เป้าหมายสู่ลีกระดับภูมิภาค

“ลงชื่อเดี๋ยวนี้ครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ” เสียงของผมดังก้องในห้องซ้อมที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่องหมุนวน ผมจ้องมองหน้าจอเมนูหลักของระบบจัดการแข่งขัน Regional League: Qualifier ที่สว่างวาบอยู่ตรงหน้า นิ้วชี้ของผมค้างอยู่เหนือปุ่ม ‘Confirm Registration’ กลิ่นอายของความกดดันเริ่มอบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายกับออกซิเจนในห้องนี้กำลังถูกสูบออกไปจนหมด เรนยังคงนั่งนิ่งอยู่ในมุมมืดของห้อง แสงไฟจากหน้าจอตกกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบเฉยของเธอ ดวงตาคู่คมจ้องมองกราฟสถิติการเล่นนัดล่าสุดที่ไม่สามารถบ่งบอกถึงศักยภาพที่แท้จริงของพวกเราได้เลย เธอไม่ได้ขยับตัวทันที แต่เธอกลับเอื้อมมือไปหยิบเฮดเซ็ตขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเย็นยะเยือก “ถ้าเรากดปุ่มนี้ นั่นหมายความว่าเราจะถอยหลังกลับไม่ได้แล้วนะคีย์ สัญญาที่เซ็นไว้กับทางลีกนั้นผูกมัดด้วยค่าปรับมหาศาล และที่สำคัญกว่านั้น... คือชื่อเสียงของพวกเราที่จะถูกนำไปแขวนไว้บนเวทีที่มีหมาป่ารอรุมทึ้งอยู่เต็มไปหมด คุณแน่ใจแล้วเหรอว่า ‘ทีมที่เพิ่งรวมตัว’ อย่างเรา พร้อมจะเผชิญหน้ากับพวกมืออาชีพที่ซ้อมกันมาเป็นปีๆ แล้ว?” ผมแค่นยิ้ม มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อยในขณะที่สายตายังคงไม่ละจากหน้าจอ “ความพร้อมเหรอครับเรน? ถ้าเรามัวแต่รอให้คำว่าพร้อมเกิดขึ้นจริง เราคงไม่ได้เริ่มอะไรเลยตั้งแต่วันที่ผมโดนเขี่ยออกจากทีมเก่าแล้วล่ะ โลกของอีสปอร์ตไม่เคยปรานีคนขี้ขลาด และยิ่งไปกว่านั้น ผมเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง... และเชื่อใจคุณ” คำว่า ‘เชื่อใจ’ ทำให้มือของเรนชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าคำนี้มีน้ำหนักมากแค่ไหนสำหรับผม หลังจากเหตุการณ์การหักหลังที่เคยเกือบทำลายชีวิตการเป็นโปรเพลเยอร์ของผมไป การที่ผมเอ่ยปากพูดออกไปแบบนั้น มันไม่ใช่แค่การพูดให้กำลังใจ แต่มันคือการเดิมพันด้วยเกียรติยศที่เหลืออยู่ทั้งหมด “ถ้าคุณพูดขนาดนี้...” เรนวางเฮดเซ็ตลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ เธอหันเก้าอี้มาหาผมเต็มตัว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความมุ่งมั่นที่เฉียบคมราวกับปลายกระบอกสไนเปอร์ “งั้นก็จัดการซะ อย่าให้ผมต้องเสียเวลามานั่งกังวลเรื่องที่คุณตัดสินใจพลาดในภายหลัง” ผมกดปุ่ม ‘Confirm’ ทันที หน้าจอเปลี่ยนสถานะเป็น ‘Registration Successful: Waiting for Match Bracket’ เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่านับจากวินาทีนี้ เราคือผู้ท้าชิงอย่างเป็นทางการ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอึดอัดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม ผมเริ่มกางแผนผังรายชื่อทีมที่จะเข้าแข่งขันในรอบคัดเลือก มีหลายชื่อที่คุ้นตา บางทีมคือกลุ่มเด็กใหม่ไฟแรง บางทีมคืออดีตผู้เล่นระดับท็อปที่ฟอร์มตกจนต้องมารวมตัวกันใหม่เพื่อคว้าตั๋วใบสุดท้ายสู่ลีกใหญ่ “เราต้องวิเคราะห์กลยุทธ์ของทีม ‘Iron Wall’ ครับ” ผมชี้ไปที่ชื่อทีมหนึ่งในลิสต์ “พวกนั้นเน้นเกมรับที่แน่นหนาและอาศัยการสวนกลับในจังหวะที่คู่ต่อสู้เผลอ แต่จุดอ่อนของพวกเขาคือการเคลื่อนที่ที่ค่อนข้างช้าถ้าต้องเจอกับทีมที่บีบเกมไวอย่างเรา” เรนขยับเข้ามาดูใกล้ๆ เธอไล่นิ้วไปตามรายชื่อทีมอื่น “แล้วทีม ‘Shadow Blade’ ล่ะ? พวกนั้นคือฝันร้ายของสไนเปอร์อย่างฉัน ถ้าเราเปิดช่องว่างแม้แต่นิดเดียว พวกนั้นจะพุ่งเข้าปิดระยะประชิดทันที คุณมีวิธีรับมือหรือยัง?” ผมถอยหลังพิงพนักเก้าอี้ ปิดตาลงชั่วครู่เพื่อจินตนาการถึงแผนที่สังเวียนการแข่งขัน “เรื่องนั้นผมคิดไว้แล้วครับ ในเมื่อพวกเขาชอบเล่นเชิงรุกและรวดเร็ว เราก็ต้องใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว แต่แทนที่จะตั้งรับเฉยๆ เราจะวางกับดักด้วยตัวล่อ... คุณจะเป็นเหยื่อล่อที่ดีที่สุดเรน และเมื่อพวกนั้นติดกับ... ผมจะเป็นคนปิดบัญชีเอง” “คุณจะให้ฉันเสี่ยงเป็นเป้านิ่งเนี่ยนะ?” เรนแค่นหัวเราะ “แผนของคุณยังคงบ้าบิ่นเหมือนเดิมเลยนะคีย์” “แต่มันได้ผลเสมอไม่ใช่เหรอครับ?” ผมลืมตาขึ้นมองเธอ “ในสมรภูมิอีสปอร์ต ถ้าเราไม่กล้าเสี่ยง เราก็แค่ผู้แพ้ที่รอเวลาตกรอบ แต่ถ้าเราเสี่ยงอย่างมีกลยุทธ์ เราคือผู้ล่าที่รอเวลาขย้ำ” เราคุยกันต่อถึงแผนการซ้อมและการปรับจูนจังหวะของทีมจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย แต่จิตใจของผมกลับตื่นตัวอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกของการได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง หลังจากถูกขังอยู่ในห้องปิดตายมาเนิ่นนาน ทว่าในขณะที่เรากำลังจะปิดหน้าจอระบบเพื่อไปพักผ่อน จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากช่องแชทส่วนตัวของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่ข้อความจากเพื่อนร่วมทีม หรือคำเชิญชวนจากระบบทั่วไป แต่เป็นข้อความจากบัญชีนิรนามที่ไม่มีโปรไฟล์รูปภาพ ข้อความนั้นสั้นและทรงพลัง จนทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบขึ้นมาทันที [ยินดีด้วยที่ตัดสินใจลงแข่ง... คีย์ แต่น่าเสียดายนะที่คุณไม่รู้ว่า ‘คนที่คุณกำลังสู้เพื่อเขา’ กำลังวางแผนขายข้อมูลแผนการเล่นของคุณให้กับคู่แข่งในรอบแรกอยู่ตอนนี้] ผมชะงักไปทันที มือของผมสั่นเทาขณะที่ไล่อ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ในขณะที่เรนที่เดินมาข้างหลังผม เอื้อมมือมาแตะไหล่เบาๆ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอของผม “คีย์... นี่มันหมายความว่ายังไง?” เรนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไม่ต่างกัน ผมหันไปมองหน้าจอที่ยังคงแสดงรายชื่อทีมคู่แข่ง ก่อนจะเหลือบไปเห็น ‘ชื่อทีม’ ที่เพิ่งถูกเพิ่มเข้ามาใหม่ในฐานข้อมูลการแข่งขัน... ซึ่งเป็นชื่อทีมที่ผมรู้จักดีที่สุด และเป็นทีมที่ผมเชื่อใจที่สุดมาโดยตลอด นี่คือจุดเริ่มต้นของการท้าทายที่อันตรายกว่าที่ผมเคยคิดไว้... เพราะศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด ไม่ใช่คนที่ถือปืนรออยู่อีกฝั่งของหน้าจอ แต่เป็นคนที่นั่งอยู่ข้างหลังคุณมาตลอดครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับผม! แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต