แยกบ้านไม่ใช่เรื่องยาก แค่ต้องรู้ว่าใครถือไพ่เหนือกว่า

"ถ้าพวกท่านยังคิดจะเอาคูปองธัญพืชส่วนของฉันไปส่งเสริมลูกชายคนโปรดเพื่อสอบจอหงวนในเมืองอีกรอบ ก็เชิญเซ็นชื่อในหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์แล้วไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เยียบเย็นราวน้ำแข็งพันปีของหลินเฟยหรานดังสะท้อนก้องห้องโถงตระกูลกู้ บรรยากาศภายในบ้านดินเก่าคร่ำครึพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบหัวทุกคนจนพูดไม่ออก แม่เฒ่ากู้หน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะหยดเป็นหมึก นางตบโต๊ะไม้ไผ่เสียงดังปังจนถ้วยชอล์กสั่นสะเทือน ดวงตาฝ้าฟางจ้องมองลูกสะใภ้รองด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน "นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาพูดจาจองหองแบบนี้กับแม่ผู้ให้กำเนิดสามีแก! เงินในบ้านนี้ สิทธิ์ทุกอย่าง ข้าเป็นคนตัดสินใจ!" "สิทธิ์หรือคะ?" หลินเฟยหรานแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองใบหน้าของบรรดาญาติผู้ใหญ่ที่นั่งหน้าซีดเผือด นางค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปหยิบกระดาษแผ่นเก่าที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อขึ้นมาสะบัดเบาๆ ให้ทุกคนได้เห็นลายลักษณ์อักษรชัดเจน "นี่คือบัญชีทรัพย์สินและเงินทองที่ปู่ย่าตระกูลกู้ทิ้งไว้ให้เป็นมรดกตั้งต้นของลูกหลานทุกคน... แต่ทำไม ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเบี้ยเลี้ยงทหารที่พี่ฉางจวินส่งกลับมาทุกเดือน และผลผลิตในไร่ครึ่งหนึ่ง ถึงกลายเป็นทุนการศึกษาให้พี่ใหญ่กู้เหวินหลングםปสอบขุนนางได้เล่าคะ?" กู้เหวินหลงที่นั่งหน้าขาวอยู่มุมห้อง สะดุ้งเฮือก รีบละล่ำละลักปฏิเสธทันที "เจ้ารองสะใภ้! เจ้าอย่ามาปรักปรำนะ ข้า... ข้าใช้เงินหยาดเหงื่อแรงงานของข้าเองเพียรพอ่านตำรา!" "เงินหยาดเหงื่อ?" กู้ฉางจวินที่ยืนค้ำร่างสูงตระหง่านอยู่ด้านหลังภรรยา เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ในป่าลึก เขาก้าวออกมาก้าวหนึ่ง แผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวจนกู้เหวินหลงต้องถอยหลังกรูด "มือของพี่ใหญ่ไม่เคยแม้แต่จะจับจอบถางหญ้า แล้วเอาเงินที่ไหนไปซื้อตำราเล่มละหลายสิบหยวน? หรือว่าเงินที่ส่งมาจากค่ายทหารของฉัน มันบินมาเข้ากระเป๋าพี่เองได้?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าสบตากับนายทหารหนุ่มผู้มีแผลเป็นน่ากลัวที่หางคิ้วคนนี้ ทุกคนรู้ดีว่ากู้ฉางจวินไม่เคยพูดเล่น และถ้าเขาเอาจริง ตระกูลกู้ฝั่งนี้ย่อมไม่มีแผ่นดินจะให้อยู่ แม่เฒ่ากู้หน้าซีดเผือดลงถนัดตา นางเหลือบมองหน้าสามีที่เอาแต่นั่งก้มหน้าดูไปป์เก่าๆ ของตนเอง "แก... แกจะอกตัญญูหรือไง อยากแยกบ้านนักใช่ไหม งั้นก็ไสหัวไปตัวเปล่าๆ สิ! สมบัติอะไรสักชิ้น แกก็อย่าหวังจะได้ติดมือไปแม้แต่แดงเดียว!" หลินเฟยหรานแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่งดงามแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ นางไม่แม้แต่จะแสดงความตื่นตระหนกออกมาสักนิด สมัยที่นางยังเป็นเชฟอัจฉริยะในวังหลวง การรับมือกับพวกเหลือขอในตระกูลใหญ่ นางผ่านมาหมดแล้ว นับประสาอะไรกับตาแก่ยายแก่หัวโบราณในยุค 70 นี้ "อยากให้ฉันไปตัวเปล่าหรือคะ?" หลินเฟยหรานก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประธาน มือเรียวบางตบลงบนสมุดบัญชีที่นางแอบคัดลอกสำเนามาจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์อำเภอเมื่อวานนี้ "ถ้าตระกูลกู้ยังยืนกรานจะเอาเปรียบฉันกับพี่ฉางจวินแบบนี้ ฉันเกรงว่า... ใบประกาศเกียรติคุณ 'ครอบครัวตัวอย่าง' ที่พ่อเฒ่าเพิ่งได้รับเมื่อปีสตรีดีเด่น จะต้องมีอันเป็นด่างพร้อย เพราะข้อหา 'ยักยอกเงินทหารผ่านศึกและทุจริตทรัพย์สินส่วนรวม' แน่ๆ เลยค่ะ" "แก!... นังปีศาจ!" แม่เฒ่ากู้กรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด เงื้อมือหมายจะเข้ามาตบหน้าลูกสะใภ้ ทว่า ไวกว่าแสง กู้ฉางจวินยื่นมือไปคว้าข้อมือของมารดาไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำเอาแม่เฒ่ากู้อ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบของสามีมองกราดไปทั่วห้องด้วยความเย็นชาไร้ความปรานี "ถ้าไม่อยากให้ตระกูลกู้พังคามือผม ก็เซ็นชื่อในหนังสือแยกบ้านซะดีๆ" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กู้ฉางจวินหันกลับมามองภรรยา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวทอประกายอ่อนโยนและลึกซึ้งระคนชื่นชม หลินเฟยหรานสบตากับสามี หัวใจที่เคยโดดเดี่ยวในยุคสมัยอันแห้งแล้งนี้กลับพองโตขึ้นมาอย่างประหลาด นางรู้ดีว่าการต่อสู้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ในขณะที่ทุกคนกำลังหวาดผวาและจำยอมจรดปากกาลงในเอกสารแยกบ้าน เสียงเคาะประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "แย่แล้ว! กู้ฉางจวิน! คุณชายรอง! รีบออกไปดูเร็วเข้า สุכרเครื่องครัวและวัตถุดิบในมิติฟาร์มที่คุณภรรยาเพิ่งเก็บเกี่ยวเมื่อคืน... อยู่ๆ ก็มีกลิ่นหอมตลบอบอวลทะลักออกมาจากห้องเก็บของ จนตอนนี้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านแห่กันมาล้อมบ้านพวกคุณไว้หมดแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนเป่าเปาเสมอนะคะ