คัดเลือกสมาชิกคนที่สาม

"ถ้าคุณยังขยับตัวด้วยจังหวะที่เดาทางง่ายแบบนั้น ต่อให้มีเลือดอีกสิบหลอดก็ช่วยชีวิตคุณไม่ได้หรอกครับ" คีย์พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบ ขณะที่สายตาจ้องมองหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพการต่อสู้ในดันเจี้ยนระดับสูงของผู้เล่นที่กำลังทดสอบอยู่เบื้องหน้า ชายร่างกำยำที่กำลังสวมแว่น VR สั่นสะท้าน มือของเขาบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาคือ 'ธันเดอร์' แทงค์เกอร์ระดับแนวหน้าของเซิร์ฟเวอร์ที่ใครหลายคนต่างยอมรับ แต่ในสายตาของคีย์... เขายังห่างไกลจากคำว่า 'คนที่ใช่' "ผมทำเต็มที่แล้วนะคีย์! การบล็อกเวทมนตร์วงกว้างชุดนั้น... ไม่มีใครในเกมนี้ทำได้ดีไปกว่าผมแล้ว!" ธันเดอร์ถอดแว่นออก ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายและโทสะ คีย์ไม่ตอบโต้ทันที เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพง เดินไปหยุดอยู่หน้าธันเดอร์ เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟในห้องซ้อมจนเกิดเป็นเงามืดที่กดดันบรรยากาศ เรนที่นั่งกอดอกอยู่มุมห้องในเงามืด ขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่เยือกเย็น "คุณบล็อกได้ แต่คุณละทิ้งช่องโหว่ด้านซ้ายมือไปถึง 0.4 วินาที" เรนพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับกระแสน้ำแข็ง "ถ้าเป็นศัตรูในลีกระดับโลก นั่นหมายถึงจุดจบของทีม" "0.4 วินาทีเนี่ยนะ? มันจะไปสำคัญอะไรขนาดนั้น!" ธันเดอร์สบถ "ในระดับมืออาชีพ... ความผิดพลาดระดับมิลลิวินาทีคือความพ่ายแพ้ครับ" คีย์หันกลับมามองธันเดอร์ด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง "ผมไม่ได้มองหาแค่แทงค์เกอร์ที่อึด แต่ผมมองหา 'สมาธิ' ที่จะคงอยู่ได้จนจบวินาทีสุดท้ายโดยไม่วอกแวก แม้ในวันที่โลกกำลังจะแตกสลาย... คุณทำไม่ได้ และนั่นคือเหตุผลที่ทีมเราคงไปต่อด้วยกันไม่ได้ครับ" ธันเดอร์สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องซ้อม ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด คีย์ถอนหายใจยาว พิงหลังกับโต๊ะทำงานพลางนวดขมับ ปมในใจเรื่องการถูกหักหลังในอดีตทำให้เขากลายเป็นคนเข้มงวดเกินไปหรือเปล่า? เขาไม่แน่ใจนัก แต่เขารู้ดีว่าหากเลือกคนผิด พังทั้งทีมแน่นอน "คีย์" เรนเรียกชื่อเขาเบาๆ "เราหามาครบสิบคนแล้วนะในสัปดาห์นี้ ถ้ายังไม่มีใครผ่านเกณฑ์ เราจะทำยังไง?" "ถ้าไม่มี... เราก็ต้องสร้างขึ้นมาเอง" คีย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะกดเปิดหน้าต่างข้อมูลผู้เล่นที่เขาเฝ้าสังเกตการณ์มานานหลายเดือน ชื่อหนึ่งเด้งขึ้นมาบนจอ... 'ไซเลนต์ (Silent)' ผู้เล่นนิรนามที่ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีสังกัด แต่มีสถิติการป้องกันที่น่าเหลือเชื่อในโหมดฝึกซ้อมลำพัง "คนนี้เหรอ?" เรนเดินเข้ามาดูใกล้ๆ "เขาไม่เคยปรากฏตัวในทัวร์นาเมนต์ไหนเลยนะ เป็นไปได้ยังไงที่สถิติการอ่านทางศัตรูจะสูงขนาดนี้" "เพราะเขาไม่ได้เล่นเพื่อชัยชนะในเกมอย่างเดียว แต่เขาสังเกต 'จังหวะการหายใจ' ของศัตรูผ่านเอนจิน VR" คีย์กวาดสายตาอ่านข้อมูลอย่างละเอียด "เขาคือจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายของเรา" ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนจะติดต่อบุคคลปริศนาคนนี้ จู่ๆ จอภาพในห้องซ้อมก็เกิดสัญญาณรบกวนคลื่นแทรกซ้อนจนหน้าจอสีดำสนิท ก่อนจะมีข้อความสีแดงฉานพิมพ์ทับซ้อนขึ้นมาทีละตัวอักษร *‘พวกคุณเสียเวลาตามหาคนที่ไม่ต้องการจะถูกพบไปทำไม?’* คีย์ชะงัก สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ เรนคว้าปืนสไนเปอร์คู่ใจขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบของเธอกรีดร้องว่ามีบางอย่างผิดปกติ สัญญาณอินเทอร์เน็ตภายในห้องถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ แต่ข้อความบนหน้าจอยังคงเลื่อนต่อไป *‘ถ้าอยากได้แทงค์เกอร์ที่สมบูรณ์แบบ... ก็หัดหันหลังมองคนที่กำลังยืนดูพวกคุณผ่านรูเข็มตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เปิดรับสมัครสิครับ’* ประตูห้องซ้อมที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนาถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดฮู้ดสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ มือของเขาถือจอยเกมที่ดูเก่าจนแทบจะพัง แต่สิ่งที่ทำให้คีย์ต้องขมวดคิ้วคือดวงตาของชายผู้นี้... มันว่างเปล่า ไร้อารมณ์ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่คีย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือดวงตาของผู้ที่เคยผ่านความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งมาไม่ต่างจากเขา "นายคือไซเลนต์?" คีย์ถามพลางกำหมัดแน่น ชายผู้นั้นไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นหน้าจอแท็บเล็ตส่วนตัวให้คีย์ ในนั้นคือผังกลยุทธ์การเล่นของทีม 'GLORY ASCENDANT' ที่สมบูรณ์แบบกว่าที่คีย์วางไว้เสียอีก พร้อมด้วยคำวิจารณ์กำกับไว้ท้ายบรรทัดว่า... *'กลยุทธ์นี้จะล่มในนาทีที่ 3 ถ้าไม่เปลี่ยนรูปแบบการป้องกัน'* คีย์อ่านจบแล้วเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเหล่าผู้กล้าในเส้นทางอีสปอร์ตครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!