พลิกสถานการณ์สุดระทึก

"ถ้าเราพลาดก้าวนี้ก้าวเดียว ทุกอย่างที่สร้างมาตลอดสามปีจะกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นในประวัติศาสตร์ของลีก" เสียงของคีย์ดังก้องผ่านไมโครโฟนสื่อสาร น้ำเสียงของเขาไม่ได้เจือความตื่นตระหนก แต่กลับราบเรียบและเย็นเยียบจนน่าขนลุก มันคือความนิ่งสงบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ ซึ่งเป็นสัญชาตญาณดิบของอดีตโปรเพลเยอร์อัจฉริยะผู้ผ่านสมรภูมิเป็นตายมานับไม่ถ้วน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนแสงสีแดงฉานจากสถานะแจ้งเตือน HP ใกล้หมดของตัวละครหลักในทีม ภายในสนามแข่ง VRMMO ระดับโลก "GLORY ASCENDANT" แผนที่ที่พวกเขาเลือกใช้ในเกมที่สองนี้คือ "หุบผามรกตทมิฬ" (Obsidian Cleft) แผนที่ปิดตายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอับทึบ ทางแคบ และกับดักสิ่งแวดล้อมที่พร้อมจะคร่าชีวิตผู้เล่นได้ทุกเมื่อหากเดินพลาดแม้แต่นิ้วเดียว พวกเขากำลังเดิมพันสูงลิ่วด้วยกลยุทธ์ที่นักวิเคราะห์ทุกคนต่างลงความเห็นว่า "ฆ่าตัวตายชัดๆ" "คีย์... ระยะทางห่างจากจุดปะทะสามร้อยเมตร ฉันเห็นเงาของฝ่ายตรงข้ามกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่เขตสังหารแล้วครับ" เรนเอ่ยขึ้นทางช่องสื่อสาร เสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งคมมีดโกน แม้ในสถานการณ์ที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอยังคงวางนิ่งอยู่บนแผงควบคุมเร่งความเร็วของไรเฟิลซุ่มยิงคู่ใจ แววตาภายใต้หน้ากาก VR ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงประกายความมุ่งมั่นของมือสไนเปอร์ระดับท็อป ในเกมแรก พวกเขาพลาดท่าพ่ายแพ้ให้กับ "ทีมฟีนิกซ์" ทีมเต็งแชมป์ที่มีสไตล์การเล่นดุดันและไร้ความปรานี แรงกดดันจากผู้ชมหลายหมื่นคนในสนามและผู้ชมทางบ้านนับล้านกำลังโถมทับบ่าของคีย์และผองเพื่อนราวกับภูเขา แต่สำหรับลูกผู้ชายที่เลือกเดินบนเส้นทางอีสปอร์ต ความพ่ายแพ้ไม่ใช่จุดจบ มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่เผาผลาญความลังเลใจให้มอดไหม้ "อย่าเพิ่งยิงเรน ปล่อยให้พวกมันเข้ามาลึกกว่านี้อีกนิด" คีย์สั่งการ ดวงตาคมกริบกวาดมองแผนที่ย่อในหัวอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลตำแหน่ง ความเร็ว และความเป็นไปได้ในการเคลื่อนไหวของศัตรูราวกับคอมพิวเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ "เราจะใช้ภูมิประเทศตรงนี้เป็นหลุมศพให้พวกมัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงก้าวเท้าจำลองของตัวละครศัตรูที่ค่อยๆ ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายความตายลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศเสมือนจริง เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามขมับของคีย์ แม้ตัวเขาจะนั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งในห้องแข่ง แต่ประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกดึงดูดเข้าไปในสนามรบนั้นอย่างไร้ทาง *คลิック...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากมุมอับสายตา "มาแล้วครับ สามคนแรกเข้ามาในรัศวสัยของฉันแล้ว" เรนรายงาน "จัดการเลย!" สิ้นคำประกาศิตของคีย์ โลกเสมือนจริงก็ระเบิดเป็นประกายไฟสีฟ้าคราม เรนลั่นไกปืนไรเฟิลซุ่มยิงในเสี้ยววินาทีที่ความน่าจะเป็นทางฟิสิกส์บรรจบกันพอดี กระสุนพลังงานความเร็วสูงแหวกอากาศพุ่งทะลุผ่านความมืดเข้าเจาะเกราะของหัวหอกทีมศัตรูอย่างแม่นยำไร้ที่ติ แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ตัวละครฝ่ายตรงข้ามเสียการทรงตัวล้มลงทันที แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น "พวกมันรู้ตัวแล้ว! เปลี่ยนแผนเป็นการปะทะระยะประชิดทันที อย่าให้มันตั้งขบวนได้!" คีย์พุ่งทะยานออกไปจากที่กำบัง ดาบพลังงานในมือขวาถูกดึงออกมาวาดเป็นวงโค้งแสงสีขาวสว่างวาบเข้าปะทะกับดาบของฝ่ายตรงข้ามที่พุ่งเข้ามาสวนอย่างจัง แรงปะทะสะท้านสะเทือนจนหน้าจอของคีย์สั่นไหว หัวใจของเขากำลังเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเร้าใจของการต่อสู้ที่เขารอคอยมานาน ความรู้สึกที่ได้ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตาย นี่แหละคือรสชาติของชัยชนะที่แท้จริง การประสานงานระหว่างคีย์และเรนไร้รอยต่อ คีย์ทำหน้าที่เป็นโล่และดาบที่ดึงดูดสายตาและการโจมตีทั้งหมด ขณะที่เรนทำหน้าที่เป็นเงาดำมรณะ คอยปลิดชีพศัตรูจากมุมอับที่ไม่มีใครคาดคิด ทีมฟีนิกซ์ที่เคยได้ชื่อว่าไร้เทียมทานเริ่มเสียกระบวนท่า ความมั่นใจของพวกเขาถูกกัดเซาะทีละน้อยด้วยกลยุทธ์ที่คาดเดาไม่ได้และการโจมตีที่เฉียบขาดของทีมรองบ่อนอย่างพวกเขา "นี่คือบทเรียน... ว่าอย่าได้ประมาทคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย" คีย์พึมพำกับตัวเองขณะที่ดาบในมือสะบัดฟันเข้าจุดอ่อนของศัตรูคนสุดท้ายจนแถบพลังชีวิตลดลงถึงศูนย์ เสียงประกาศชัยชนะดังก้องกังวานไปทั่วสนามแข่งขันเสมือนจริง ตัวละครของทีมฟีนิกซ์แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำ หน้าจอระบบขึ้นข้อความ "VICTORY" ตัวโตสีฟ้าสดใส ท่ามกลางเสียงเฮลั่นของผู้ชมที่ดังทะลุผนังกันเสียงเข้ามาจนสนามแทบสะเทือน พวกเขากู้สถานการณ์กลับมาได้สำเร็จ ตีเสมอเป็น 1-1 เกมได้อย่างงดงามและน่าตื่นตะลึง! เรนถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เธอลดปืนในมือลง สีหน้ายังคงความสุขุมเยือกเย็นเช่นเดิม แต่แววตากลับระบายด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก "เราทำได้แล้วครับคีย์" "อื้ม นี่เพิ่งเริ่มต้นต่างหาก" คีย์หันไปมองหน้าจอสถานะของคู่ต่อในเกมตัดสิน เกมที่สาม เกมที่จะชี้ชะตาว่าใครจะได้ไปต่อ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในห้องพักนักกีฬากำลังเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมและหยาดเหงื่อแห่งความสำเร็จ จู่ๆ หน้าจอหลักของทีมก็กะพริบวูบวาบอย่างรุนแรง ระบบเสียงเตือนภัยสีแดงฉานดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งระบบโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของคีย์เด้งข้อความปริศนาขึ้นมาอัตโนมัติ โดยไม่มีร่องรอยการแฮกผ่านระบบทั่วไป แต่มันส่งตรงมาจาก "เซิร์ฟเวอร์ลับระดับศูนย์" ที่แม้แต่ผู้จัดงานแข่งขันก็ไม่ควรเข้าถึง ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นด้วยตัวอักษรสีเลือด: *"เกมที่สามพวกนายไม่ได้สู้กับฟีนิกซ์... แต่กำลังสู้กับเงาของตัวเอง ระวังหลังให้ดี เจ้าอดีตโปรเพลเยอร์ผู้ถูกลืม"* คีย์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณอันตรายพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อเขาหันกลับไปมองที่ประตูห้องพักนักกีฬา ซึ่งตอนนี้... กลอนประตูกำลังหมุนเปิดออกเองช้าๆ ทั้งที่ควรจะถูกล็อกไว้จากด้านใน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจเชียวสู้ไปด้วยกันในบทนี้ครับ