แผนที่ลวงตา

“ถ้าเราก้าวเท้าเข้าไปในหุบเขาแห่งนี้อีกเพียงก้าวเดียว เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตของทีมเราจะเหลือไม่ถึงศูนย์ครับ” เสียงของเรนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้หันมามองผม แต่สายตาคมกริบนั้นจับจ้องผ่านกล้องเล็งสไนเปอร์ไปยังเบื้องล่าง หุบเขากระจกเงาที่ดูภายนอกช่างเงียบสงบ แต่สำหรับคนอย่างเราที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน มันคือกับดักมรณะชั้นดี ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความรู้สึกหวาดหวั่นที่เกาะกินใจตั้งแต่ตอนที่แล้วยังคงอยู่ ศัตรูที่กำลังดักรอเราอยู่เบื้องล่างไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา แต่เป็น 'หน่วยล่าสังหาร' ของกิลด์อันดับหนึ่งที่เคยฝังรอยแค้นให้ผมในอดีต พวกมันไม่ได้มาเพื่อชิงทรัพยากร แต่มันมาเพื่อปิดฉากตำนานของผมให้สิ้นซาก “เรน... เชื่อใจผมไหมครับ?” ผมถามสั้นๆ พลางกวาดสายตามองภูมิประเทศรอบข้างอีกครั้ง เรนลดปืนลงช้าๆ เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ถ้าเป็นคุณ... ต่อให้ต้องกระโดดลงไปในนรก ผมก็ไม่ลังเลครับ” คำตอบนั้นเพียงพอแล้ว ผมเริ่มขยับมือรัวบนแผงควบคุมเสมือนจริง “เราจะไม่หนีครับ แต่เราจะสร้างโลกใบใหม่ให้พวกมันเห็น” สนามรบเบื้องหน้าคือ 'หุบเขากระจกเงา' ที่มีคุณสมบัติพิเศษคือ การสะท้อนแสงและการหักเหของภาพที่ทำให้นักล่ามองเห็นเหยื่อบิดเบี้ยวไปจากตำแหน่งจริง ผมสั่งให้เรนย้ายตำแหน่งไปยังยอดผาทางทิศตะวันออก ส่วนผมรับหน้าที่เป็นเหยื่อล่อเพียงหนึ่งเดียว ผมก้าวเดินลงไปยังใจกลางหุบเขา เสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นดินดังก้องไปทั่ว ราวกับเป็นการประกาศศักดาให้ศัตรูที่ซุ่มซ่อนอยู่ได้ยิน ทันใดนั้น กระสุนวิถีโค้งพุ่งแหวกอากาศเฉียดผ่านแก้มผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความร้อนจากปลอกกระสุนทิ้งรอยไหม้จางๆ ไว้บนใบหน้า “ออกมาเสียทีนะครับ” ผมตะโกนก้อง เสียงของผมไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย “พวกแกเล่นสนุกกับเงามานานพอแล้ว” จากเงามืดของโขดหิน เงาสามร่างปรากฏตัวขึ้น พวกมันคือกลุ่ม 'Shadow Stalker' ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วและไหวพริบ หัวหน้ากลุ่มของพวกมันยิ้มเยาะขณะชักดาบเลเซอร์ออกมา “คีย์... แกคิดจริงๆ เหรอว่าทางเดินที่แกเลือกจะพาไปสู่ชัยชนะ? แกก็แค่หนูที่ติดอยู่ในกรงเท่านั้นแหละ” ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่ในวินาทีที่พวกมันพุ่งตัวเข้ามา ผมกดสกิล 'ม่านหมอกแสง' ซึ่งไม่ได้ใช้เพื่อพรางตัว แต่ใช้เพื่อ 'หักเห' ค่าความสว่างในหุบเขาให้ทำงานผิดปกติ ทันใดนั้น ภาพของผมในสายตาพวกมันก็แตกกระจายออกเป็นสิบเงา แสงที่สะท้อนจากกระจกธรรมชาติในหุบเขาเริ่มทำงานร่วมกับสกิลของผม หุบเขากระจกเงาที่เคยเป็นฝันร้ายกลับกลายเป็นภาพลวงตาที่สมบูรณ์แบบที่สุด “เรน... ตอนนี้ครับ!” เสียงปืนสไนเปอร์ของเรนดังลั่นเพียงนัดเดียว แต่มันไม่ได้ยิงไปที่ศัตรู แต่มันยิงไปที่แผ่นกระจกยักษ์ที่แขวนอยู่บนยอดเขา กระจกนั้นแตกกระจายร่วงหล่นลงมาตามวิถีที่ผมคำนวณไว้เป๊ะๆ ปิดตายเส้นทางหนีของกลุ่ม Shadow Stalker และสะท้อนแสงอาทิตย์จนเจิดจ้าทำลายประสาทสัมผัสของพวกมัน พวกมันชะงักด้วยความตระหนก ในโลก VR ความสามารถในการมองเห็นคือสิ่งสำคัญที่สุด เมื่อการมองเห็นถูกขัดขวาง กลยุทธ์ของพวกมันก็พังทลายลงในพริบตา ผมอาศัยจังหวะที่พวกมันกำลังสับสน พุ่งเข้าไปซัดคอมโบปิดฉากด้วยความแม่นยำดุจเครื่องจักร การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็วเกินคาด ผมยืนอยู่ท่ามกลางซากไอเทมที่พวกมันดร็อปทิ้งไว้ ชัยชนะครั้งนี้ไม่ใช่เพราะค่าพลังที่เหนือกว่า แต่มันคือการใช้ 'ความรู้อันเป็นนิรันดร์' ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม ผมเงยหน้าขึ้นมองฟ้า เตรียมจะเดินไปสมทบกับเรน แต่ทว่า... จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยในหน้าจอส่วนตัวของผมก็ดังขึ้นเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาทำเอาผมถึงกับชะงักค้าง ไม่ได้มีแค่พวกมันสามคน... แต่ระบบแจ้งเตือนว่า 'ผู้เล่นนิรนาม' อีกคนกำลังยืนอยู่เบื้องหลังผมมาตลอดโดยที่แม้แต่เรนก็ไม่สามารถตรวจจับได้ “ฝีมือไม่เลวนี่ครับ... คีย์” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกดังขึ้นที่ข้างหูผม “แต่ก็น่าเสียดาย... ที่แผนการของคุณทั้งหมด มันอยู่ในบทละครที่ฉันเขียนเอาไว้ตั้งแต่วันแรกที่นายล็อกอินเข้ามาในเกมนี้แล้ว” ผมค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น และในวินาทีที่ดวงตาของเราประสานกัน โลกทั้งใบของผมก็แทบจะถล่มลงมา หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะกลับหยุดกึก ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'เขา' คนที่ควรจะเลิกเล่นเกมนี้ไปนานแล้ว... คนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ผมสูญเสียทุกอย่างในอดีต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมนะครับครับ