ฝึกฝนแบบสายฟ้าแลบ

"ถ้าคุณคิดว่าความเร็วคือคำตอบทั้งหมดของชัยชนะ คุณก็แค่คนที่มีฝีมือดีแต่ขาดหัวใจของทีม" คีย์วางเอกสารแผนยุทธศาสตร์ลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังสนั่น สายตาคมกริบของเขาจดจ้องไปยังเรนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่มุมห้อง สไนเปอร์สาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่ปกติจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำไร้ลมเริ่มเกิดระลอกคลื่นแห่งความท้าทาย "งั้นแสดงให้ดูหน่อยสิครับ ว่าหัวใจที่ว่าน่ะ... มันเอาไว้ใช้ทำอะไรในสมรภูมิที่กระสุนไม่ได้ถามหาความรู้สึก" เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องพักนักกีฬาราวกับจะแข็งตัว คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่กดสวิตช์เปิดเครื่องเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์จำลองการฝึกฝนระดับสูง หน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบขึ้นกลางห้อง แสดงแผนที่จำลอง 'หุบเขามรณะ' ที่ขึ้นชื่อว่าจัดการได้ยากที่สุดในเกม VRMMO นี้ "เราจะฝึกแบบไม่มี UI ไม่มีแผนที่ ไม่มีสัญญาณบอกตำแหน่งศัตรู" คีย์กล่าวพลางสวมอุปกรณ์เชื่อมต่อเข้าที่ขมับ "เราจะเล่นด้วย 'จังหวะ' ของกันและกันเท่านั้น ถ้าคุณตัดสินใจยิงโดยที่ผมยังไม่ขยับ หรือผมบุกเข้าไปโดยที่คุณยังไม่ได้เล็งจุดที่ถูกต้อง เราจะตายทันที" เรนขยับตัวเข้าประชิดแผงควบคุม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่โลกทัศน์ของทั้งคู่จะเปลี่ยนไปสู่สมรภูมิเสมือน ความรู้สึกแรกที่ปะทะเข้ามาคือความอ้างว้าง ในสถานะที่ตัดการเชื่อมต่อจากระบบนำทาง ทั้งคู่เปรียบเสมือนคนตาบอดที่ถูกปล่อยกลางพายุ คีย์ในชุดเกราะเบากระชับดาบในมือแน่น เขาไม่ได้เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุดอย่างที่เคยทำ แต่เขาเดินด้วยจังหวะก้าวที่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังฟังเสียงกระซิบของสายลมที่ผ่านซอกหิน *ปัง!* เสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิงดังสนั่นขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในเงามืด คีย์ไม่ต้องหันไปมอง เขาทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นทันทีโดยสัญชาตญาณ กระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านไหล่เขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงปะทะจากกระสุนทำให้เศษหินแตกกระจาย "คุณช้าไปสองวินาที เรน" คีย์ตะโกนออกไปในขณะที่กลิ้งตัวหลบเข้าหลังซากรถบรรทุก "ศัตรูไม่ได้อยู่ตรงทิศตะวันออก แต่มันมาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือต่างหาก!" ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบที่กดทับ แต่คีย์รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่เปลี่ยนไปของเรน เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อยิงศัตรู แต่เธออยู่ตรงนั้นเพื่อ 'ฟัง' เสียงของเขา ในเสี้ยววินาทีนั้น คีย์ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังโดยไม่ถือดาบ แต่ชูมือขึ้นเป็นสัญญาณเบี่ยงเบนความสนใจ ทันใดนั้น เงาร่างของศัตรูโผล่ออกมาจากเงามืดสามจุดพร้อมกัน หากเป็นคนปกติคงเลือกที่จะถอย แต่คีย์เลือกที่จะพุ่งเข้าหาจุดที่ว่างเปล่าที่สุด เขาเชื่อใจ... เชื่อว่าเรนจะอยู่ที่นั่น *ปัง! ปัง! ปัง!* สามนัดซ้อนดังขึ้นแทบจะเป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจคีย์เต้น ศัตรูทั้งสามร่างสลายกลายเป็นละอองแสงก่อนจะถึงตัวเขาเพียงไม่กี่ก้าว คีย์หยุดชะงัก สายตามองไปบนยอดเขาหินที่ไกลออกไปเห็นเงาร่างของเรนยืนนิ่งอยู่ในท่าเล็งยิง เธอไม่ได้มองผ่านกล้องสโคป แต่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ พวกเขาสองคนไม่ได้แค่แลกเปลี่ยนข้อมูลผ่านไมโครโฟน แต่พวกเขากำลังแลกเปลี่ยนจังหวะชีวิต ตลอดสามชั่วโมงของการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกายเสมือนจริงของพวกเขา แต่สายสัมพันธ์กลับแข็งแกร่งขึ้น คีย์เริ่มเข้าใจว่าทำไมเขาถึงเคยแพ้ในอดีต เพราะเขาเคยพยายามแบกทุกอย่างไว้คนเดียวโดยลืมไปว่า ในเกมทีมเวิร์ก ตัวละครที่แข็งแกร่งที่สุดคือคนที่สามารถหลอมรวมกลายเป็นหนึ่งเดียวกับคู่หูได้ เมื่อคีย์ถอดอุปกรณ์เชื่อมต่อออกมา เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มใบหน้า เขามองไปที่เรนที่เพิ่งลืมตาขึ้นเช่นกัน แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเยือกเย็นถูกแทนที่ด้วยความยอมรับในตัวเขา "เราพอจะสู้กับทีมระดับท็อปได้หรือยังครับ?" คีย์เอ่ยถามด้วยเสียงหอบ เรนเดินตรงมาที่เขา ก่อนจะหยุดยืนห่างออกไปเพียงคืบ เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดข้อมูลการแข่งขันทัวร์นาเมนต์ที่จะถึงในสัปดาห์หน้า หน้าจอแสดงชื่อทีมที่กำลังเป็นกระแสที่สุดในขณะนี้... ทีมที่ประกอบด้วยอดีตเพื่อนร่วมทีมที่เคยหักหลังคีย์ "พวกเขาส่งคำท้ามาให้เราเล่นโหมด 2vs2 ในแมตช์โชว์เคสวันพรุ่งนี้" เรนพูดพลางเลื่อนหน้าจอให้คีย์ดู ข้อความบนหน้าจอไม่ใช่แค่คำท้าธรรมดา แต่เป็นข้อความเยาะเย้ยที่จี้จุดตายของคีย์เรื่องความไว้ใจ คีย์อ่านข้อความนั้น ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดมานาน แต่แล้วเขาก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความแค้น แต่มาจากความมั่นใจ เขาหันไปมองหน้าเรน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "งั้นก็ถือว่าเป็นการทบทวนความหลังที่สนุกดีครับ... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะพรุ่งนี้เราจะทำให้พวกเขาเข้าใจว่า 'ความเชื่อใจ' ในทีมเวิร์ก มันน่ากลัวกว่าสกิลที่โกงที่สุดในเกมมากแค่ไหน" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางก็ดังขึ้นพร้อมกับอีเมลนิรนามที่ส่งตรงเข้าสู่เครื่องของคีย์โดยไม่มีที่มา คีย์เปิดมันอ่านด้วยมือที่เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อข้อความภายในนั้นทำให้รอยยิ้มที่มั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไปทันที 'ฉันเห็นการซ้อมของพวกนายแล้ว... แต่อย่าลืมสิว่า คนที่สอนให้เรนเล็งปืนด้วยความรู้สึกแบบนั้นน่ะ คือคนคนเดียวกับที่หักหลังนายในวันนั้นนะ คีย์' เรนที่มองผ่านไหล่ของคีย์มาเห็นข้อความนั้นก็ถึงกับเบิกตากว้าง มือของเธอเอื้อมไปคว้าปืนพกที่วางอยู่ข้างตัวโดยอัตโนมัติ ในขณะที่ประตูห้องพักถูกเคาะเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่บุคคลในชุดสูทสีดำสนิทจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต หวังว่าเนื้อหานี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการเติบโตของตัวละครนะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ! แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตครับ