การแข่งขันระดับท้องถิ่น

“ซ้าย 12 นาฬิกา สไนเปอร์ฝั่งนั้นกำลังเล็งเป้าที่จุดสกัดกั้น เปลี่ยนตำแหน่งเดี๋ยวนี้ เรน!” คำสั่งของคีย์ดังก้องผ่านระบบสื่อสารพร้อมกับการสะบัดข้อมือควบคุมคันบังคับเสมือนจริงในโลก VR เสียงฝีเท้าของตัวละครในเกม ‘Glory Ascendant’ ดังกระทบพื้นโลหะในสถานีอวกาศจำลองอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศภายในห้องแข่งระดับท้องถิ่นที่เต็มไปด้วยเสียงเชียร์อื้ออึงดูจะเงียบหายไปจากโสตประสาทของคีย์ เหลือเพียงจังหวะการหายใจของเขาและเรนที่ประสานกันอย่างเป็นจังหวะ เรนไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด เธอเพียงขยับเมาส์อย่างรวดเร็ว ตัวละคร 'วาลคิรี' ของเธอสไลด์ตัวเข้าสู่มุมอับสายตาอย่างสมบูรณ์แบบก่อนที่กระสุนนัดสังหารจะเฉี่ยวผ่านหมวกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ประกายไฟจากการปะทะกับกำแพงโลหะด้านหลังสว่างวาบขึ้นในมุมสายตาของคีย์ “วิถีกระสุนมาจากตึกสำรอง... พวกมันดักทางเราไว้หมดแล้วคีย์” เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความตึงเครียดที่คีย์สัมผัสได้ผ่านจังหวะการหายใจที่กระชับขึ้น “นั่นแหละคือสิ่งที่ผมคาดไว้” คีย์แสยะยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายดีดนิ้วรัวรวดเร็วบนแป้นคีย์บอร์ดเสมือน “พวกมันคิดว่าเราเป็นทีมมือใหม่ที่เพิ่งรวมตัวกัน จึงใช้แผนการเล่นแบบมาตรฐานที่เน้นการดักซุ่ม เรน... เตรียมตัวใช้สกิล 'Shadow Step' ตามผมมา ผมจะทำตัวเป็นเหยื่อล่อเอง” “นั่นมันเสี่ยงเกินไป ถ้าคุณพลาด ทีมเราจบเห่ตั้งแต่รอบคัดเลือกนี้นะครับ” เรนเตือน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ขยับนิ้วรอคำสั่งสุดท้ายอย่างพร้อมเพรียง คีย์ไม่ตอบ เขาพุ่งตัวออกจากที่กำบังทันที ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากฝั่งตรงข้ามที่ดังทะลุออกมาจากระบบเสียงของสนามแข่ง “ดูนั่น! เจ้าพวกอ่อนหัด ออกมาเป็นเป้านิ่งให้ยิงเล่นชัดๆ!” คีย์หลบหลีกกระสุนอย่างช่ำชอง ทุกจังหวะการขยับตัวของเขาไม่ใช่การสุ่ม แต่เป็นการคำนวณระยะห่างและเวลาในการรีโหลดกระสุนของศัตรูอย่างแม่นยำ ทุกก้าวคือกลยุทธ์ ทุกจังหวะที่เขาถอยคือการต้อนศัตรูให้เข้าไปติดกับดักที่เขาวางไว้ในใจ “ตอนนี้แหละเรน!” สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของวาลคิรีในชุดสีเงินวาววับก็พุ่งทะยานออกมาจากเงามืดเหนือเพดาน สไนเปอร์ในมือของเธอไม่ได้เล็งไปที่หัวของศัตรู แต่เล็งไปที่ 'ถังเชื้อเพลิงสำรอง' ที่ตั้งอยู่กลางวงล้อมของฝ่ายตรงข้าม *ปัง!* เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่สร้างความเสียหาย แต่เป็นการเปลี่ยนสภาพภูมิประเทศจำลองให้กลายเป็นกำแพงไฟที่ปิดกั้นเส้นทางถอยของทีมคู่แข่ง คีย์เปลี่ยนจังหวะการบุกทันที เขาสไลด์ตัวผ่านวงล้อมไฟเข้าไปประชิดตัวศัตรูที่กำลังแตกตื่นด้วยดาบเลเซอร์ในมือ “ชัยชนะไม่ได้วัดกันที่จำนวนกระสุน แต่วัดกันที่การอ่านหมากของคู่ต่อสู้ครับ” คีย์พึมพำขณะกดดาบลงบนจุดอ่อนของชุดเกราะศัตรู จนหน้าจอแจ้งเตือน ‘Eliminated’ ขึ้นสีแดงเถือกเรียงรายบนจอภาพยักษ์กลางฮอลล์ เสียงเชียร์ที่เคยดังอื้ออึงในตอนแรกเงียบกริบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมสนามแข่งราวกับถูกสั่งหยุดเวลา ชัยชนะครั้งนี้ไม่ใช่แค่การชนะเกม แต่เป็นการประกาศศักดาว่าทีมเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจอย่างพวกเขา กำลังกลายเป็นพายุที่พร้อมจะพัดถล่มวงการอีสปอร์ตให้สั่นสะเทือน ทว่าในขณะที่คีย์กำลังจะถอดหมวก VR ออกเพื่อฉลองชัยชนะกับเรน สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของโซนวีไอพีชายปีกซ้ายของสนาม คนคนนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ปกปิดใบหน้าด้วยหน้ากากที่คุ้นเคย... หน้ากากของอดีตคู่หูที่เคยหักหลังเขาในศึกชิงแชมป์โลกเมื่อสามปีก่อน คนคนนั้นไม่ได้มาเพื่อดูการแข่งขัน แต่กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพหน้าจอของเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คีย์เย็นวาบไปถึงสันหลัง ก่อนที่ชายปริศนาจะส่งข้อความสั้นๆ เข้ามาในกล่องข้อความส่วนตัวของคีย์ผ่านระบบเครือข่ายของเกม ‘ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่... แต่แกคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างแกจะมีสิทธิ์รอดไปถึงรอบชิงชนะเลิศได้?’ คีย์กำหมัดแน่นจนสั่น เขารู้ดีว่าความสงบสุขที่เพิ่งสร้างขึ้นมานั้นเป็นเพียงภาพลวงตา และการเดินทางครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นด้วยการปรากฏตัวของศัตรูที่เขาหวาดกลัวที่สุดในอดีต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในสังเวียนเดือดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต