ข้อเสนอจากสปอนเซอร์รายย่อย

"ถ้าผมเซ็นสัญญาฉบับนี้ ทีมของเราก็ไม่ต่างอะไรกับหุ่นเชิดที่ถูกถอดชิ้นส่วนไปขายทอดตลาดนะครับ" ผมวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงในห้องประชุมโรงแรมหรู เสียงกระทบของมันดังกังวานท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ชายร่างท้วมในชุดสูทเนี้ยบกริบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาซ่อนความเย่อหยิ่งไว้ภายใต้เลนส์แว่นหนาเตอะ "คุณคีย์ครับ โลกอีสปอร์ตไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยอุดมการณ์กินได้หรอกนะ เงินทุนก้อนนี้จะทำให้ทีมของคุณมีอุปกรณ์ดีที่สุด มีโค้ชระดับโลก และที่สำคัญ... ความมั่นคงในระยะยาว แลกกับการที่คุณต้องฟังคำสั่งเรื่อง 'ผลการแข่งขัน' เล็กๆ น้อยๆ มันถือว่าถูกมากเลยนะครับ" ผลการแข่งขัน... คำนี้บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผม มันไม่ใช่แค่เรื่องแพ้หรือชนะ แต่มันคือการทรยศต่อจิตวิญญาณของเกมที่ผมรัก ผมหันไปมองเรนโดยสัญชาตญาณ หวังจะเห็นความเห็นอกเห็นใจหรือแรงสนับสนุนเหมือนทุกครั้ง ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ เรนยืนพิงผนังห้องด้วยท่าทางกอดอก สายตาที่เคยอ่อนโยนและจดจ่ออยู่กับการสนับสนุนทีม กลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้มองผมด้วยซ้ำ แต่เธอกลับจ้องมองไปยังเอกสารสัญญาบนโต๊ะด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... เหมือนกำลังประเมินราคาสิ่งของบางอย่าง "เรน คุณคิดยังไงครับ?" ผมถามเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอนิ่งไปนาน ก่อนจะเลื่อนสายตามาสบกับผม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนเพียงความเงียบงัน "ถ้ามันทำให้เราไปถึงระดับโลกได้เร็วขึ้น... การเสียสละบางอย่างก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมตัวไปหน่อย" เธอเว้นวรรคด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเกินไปจนน่ากลัว "ผมหมายถึง... ในมุมมองของนักกีฬาที่ต้องการชัยชนะน่ะครับ" คำว่า 'ผม' ที่หลุดออกมาจากปากของเธอทำให้ผมชะงัก นี่ไม่ใช่เรนคนที่ผมรู้จัก "ผมปฏิเสธครับ" ผมหันกลับไปสบตาชายร่างท้วมโดยไม่ลังเล "เราจะสร้างชื่อขึ้นมาด้วยฝีมือของเราเอง ไม่ใช่ด้วยการล็อคผลการแข่งขันตามใบสั่งของสปอนเซอร์ที่เห็นนักกีฬาเป็นเพียงสินค้า ขอบคุณที่เสียเวลามาพบนะครับ" ชายร่างท้วมหัวเราะหึๆ เขาเก็บเอกสารลงกระเป๋าอย่างใจเย็น "คุณคีย์ครับ คุณอาจจะเก่งกาจในอดีต แต่จำไว้ว่าในโลกของความเป็นจริง ไม่มีใครยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่มีฐานอำนาจสนับสนุน และเมื่อถึงวันที่คุณถูกเขี่ยทิ้งจากวงการอีสปอร์ตอย่างไม่เหลือชิ้นดี... อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน" เขาเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกและความอึดอัดที่คลุ้งอยู่ในอากาศ ผมหันไปหาเรนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม บรรยากาศรอบตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบขรึมของเธอในตอนนี้ไม่ใช่ความนิ่งสงบแบบเดิม แต่มันคือความห่างเหินที่ผมสัมผัสได้ถึงกำแพงที่ก่อตัวขึ้น "เรน... เธอมีอะไรจะพูดกับผมไหม?" ผมถาม พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ เรนขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นเปรียบเสมือนมหาสมุทรที่กั้นกลางระหว่างเรา "คีย์... บางทีคนที่คุณควรระวัง อาจไม่ใช่สปอนเซอร์ที่เพิ่งเดินออกไป แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณมาตลอดโดยที่คุณไม่เคยสังเกตเลยต่างหาก" เธอยกมือขึ้นแตะที่คอเสื้อ คล้ายกับจะเช็คอุปกรณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน แล้วเดินผ่านไหล่ผมไปราวกับคนแปลกหน้า ก่อนจะหยุดที่หน้าประตูแล้วหันกลับมาเพียงเสี้ยวหน้า "พรุ่งนี้ตอนแข่งรอบคัดเลือก... หวังว่าคุณจะยังจำวิธีมองหาศัตรูที่แท้จริงบนสนามได้นะครับ เพราะถ้าคุณมัวแต่ไว้ใจคนผิด... เกมนี้อาจจะเป็นเกมสุดท้ายที่คุณจะได้สัมผัสในฐานะโปรเพลเยอร์" ประตูบานใหญ่ปิดลงทิ้งให้ผมยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางกำหมัดแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสนและระแวง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมเรนถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้? หรือว่าคำเตือนของเธอมีนัยยะแอบแฝงที่ผมยังมองไม่ออก? ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นด้วยข้อความจากบุคคลนิรนามที่ส่งตรงเข้าสู่เครื่องของผมโดยไม่ผ่านระบบคัดกรอง: *'ยินดีด้วยที่เลือกปฏิเสธ แต่รู้ไว้เถอะว่า... คนที่ทำลายทีมของคุณตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่สปอนเซอร์ แต่คือคนที่คุณไว้ใจที่สุดในทีมคนนี้เอง'* รูปถ่ายที่แนบมากับข้อความทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ มันคือภาพของเรนที่กำลังแอบส่งข้อมูลการฝึกซ้อมและจุดอ่อนของทีมเราให้กับคู่แข่งตัวฉกาจเมื่อคืนที่ผ่านมา! ผมเงยหน้าขึ้นมองประตูที่ปิดสนิท แววตาของผมเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตระหนกที่แฝงไปด้วยความแค้น นี่คือการหักหลังที่ผมกลัวที่สุด... และมันกำลังเกิดขึ้นกับคนที่ผมพยายามจะพาไปให้ถึงจุดสูงสุดของโลกอีสปอร์ต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคีย์และร่วมลุ้นไปกับความเข้มข้นในทุกย่างก้าวของพวกเขานะครับ!