ศัตรูคนแรก

“ถ้าอยากจะจบเรื่องนี้ด้วยการทรยศ ก็น่าจะเลือกเวลาที่ดีกว่านี้หน่อย ไม่ใช่ตอนที่หมึกสัญญายังไม่ทันแห้งดีแบบนี้” ผมเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน จ้องมองร่างของชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหรา ‘กิลด์เวิลด์ออร์เดอร์’ สัญลักษณ์รูปดาบไขว้บนผนังเบื้องหลังเขากำลังสั่นไหวตามจังหวะการหายใจของผม ความโกรธเกรี้ยวในอกมันเหมือนลาวาที่พร้อมจะปะทุ แต่ในฐานะหัวหน้าทีม ผมอนุญาตให้ตัวเองแสดงออกได้แค่ความนิ่งเฉยที่เย็นยะเยียบ “คีย์ นายกำลังเข้าใจผิด” ชายผู้นั้น—รองหัวหน้ากิลด์ ‘ไอรอนฮาร์ท’ ขยับยิ้มมุมปาก เขาหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น “โลกของอีสปอร์ตไม่มีคำว่าเพื่อน มีแต่ผลประโยชน์และตัวเลขที่คุ้มค่า ทีมของนาย... พวกนายกำลังโตเร็วเกินไป จนเริ่มไปเหยียบตาปลาของคนข้างบนเข้า” ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เรนที่ยืนอยู่ข้างหลังผมยังคงนิ่งเงียบ แววตาของเธอว่างเปล่าเหมือนห้วงอวกาศ แต่มือที่แตะอยู่ข้างซองปืนข้างเอวสั่นน้อยๆ นั่นคือสัญญาณว่าเธอพร้อมที่จะชักปืนออกมาหากผมให้สัญญาณเพียงนิดเดียว “พวกเราสร้างทีมขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและกลยุทธ์ ไม่ได้ไปขอส่วนแบ่งจากใคร” ผมตอบกลับ เสียงของผมราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดัน “ถ้าการเติบโตของทีมคีย์คือปัญหาสำหรับพวกคุณ ทำไมไม่ลองส่งคนมาพิสูจน์ฝีมือในอารีน่าแทนการมานั่งเล่นเกมการเมืองสกปรกแบบนี้ล่ะครับ” ไอรอนฮาร์ทหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ารังเกียจเหมือนเสียงแมลงปีกแข็งขูดกับแก้ว “อารีน่าเหรอ? เราไม่เสียเวลาทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกคีย์ เกมที่แท้จริงมันอยู่นอกหน้าจอ... นายมีเวลาตัดสินใจถึงเที่ยงคืน ถ้าไม่ยอมเซ็นสัญญาขายสิทธิ์การเป็นเจ้าของทีมให้เรา ก็เตรียมตัวโบกมือลาอาชีพโปรเพลเยอร์ในเกมนี้ไปได้เลย เพราะนับจากวินาทีนี้ไป นายจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงแม้แต่เซิร์ฟเวอร์ฝึกซ้อมของกิลด์พันธมิตร” ผมหันหลังกลับทันทีโดยไม่เสียเวลาเสวนาต่อ ความรู้สึกหักหลังมันไม่ได้ทำให้ผมอ่อนแอลง แต่มันกำลังจุดไฟในตัวผมให้ลุกโชนขึ้นกว่าเดิม ผมเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น เรนเดินตามมาติดๆ โดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร จนกระทั่งเราก้าวพ้นประตูเหล็กบานใหญ่ของสำนักงานกิลด์ใหญ่ “พวกเขาตัดเส้นทางทรัพยากรทั้งหมดของเราแล้ว” เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความกังวล “คีย์... ต่อให้เราฝีมือดีแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีแหล่งซัพพอร์ตไอเทมระดับสูง เราจะสู้กับกิลด์ที่มีทรัพยากรล้นมือได้ยังไง” ผมหยุดเดิน เงยหน้ามองแสงไฟนีออนของเมืองจำลองในเกมที่ดูสวยงามแต่น่าสะอิดสะเอียน “เรน จำได้ไหมที่ฉันเคยบอกว่า อาวุธที่ทรงพลังที่สุดในเกมนี้ไม่ใช่ดาบเล่มโตหรือปืนเลเซอร์ราคาแพง แต่มันคือ ‘ความคาดเดาไม่ได้’ ของผู้เล่น” ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมเปลี่ยนจากความโกรธเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่น “ถ้าพวกเขาปิดประตูหน้า เราก็แค่ถีบประตูหลังทิ้ง แล้วเข้าไปขโมยถ้วยแชมป์มาต่อหน้าต่อตาพวกมัน” เราเดินกลับไปยังฐานที่มั่นชั่วคราวของเรา—อาคารร้างหลังหนึ่งที่ถูกดัดแปลงให้เป็นที่ซ้อมมือ ผมผลักประตูเข้าไป แต่สิ่งที่รอเราอยู่ไม่ใช่ความมืดที่คุ้นเคย แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์หลายสิบจอเปิดทิ้งไว้ ราวกับมีใครบางคนกำลังนั่งวิเคราะห์ข้อมูลการต่อสู้ของเราอยู่ เงาร่างหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงหันหลังให้เรา “ใครน่ะ?” ผมถามพลางขยับตัวไปข้างหน้า ป้องกันเรนไว้ด้านหลัง ร่างนั้นค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมา เขาเป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาที่ดูแปลกตากับบรรยากาศในเกม เขาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะพลางยิ้มให้ผม ยิ้มที่ดูใจดีแต่กลับแฝงด้วยร่องรอยของความร้ายกาจที่ยากจะคาดเดา “ไม่ต้องตื่นตัวขนาดนั้นหรอก คุณคีย์” ชายคนนั้นกล่าว “ผมไม่ใช่ศัตรู... แต่ผมเป็นคนเดียวที่รู้ว่าทำไม ‘ไอรอนฮาร์ท’ ถึงกลัวทีมของคุณมากนัก” ผมหรี่ตาลง “คุณเป็นใคร?” เขาขยับแว่นสายตาแล้วยื่นนามบัตรดิจิทัลมาให้ผม ซึ่งทันทีที่ข้อมูลนั้นโหลดขึ้นมาบนหน้าจอโฮโลแกรม ลมหายใจของผมก็แทบจะหยุดชะงัก เพราะชื่อที่ปรากฏบนนั้นคือชื่อของอดีตคู่แข่งที่ตายไปแล้วในโลกของอีสปอร์ตเมื่อสามปีก่อน “ผมคือคนที่สอนไอรอนฮาร์ทให้รู้จักคำว่าโกง” เขาเว้นจังหวะ “และตอนนี้ ผมกำลังมองหาคนที่จะมาทำลายระบบที่ผมเคยสร้างไว้ด้วยมือของตัวเอง... คุณสนใจจะร่วมมือกับคนตายคนนี้ไหมครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมมือทันที ผมมองหน้าเรนที่ยืนอึ้งไม่ต่างกัน ก่อนจะหันกลับไปสบตากับชายผู้นี้ที่ก้าวออกมาจากเงามืด... การตัดสินใจในวินาทีนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนที่จะทำให้ทีมของเราก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด หรือดับสูญไปตลอดกาลภายใต้เงื้อมมือของกิลด์ใหญ่ที่กำลังไล่ล่าเราอยู่ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในโลกของคีย์และเรนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต