ก้าวแรกสู่สนามใหญ่

"ถ้าแกไม่กล้าลั่นไกในจังหวะนี้ เราก็เตรียมตัวเก็บของกลับบ้านไปนอนรอความล้มเหลวได้เลย เรน" คีย์กระชากเสียงผ่านระบบสื่อสารภายในทีม จังหวะที่นิ้วของเขาขยับรัวบนแป้นคีย์บอร์ดเสมือนจริงราวกับดีดเปียโนท่ามกลางพายุฝน หน้าจอแสดงผลตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยสัญลักษณ์สีแดงฉานที่กำลังบีบวงล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง เสียงระเบิดตูมตามจากการปะทะกันของสกิลขั้นสูงสั่นสะเทือนไปทั่วพื้นที่เสมือน เรนไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด เธอนิ่งเงียบราวกับรูปปั้นสลัก ทว่าดวงตาที่จับจ้องผ่านสโคปปืนสไนเปอร์คู่ใจกลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธอรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แบกอยู่บนบ่า การตัดสินใจของเธอเพียงเสี้ยววินาทีนี้ คือเส้นแบ่งระหว่างคำว่า 'ผู้ผ่านเข้ารอบ' กับ 'เศษซากความพ่ายแพ้' "ฉันเห็นเป้าหมายแล้ว... แต่อัตราการตอบสนองของศัตรูเร็วกว่าที่คาดไว้ 0.2 วินาที" เรนพูดเสียงเรียบ แต่ทุกคำพุ่งตรงเป้าหมายเหมือนกระสุนที่เธอเตรียมจะยิงออกไป "ถ้าฉันยิงตอนนี้ นายต้องเปิดช่องโหว่ให้ฉัน หนึ่งวินาทีพอไหม คีย์?" "ถ้าเป็นแก... ฉันให้สองวินาที" คีย์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาจากความเหนื่อยล้าสะสมในรอบแปดชั่วโมงที่ผ่านมากลับมั่นคงดั่งหินผา "ลุยเลย!" สิ้นคำสั่ง คีย์พุ่งตัวออกจากที่กำบังพร้อมกับระเบิดควันพรางตา ท่ามกลางกระสุนนับร้อยที่แหวกอากาศพุ่งเข้าหาเขาราวกับห่าฝน ชายหนุ่มโยกตัวหลบหลีกด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า ทุกการเคลื่อนไหวของเขาถูกคำนวณมาอย่างละเอียดเพื่อดึงความสนใจของแนวหน้าศัตรูให้เปิดช่องว่างตรงกลางลำตัวเพียงชั่วครู่ *ปัง!* เสียงสไนเปอร์คำรามก้องดังกังวานไปทั่วสังเวียน กระสุนนัดเดียวเจาะผ่านชุดเกราะระดับตำนานของหัวหน้าทีมฝ่ายตรงข้ามจนแตกกระจาย กลายเป็นละอองแสงที่เลือนหายไปพร้อมกับความหวังของคู่ต่อสู้ ในวินาทีที่ร่างนั้นสลายไป หน้าจอของทุกคนในสนามแข่งขันก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม พร้อมกับตัวอักษรขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: **'QUALIFIED'** ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโห่ร้องของกองเชียร์จะดังสนั่นทะลุระบบเสียงเข้ามา คีย์ถอนหายใจยาวพลางปล่อยมือออกจากคีย์บอร์ด ร่างกายของเขารู้สึกเบาหวิวเหมือนวิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่างหลังจากผ่านสมรภูมิที่แทบเอาชีวิตไม่รอด "เราทำได้แล้ว" เรนถอดเฮดเซ็ตวางลงข้างกาย แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด คีย์มองดูเพื่อนร่วมทีมที่ร่วมฝ่าฟันมาด้วยกัน เขาจำได้ดีถึงวันที่ทุกคนดูถูกว่าพวกเขาเป็นแค่ทีมกระจอกที่รวมตัวกันเล่นแก้เซ็ง ปมในใจที่เคยถูกเขาล็อคไว้แน่นจากการถูกหักหลังในอดีตเริ่มคลายตัวลงเล็กน้อย เขาหันไปหาเรนแล้วพยักหน้าให้เบาๆ เป็นการขอบคุณโดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศแห่งชัยชนะกำลังอบอวลอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวของคีย์ก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความที่ทำให้รอยยิ้มของเขาจางหายไปในทันที *ข้อความจากบุคคลนิรนาม: "ยินดีด้วยที่ผ่านเข้ารอบคัดเลือก... คีย์ แต่น่าเสียดายที่ 'ของขวัญ' ที่ฉันเตรียมไว้ให้ในรอบถัดไป มันคงจะทำให้แกจำอดีตที่น่าอภิรมย์นั้นได้เป็นอย่างดี อย่าเพิ่งรีบดีใจไป เพราะคนที่จะพรากทุกอย่างไปจากแกในรอบสุดท้าย... คือฉันเอง"* คีย์ขมวดคิ้วแน่น เขารีบเช็คไอพีของข้อความทันที แต่ระบบกลับแสดงค่าว่างเปล่าเหมือนไม่มีใครส่งมันมา หัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ภาพของชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มที่เคยหักหลังเขาในวันวานซ้อนทับขึ้นมาในความคิด "คีย์ เป็นอะไรไป?" เรนถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป "ไม่มีอะไร..." คีย์ตอบพลางลบข้อความนั้นทิ้ง แต่ในใจเขารู้ดีว่าศึกที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการปูทางไปสู่กับดักที่เขากำลังก้าวเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว เขามองไปยังประตูทางออกของสนามแข่งขันใหญ่ที่กำลังจะเปิดขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง ใครคือคนที่ส่งข้อความนี้? หรือว่าความลับที่เขาพยายามปกปิดไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กำลังจะถูกเปิดเผยในงานระดับโลกครั้งนี้จริงๆ? คีย์กำหมัดแน่น พลางมองดูนิ้วมือของตัวเองที่ยังคงสั่นไหว... ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เพราะความโกรธแค้นที่กำลังปะทุขึ้นอีกครั้ง ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมตัวให้พร้อม เพราะศึกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วครับ! - แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต