เคมีที่เข้ากัน สามีเป็นคนเตรียมของ ภรรยาเป็นคนปรุง

“ถ้าท่านยังเอาแต่จ้องหน้าข้าจนไก่ในเข่งกลายเป็นหิน มื้อนี้เราคงได้แทะขนเป็ดต้มเค็มแทนอาหารค่ำนะคะ, พี่ฉางจวิน” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เจือความขบขันดังลอดริมฝีปากของหลินเฟยหราน พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่บรรจงฝานขิงแก่ลงบนเขียงไม้อย่างคล่องแคล่ว เสียง ‘ฉับๆๆ’ เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนความชำนาญที่ติดตัวมาจากห้องเครื่องวังหลวง ทว่าภาพเบื้องหน้าของกู้ฉางจวินกลับมิใช่เรื่องของอาหารการกินแม้แต่น้อย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบยืนพิงกรอบประตูห้องครัว แว่นตาคมกริบที่มักฉายแววเยือกเย็นยามเผชิญหน้ากับพวกอันธพาลในหมู่บ้าน บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบละลาย ดวงตาคมกวาดมองภรรยาตัวน้อยตั้งแต่ปลายเส้นผมที่ถูกมثวรวบไว้ด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ไปจนถึงผ้ากันเปื้อนเนื้อหยาบที่โอบรับเอวบาง สำหรับเขาแล้ว... ภาพหลินเฟยหรานยืนอยู่หน้าเตาไฟ ท่ามกลางไอหมอกจางๆ ของน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนเดือดปุดๆ คือนิยามคำว่า ‘บ้าน’ ที่แท้จริง “ข้าไม่ได้มองไก่... ข้ากำลังมองยอดเชฟประจำตระกูลกู้ต่างหาก” กู้ฉางจวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวย่างเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาว ก่อนจะยื่นมือหนาใหญ่เข้ามาช่วยยกตะกร้าเห็ดหอมที่ล้างสะอาดแล้วขึ้นวางบนโต๊ะไม้ “เจ้าบอกว่าวันนี้จะทำ ‘ไก่ผัดพริกแห้งสูตรพิเศษ’ กับ ‘ซุปเห็ดตุ๋นรากบัว’ ให้ข้าไม่ใช่หรือ? ให้ข้าช่วยเตรียมเตาหรือยัง” หลินเฟยหรานเหลือบสายตาขึ้นมองสามีที่โน้มตัวลงมาใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นอายแดดและฝุ่นดินเจือจางแตะเข้าที่ข้างแก้ม นางไม่ได้ถอยหนี กลับเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายประกายรู้ทันระคนเอ็นดู “ท่านพี่... มือของท่านมีไว้ถือดาบและจัดการพวกคนตระกูลจูที่คอยมาป่วนหน้าบ้าน ไม่ใช่มีไว้มาหยิบจับกระเทียมกลีบเล็กๆ เหล่านี้นะคะ” นางเอ่ยหยอกเย้า พร้อมกับยื่นกลีบกระเทียมที่ปอกเปลือกแล้วใส่มือเขา “แต่ในเมื่อท่านอยากมีส่วนร่วม... งั้นช่วยตำพริกแห้งกับพริกไทยสวนในครกหินให้ละเอียดพอดีๆ หน่อยค่ะ ระวังอย่าให้กระเด็นเข้าตานะคะ ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องคอยเป่าตาให้ท่านทั้งคืน” คำพูดหยอกเย้าที่มีความนัยหวานล้ำทำเอาใบหน้าคมคายของอดีตทหารผ่านศึกขึ้นสีแดงจางๆ ที่ใบหู กู้ฉางจวินรับครกหินมาถือไว้ด้วยท่าทางแข็งขันราวกับได้รับภารกิจสำคัญยิ่งกว่าการออกรบ เขาลงมือตำพริกด้วยแรงที่พอเหมาะพอเจาะ เสียง ‘ตำๆ’ ดังเป็นจังหวะประสานไปกับเสียงเดือดของน้ำซุปในหม้อดิน ภายในห้องครัวคับแคบของบ้านพักหลังน้อยในยุค 70 แห่งนี้ บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นที่หาไม่ได้จากที่ใด กลิ่นหอมฉุนของพริกแห้งคั่วพริ้วไหวผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของรากบัวเคี่ยว น้ำมันหมูร้อนๆ ในกระทะเหล็กส่งเสียง ‘ฉู่ฉ่า’ ทันทีที่หลินเฟยหรานหย่อนชิ้นเนื้อไก่หมักซอสสูตรลับลงไป ฟุบ! ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมยั่วยวนที่ทะลักล้นผ่านหน้าต่างห้องครัว ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้านพักข้าราชการและแปลงนาใกล้เคียง นี่ไม่ใช่แค่การทำอาหารเพื่อประทังชีวิต... แต่มันคือการประกาศความสุขผ่านรสสัมผัส หลินเฟยหรานตวัดตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมน กู้ฉางจวินที่ตำพริกเสร็จแล้วก็ไม่รอช้า เขารีบหยิบผ้าสะอาดผืนเล็กมาซับเหงื่อบริเวณขมับให้ภรรยาอย่างเบามือที่สุด ราวกับนางเป็นแก้วตาดวงใจที่ต้องทะนุถนอมยิ่งกว่าสิ่งใด “เหนื่อยไหม?” เขาถามสั้นๆ แต่แววตากลับลึกซึ้งเกินบรรยาย “เหนื่อยค่ะ... แต่พอเห็นยอดเงินในมิติฟาร์มที่เพิ่มขึ้น และได้กลิ่นอาหารฝีมือตัวเองที่มีคนคอยยืนเฝ้าไม่ห่างแบบนี้... ความเหนื่อยก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะค่ะ” นางยิ้มรับ ดวงตาพราวระยับ ทันใดนั้นเอง ขณะที่หลินเฟยหรานกำลังจะตักไก่ผัดพริกแห้งสีสันจัดจ้านใส่จานกระเบื้องเคลือบ เสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่กรีดร้องโวยวายจนทำลายความสงบสุขของยามเย็น “นังสะใภ้ตัวดี! หลินเฟยหราน! แกกล้าดียังไงถึงทำตัวลับๆ ล่อๆ เอาอาหารกลิ่นหอมน่ารังเกียจมาเยาะเย้ยพวกฉัน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันจะพังประตูเข้ามา!” เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... ป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลกู้นั่นเอง! กู้ฉางจวินชะงักมือ ใบหน้าที่กำลังอ่อนโยนเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที รังสีสังหารจากอดีตทหารผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อนูนเด่น ทว่าหลินเฟยหรานกลับวางตะหลิวลงช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่งดงามแต่ไร้ความปรานี นางหันมามองสามีแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านพี่... ดูเหมือนว่าของว่างยามเย็นของเราวันนี้ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงด้วยเสียแล้วนะคะ... ปล่อยให้ข้าจัดการแม่เฒ่าปากกล้าคนนี้เอง ท่านนั่งกินซุปอร่อยๆ รอข้าอยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ” นางก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยฝีก้าวที่มั่นคง ทิ้งให้กู้ฉางจวินมองตามด้วยความรู้สึกทั้งห่วงใยและทึ่งระคนกัน ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบมีดอีโต้วางข้างเขียง... พร้อมต้อนรับผู้มาเยือนอย่างเต็มที่ รี้ดที่รักคะ... งานนี้ป้าสะใภ้ใหญ่จะต้องเจอ ‘สูตรเด็ด’ อะไรจากสะใภ้สายสตรองคนนี้บ้าง? รีบกดติดตามตอนต่อไปกันด่วนๆ เลยนะคะ ไม่งั้นจะพลาดฉากเด็ดจนต้องเสียดายแน่นอนค่ะ! *ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนจากรี้ดที่รักทุกท่านที่มีให้ "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ!*