ความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น

“ถอดนิ้วออกจากไกปืนซะ เรน... นั่นไม่ใช่ทางออกของปัญหา” เสียงของผมเรียบเฉย ทว่าในใจกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ ผมไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของเรน ดวงตาที่ไร้แววตาเหมือนแก้วที่แตกละเอียด ไม่มีร่องรอยของความโกรธ ความเกลียด หรือแม้แต่ความลังเล มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะลบทุกอย่างทิ้งเพียงเพื่อพิสูจน์บางอย่าง ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบกดลงบนขมับของผมพอดี มันเย็นจนผิวหนังแทบจะชาหนึบ “คีย์...” เรนเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า “ในเกมนี้... ถ้าฉันเหนี่ยวไก ข้อมูลของนายจะถูกลบไปถึงจุดไหน? จะเป็นแค่ค่าสถานะ หรือจะเป็นตัวตนที่นายพยายามจะกลับมาสร้างใหม่กันแน่?” ผมแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่ใช่การเยาะเย้ย แต่เป็นการปลดปล่อยความตึงเครียด “ถ้าเธออยากรู้คำตอบ ทำไมไม่ลองล่ะ? แต่ถ้าเธอทำ... ทีมของเราก็จะจบลงตรงนี้ และเธอจะไม่มีวันได้รู้ว่าทำไมฉันถึงเลือกเธอมาร่วมทีม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักผ่อนในฐานทัพลับ ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยคมกระสุนที่พร้อมจะลั่นออกมาได้ทุกวินาที เรนจ้องมองผมนิ่งนานนับนาที ก่อนที่ความว่างเปล่าในดวงตาของเธอจะเริ่มสั่นไหว ปลายกระบอกปืนค่อยๆ ลดระดับลงช้าๆ จนกระทั่งมันหลุดออกไปจากขมับของผม เธอโยนปืนไรเฟิลคู่ใจลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *เคร้ง!* “นายมันบ้า คีย์” เธอพึมพำขณะเดินหันหลังกลับไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ “คนปกติเขาไม่เอาชีวิตตัวเองมาเป็นเดิมพันเพื่อทดสอบความเชื่อใจหรอกนะ” ผมผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความโล่งอก ผมเดินเข้าไปใกล้เธอแล้วทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีการเสแสร้ง เพราะในโลกของมืออาชีพ ความจริงใจคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด “ฉันไม่ได้ทดสอบความเชื่อใจ” ผมสบตาเธออย่างจริงจัง “ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่า... ในทีมนี้ ไม่มีใครเป็นเครื่องจักร ไม่มีใครเป็นแค่เครื่องมือ แต่เราคือคนที่จะตายไปพร้อมๆ กันหากเราไม่เชื่อมั่นในกลยุทธ์ของกันและกัน และที่สำคัญที่สุด... ฉันเชื่อว่าเธอไม่ได้ถูกโปรแกรมมาให้ทำลายล้าง แต่ถูกสร้างมาเพื่อปกป้องพวกเรา” เรนชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาของเธอเริ่มกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง ไม่ใช่ความเงียบงันแบบไร้ชีวิต แต่มันคือความสับสนที่ปนเปไปกับความยอมรับ “ทำไมนายถึงมั่นใจในตัวฉันขนาดนั้น?” เธอถาม ผมยิ้มมุมปาก “เพราะในวินาทีที่ศัตรูรุมล้อมเราในด่านป่ามรณะเมื่อวาน เธอเลือกที่จะยิงสกัดทางหนีให้เพื่อนร่วมทีมแทนที่จะเล็งเป้าหมายที่แต้มสูงกว่าเพื่อตัวเอง คนที่ยอมสละแต้มส่วนตัวเพื่อชัยชนะของกลุ่ม... คือคนที่ผมจะฝากหลังให้ได้เสมอ” ในตอนนั้นเอง ประตูห้องพักผ่อนก็เปิดออก สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด พวกเขาเพิ่งผ่านการฝึกซ้อมที่หนักหน่วงมา แต่เมื่อเห็นบรรยากาศในห้องที่เปลี่ยนไป พวกเขาก็หยุดชะงัก มาร์ค ตัวแทงค์ของทีมที่มีรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ “เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมบรรยากาศมัน... เหมือนเราเพิ่งผ่านศึกหนักมาล่ะ?” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองสมาชิกทุกคนในทีม นี่คือช่วงเวลาตัดสินใจ ชัยชนะไม่ได้เกิดจากฝีมือรายบุคคล แต่มันเกิดจาก 'พลังร่วม' ที่ทุกคนต้องมีต่อกัน “เมื่อกี้พวกเราเพิ่งตกลงเรื่องกฎเหล็กข้อใหม่ของทีม” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นั่นคือ... ต่อให้สถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน ต่อให้ต้องเจอความตายในเกมที่อาจส่งผลถึงความมั่นใจในโลกจริง เราจะไม่มีทางเล็งปืนใส่เพื่อนร่วมทีมตัวเองเด็ดขาด และเราจะไม่มีวันทิ้งใครไว้ข้างหลัง” ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มาร์คจะหันไปมองเรน และเรนก็พยักหน้าให้เขาช้าๆ แววตาของทั้งทีมเปลี่ยนไป ความระแวงที่เคยมีจางหายไป ความเชื่อมั่นแบบไร้เงื่อนไขเริ่มก่อตัวขึ้น พวกเขาไม่ได้มองผมเป็นแค่หัวหน้าทีมที่เอาแต่สั่งการอีกต่อไป แต่มองเป็น 'คีย์' คนที่ยอมเอาชีวิตและตัวตนเป็นเดิมพันเพื่อซื้อใจพวกเขา “ถ้าคีย์ว่าอย่างนั้น ผมก็ไม่มีคำถามครับ” มาร์คตบไหล่ผมแรงๆ “ผมพร้อมจะเอาโล่ไปรับกระสุนให้ทุกคนในทีม ถ้าคีย์เป็นคนวางแผน” “ฉันด้วย” เรนเสริมขึ้นมาเบาๆ แต่มั่นคง “ตราบใดที่นายไม่สั่งให้ฉันไปตายเปล่า... ฉันจะจัดการทุกอย่างที่ขวางหน้าให้เอง” หัวใจของผมเต้นแรงด้วยความฮึกเหิม นี่คือสิ่งที่ผมตามหามาตลอด ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ที่เคยถูกหักหลังและโดดเดี่ยว ผมรู้ดีว่าความรู้สึกของการมี 'ทีม' ที่แท้จริงนั้นมีค่ามหาศาลเพียงใด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกัน สัญญาณแจ้งเตือนภัยระดับสีแดงกะพริบถี่ๆ บนหน้าจอโฮโลแกรมกลางห้อง [ประกาศจากระบบ: ผู้บุกรุกนิรนามได้ทำการเจาะระบบฐานข้อมูลสนามแข่งหลัก ข้อมูลกลยุทธ์ที่ทีมของพวกคุณบันทึกไว้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ และมีการประกาศท้าดวลแบบ 'เดธแมตช์' จากทีมอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์... ภายในห้านาทีนี้] พวกเราทุกคนมองหน้ากัน ความเชื่อมั่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกทดสอบทันทีด้วยวิกฤตที่ไม่มีใครคาดคิด ผมหยิบเฮดเซ็ตขึ้นมาสวม แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดโกน “ดูเหมือนว่าความมั่นใจของเราจะถูกนำมาใช้งานเร็วกว่าที่คิดนะครับทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะถ้าอยากจะเป็นตำนาน เราต้องก้าวข้ามขีดจำกัดตั้งแต่เกมแรก!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่ 18 นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต