มุ่งสู่สำนักหลัก

แรงกดดันจากค่ายกลทดสอบระดับเก้าพิภพแผ่ซ่านเสียดกระดูกจนศิษย์นับร้อยที่รายล้อมรอบลานหยกขาวต่างพากันถอยร่นกรูดด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีผู้ใดในรอบสามร้อยปีที่ผ่านมาเคยเหยียบย่างผ่านด่าน "มรรคาไร้สำนึก" นี้ไปได้โดยที่เส้นชีพจรปราณไม่แหลกสลาย กลีบเมฆบนท้องฟ้ามืดครึ้มฉับพลันราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธต่อความอาจหาญของมนุษย์ผู้หนึ่ง ฉินมู่เฉินยืนหยัดอย่างสง่างาม อาภรณ์สีเทาเก่าคร่ำคร่าปลิวสะบัดตามแรงพายุหมุนวนของอัสนีบาต นัยน์ตาคู่คมดุจกระบี่คมกริบที่ซ่อนเร้นประกายแห่งมหาเทพกวาดมองไปยังศิลาจารึกเบื้องหน้าที่สลักลวดลายโบราณ "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าร่างกายปุถุชนที่แตกสลายนี้ จะรองรับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ได้ถึงกี่ครากัน?" น้ำเสียงเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีดังแว่วมาจากเบื้องบน ท่ามกลางหมู่เมฆสีนิล ปรากฏเงาร่างบอบบางในชุดอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ของเซียนจื่อเหยา นางยืนอยู่บนกระบี่บินเล่มงามโดยไม่แม้แต่จะชายตามองผู้ใด ทว่าแววตาคู่สวยที่ทอดมองลงมายังฉินมู่เฉินกลับไหววูบด้วยความกังวลที่นางพยายามเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ฉินมู่เฉินแค่นเสียงหัวسเราะในลำคอเบาๆ "ศิษย์พี่จื่อเหยา... ท่านดูถูกวิถีกระบี่ในใจข้าเกินไปแล้ว" คำพูดนั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้เหล่าผู้อาวุโสที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้ามถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ความอาจหาญถึงขั้นเรียกผู้อำนวยการทดสอบเช่นนางว่า "ศิษย์พี่" ทั้งที่ตนเป็นเพียงศิษย์ปลายแถว ถือเป็นการลบหลู่กฎระเบียบสำนักกระบี่ไร้ขอบเขตอย่างอุกฉกรรจ์ ทันใดนั้น อักขระสีทองนับหมื่นตัวบนศิลาจารึกก็ระเบิดแสงเจิดจ้า มันพุ่งเข้าใส่ร่างของฉินมู่เฉินดั่งห่าฝนกระบี่ ไอปราณมืดมนเข้ากัดกินเส้นชีพจรและจุดตันtian (จุดตันเถียน) อย่างโหดเหี้ยม เสียงกระดูกลั่นกรอบดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ เลือดสีแดงเข้มกระเซ็นออกจากมุมปากของชายหนุ่ม แต่รอยยิ้มเย้ยหยันบนริมฝีปากของเขากลับยิ่งเด่นชัดขึ้น "มู่เฉิน..." เสียงของเซียนจื่อเหยาหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบแผ่วเบา นางเกือบจะยื่นมือออกไปสะบัดกระบี่เข้าแทรกแซงการทดสอบ หากไม่ใช่เพราะกฎเหล็กของสำนักที่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดช่วยเหลือผู้เข้ารับการทดสอบ นางคงทำลายค่ายกลนี้ให้พินาศด้วยมือตนเองไปแล้ว ฉินมู่เฉินหลับตาลง ปล่อยให้พลังปราณอันชั่วร้ายกัดเซาะร่างเนื้อ เขากลับใช้จิตสำนึกที่เหลืออยู่ทบทวนเคล็ดวิชา "กระบี่เทวะทลายฟ้า" ที่หลับใหลอยู่ในห้วงวิญญาณ ในอดีตชาติเขาคือมหาเทพผู้สร้างสรรพสิ่ง เหตุไฉนจึงต้องยอมจำนนต่อค่ายกลกระจอกงอกง่อยเช่นนี้เล่า? "เปิด!" เสียงคำรามต่ำดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของฉินมู่เฉิน ทั่วทั้งร่างพลەندเปล่งประกายแสงสีทองอร่ามตัดกับความมืดมิดของอัสนีบาต พลังปราณที่ควรจะแตกสลายกลับรวมตัวกันใหม่อย่างบ้าคลั่ง ก่อเกิดเป็นรูปเงากระบี่มหึมาพุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกม่านเมฆสีนิลจนสลายหายไปในพริบตา ค่ายกลมรรคาไร้สำนึกที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ลามเลียไปทั่วศิลาจารึก ก่อนที่มันจะพังทลายลงมาเป็นผุยผงต่อหน้าต่อตาผู้คนนับพันที่อ้าปากค้างจนแทบกลืนกินหมัดของตนเองลงไปได้ ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วลานพิธี ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ ศิษย์ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด การผ่านด่านที่ไร้ผู้ใดพิชิตได้ด้วยพลังกายและจิตวิญญาณล้วนๆ โดยไม่ใช้ศาสตราวุธใดช่วย ถือเป็นปาฏิหาริย์ที่สั่นสะเทือนรากฐานของสำนัก เซียนจื่อเหยาผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก แววตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายความชื่นชมและอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะพรรณนา นางรู้ดีว่าการกระทำของชายหนุ่มผู้นี้มิใช่เพียงแค่การผ่านด่าน แต่เป็นการประกาศสงครามกับกฎเกณฑ์ทั้งหมดของสำนักหลัก ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับความสำเร็จอันไร้เทียมทานนั้น แผ่นดินใต้เท้าของฉินมู่เฉินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงอีกครั้ง ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นหยกขาว กลิ่นอายโบราณที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าค่ายกลเมื่อครู่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วสารทิศ เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากอสูรโลหิต ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง คมกระบี่ในมือของมันจ่อตรงมาที่ลำคอของฉินมู่เฉินที่กำลังอ่อนแรงจากการทะลวงขีดจำกัด พร้อมกับเสียงหัวسเราะแหบพร่าที่ดังเสียดแก้วหูของผู้คน "นึกไม่ถึงว่าเจ้าหนูสวะตระกูลฉิน จะมีปัญญาฟื้นคืนชีพวิชามารฟ้าได้... วันนี้ ศิษย์เอกแห่งสำนักหลักผู้นี้จะต้องดับสูญที่นี่!" เพลิงโอสถสวรรค์ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงมิติเซียนไปด้วยกันนะครับ