เตรียมรับมือยักษ์ใหญ่

เสียงคีย์บอร์ดนับร้อยตัวภายในห้องซ้อมของสโมสร *Glory Ascendant* ไม่ได้ดังประสานกันเป็นจังหวะเสียงเพลง แต่มันระเบิดขึ้นราวกับเสียงปืนกลหนักที่ถูกเหนี่ยวไกต่อเนื่องอย่างไร้ความปรานี หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดมหึมาสะท้อนภาพกราฟิกความละเอียดสูงของสนามรบเสมือนจริงในเกม VRMMO ระดับโลก ข้อมูลสถิติ อัตราการฟื้นฟูมานา และพิกัดตำแหน่งของศัตรูไหลทะลักผ่านหน้าจอจนแทบมองไม่ทัน "เรน! ขวาซ้ายไขว้กันสามวินาที ถ้าหลุดระยะนี้ นายตายแน่" เสียงของคีย์ตะโกนก้องผ่านไมโครโฟนคาดหัว น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากการใช้งานเส้นเสียงติดต่อกันนานหลายชั่วโมง ทว่าแววตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยสมาธิที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด เหงื่อเม็ดโตไหลย้ามขมับของชายหนุ่ม หยดลงบนโต๊ะทำงานจนเกิดคราบจางๆ แต่ไม่มีใครมีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดมัน บนหน้าจอของเรน มือสไนเปอร์สาวเงียบขรึม นิ้วเรียวยาวพรมลงบนปุ่มควบคุมด้วยความเร็วที่แทบจะมองเห็นเป็นภาพติดตา เธอกลั้นหายใจในจังหวะเหนี่ยวไกปืนไรเฟิลพลังงานสูง ระยะห่างระหว่างเธอกับเป้าหมายสมมติคือสองพันเมตรในโลกเสมือน ลมจำลองถูกคำนวณในเสี้ยววินาที... ปัง! กระสุนเจาะเกราะทะลวงผ่านจุดอ่อนของบอสระดับตำนานในโปรแกรมจำลองการต่อสู้จนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท แต่อัตราความเสียหายที่แสดงบนหน้าจอกลับทำให้อดีตโปรเพลเยอร์อัจฉริยะอย่างคีย์ขมวดคิ้วมุ่น "ยังช้าไป" คีย์พึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าหน้าจอหลักของเขา "ถ้าคู่ต่อสู้คือทีม *Titanium Vanguard* แชมป์เปี้ยนจากโซนยุโรป สเต็ปเมื่อกี้ของเรนจะถูกดักทางและสอยร่วงตั้งแต่ยังไม่ทันตั้งแนวด้วยซ้ำ" บรรยากาศภายในห้องอับทึบเพราะเครื่องปรับอากาศที่ทำงานหนักเกินไป กลิ่นกาแฟดำเย็นชืดในแก้วกระดาษส่งกลิ่นจางๆ ผสมผสานกับความเคร่งเครียดที่แผ่ซ่านจนแทบจะจับต้องได้ การฝึกซ้อมในรอบสัปดาห์นี้ไม่ใช่การเล่นเกมเพื่อความสนุกสนานอีกต่อไป แต่มันคือการทรมานร่างกายและจิตใจผ่านระบบ VR ที่เชื่อมต่อระบบประสาทโดยตรง ทุกความเหนื่อยล้าในเกมจะสะท้อนกลับมายังกล้ามเนื้อจริง ความเจ็บปวดจากการถูกโจมตีถูกลดทอนลงเหลือเพียงแรงกระแทกพอให้รู้สึกตัว แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้สมองหลั่งสารแห่งความเครียดออกมาอย่างต่อเนื่อง เรนดึงเฮดเซ็ตออกเล็กน้อย เธอหอบหายใจเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองหน้าจอสีแดงฉานที่แจ้งเตือนข้อความ *'MISSION FAILED'* ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความพ่ายแพ้ในโปรแกรมจำลองการต่อสู้ระดับนรกนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สิบสองของวัน "เราซ้อมติดต่อกันมาสิบแปดชั่วโมงแล้วนะคีย์" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เธอไม่เคยบ่นเรื่องความเหนื่อยยากตลอดการเดินทางอันยาวนานของทีม แต่ความกดดันจากการเผชิญหน้ากับยักษ์ใหญ่ในทัวร์นาเมนต์ระดับโลกกำลังทำให้โครงสร้างจิตใจของทุกคนเริ่มสั่นคลอน "ระบบจำลองของฝ่ายตรงข้ามถูกเซ็ตค่าให้ไร้ช่องโหว่เกินไปหรือเปล่า? AI พวกนั้นถูกป้อนข้อมูลการเล่นของ *Titanium Vanguard* มาแบบเรียลไทม์... มันเหมือนกับเรากำลังสู้กับปีศาจที่ไม่มีวันตาย" คีย์หยุดมือจากการพิมพ์ชุดคำสั่งมาโคร เขาหันมามองคู่คิดสาว แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนล้าปรากฏอยู่เลย มีเพียงประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนอย่างดุดัน ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต—วันที่เขาเคยถูกทรยศและเหยียบย่ำจากคนในวงการเดียวกัน—ไหลย้อนเข้ามาในหัวราวกับน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ มันคือแผลเป็นที่คีย์ไม่เคยลืม และมันคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยอมแลกทุกอย่างเพื่อชัยชนะในครั้งนี้ "ถ้าระบบมันสร้างปีศาจขึ้นมาได้ เราก็ต้องกลายเป็นอสูรกายที่น่ากลัวกว่านั้นให้ดู" คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินไปตบไหล่ของเรนเบาๆ สัมผัสทางกายนั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเชื่อใจ—สิ่งหายากที่สุดในโลกอีสปอร์ตที่คีย์เคยมอบให้ใคร "จำไว้นะเรน พวกเขาเป็นแค่มนุษย์ที่กินข้าวแกงข้างทางเหมือนเรา ทีม *Titanium Vanguard* แข็งแกร่งเพราะพวกเขามีเงินทุน มีทีมสนับสนุนเบื้องหลังนับร้อยชีวิต แต่สิ่งที่เรามีและพวกเขานไม่มีวันเข้าใจ... คือความหิวกระหายของคนจนตรอกที่ไม่มีอะไรจะเสีย" คำพูดของคีย์ทำให้ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องซ้อม สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมที่กำลังนั่งพักผ่อนหย่อนคลายกล้ามเนื้อต่างเงยหน้าขึ้นมองกัปตันของพวกเขา แววตาที่เคยหม่นหมองด้วยความเหนื่อยล้าเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความกดดันถูกเปลี่ยนเป็นพลังงานดิบที่พร้อมจะระเบิดออกในทุกเมื่อ "พักสิบนาที เติมน้ำตาลเข้ากระแสเลือดให้เรียบร้อย" คีย์สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับผู้บัญชาการสนามรบ "หลังจากนั้น เราจะเปิดโหมดจำลองสถานการณ์จริงแบบ 'ตายแล้วเกิดใหม่ไม่ได้' (Hardcore Permadeath Mode) ใครที่พลาดแม้แต่ก้าวเดียว เราจะเริ่มนับหนึ่งใหม่ตั้งแต่รอบคัดเลือกโซนประเทศ" เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นจากมุมห้อง แต่ไม่มีใครทักท้วง ทุกคนรู้ดีว่านี่คือหนทางเดียวที่จะก้าวข้ามกำแพงมหึมาที่ขวางกั้นพวกเขาอยู่ ในโลกของ *GLORY ASCENDANT* ไม่มีที่ยืนให้กับผู้ที่อ่อนแอ ความฝันของลูกผู้ชายไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากพรสวรรค์เพียงอย่างเดียว แต่มันถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากหยาดเหงื่อ คราบน้ำตา และรอยแผลเป็นจากการล้มลุกคลุกคลานนับครั้งไม่ถ้วน คีย์นั่งลงประจำที่อีกครั้ง สวมเฮดเซ็ตกลับเข้าที่เดิม และเชื่อมต่อสติเข้าสู่โลกเสมือน หน้าจอลดทอนภาพห้องซ้อมสโมสรลง เหลือเพียงความมืดมิดของหุบเขามรณะในเกมที่รอการพิสูจน์ฝีมือ ทว่า... ในวินาทีที่ระบบกำลังจะเริ่มโหลดข้อมูลการแข่งขันจำลองรอบถัดไป เสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินภายนอกเกมก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน *ปี๊ب! ปี๊บ! ปี๊บ!* ไฟสัญญาณสีแดงฉานเหนือประตูทางเข้าห้องซ้อมกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงปลดล็อกประตูนิรภัยที่ดังขึ้นโดยไม่มีการนัดหมาย ทั้งคีย์และเรนชะงักมือจากการควบคุม พวกเขาหันไปมองหน้าประตูล็อกอินที่ควรจะปิดตายสำหรับบุคคลภายนอกในยามวิกาลนี้ ร่างเงาของใครบางคนกำลังก้าวผ่านประตูเข้ามา... ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับเหยี่ยว พร้อมกับเอกสารลับแฟ้มสีดำในมือที่ประทับตราสัญลักษณ์ของสมาพันธ์อีสปอร์ตระดับโลก "ขออภัยที่มารบกวนการซ้อมอันดุเดือด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "แต่ผมมีข่าวร้ายที่จะทำให้พวกคุณต้องเปลี่ยนแผนทั้งหมดสำหรับศึกพรุ่งนี้... ทีม *Titanium Vanguard* ถอนตัวจากการแข่งขันแล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันสมรภูมิอันดุเดือดนี้ไปด้วยกันนะครับ **- แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต -**