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอเงยหน้ามองเซน พบว่าแววตาของเขากำลังเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “มันตื่นแล้ว” เซนพึมพำ “สิ่งที่อยู่ในเงามืด... มันไม่ได้กำลังเรียกหาเรา แต่มันกำลังรอให้เราไปติดกับ” จู่ๆ ไฟทั่วทั้งห้องสมุดก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากอักขระที่รอยสักบนข้อมือของทั้งคู่ที่กำลังเปล่งแสงแข่งกัน ท่ามกลางความมืดมิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่มีตัวตนก็เริ่มดังขึ้นจากเบื้องหลังกำแพง มันใกล้เข้ามา... ใกล้เข้ามาจนไอริสสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่โชยมากับไอเวทแห่งความตาย และแล้ว ประตูห้องสมุดที่ควรจะล็อกแน่นหนาก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาดำที่พุ่งเข้าใส่เซนอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่มนุษย์คนไหนจะหลบได้พ้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับไอริสและเซนในความมืดมิดนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ - แอสทริดธาตุมนต์