การกลับมาของความมั่นใจ

เสียงทุบโต๊ะกระแทกสติของทุกคนในห้องซ้อมให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริง แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือของคีย์ที่กระทบลงบนพื้นผิวไม้มะฮอกกานีราคาแพงไม่ได้สร้างความตกใจให้แก่สมาชิกในทีมเท่ากับประกายตาที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงในเตาหลอม มันไม่ใช่แววตาของความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความกระหายชัยชนะที่ถูกกดทับไว้ใต้ซากปรักหักพังของความพ่ายแพ้มานานเกินไปแล้ว หน้าจอโฮโลแกรมตรงกลางห้องยังคงฉายภาพสถิติการตายติดต่อกันถึงห้าครั้งในแมตช์ทดสอบเมื่อครู่ ตัวเลขสีแดงฉานเหล่านั้นทำหน้าที่เหมือนเครื่องประจานความอ่อนแอ แต่วินาทีนี้ ไม่มีใครกล้าก้มหน้าหลบสายตาของหัวหน้าทีมอีกต่อไป "พวกนายกำลังเล่นด้วยความกลัว" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันเต็มไปด้วยพลังกดดันที่หนักหน่วงราวกับก้อนหินนับตันที่ถ่วงลงกลางห้อง "กลัวที่จะเดินเกมพลาด กลัวที่จะเสียแต้ม และที่แย่ที่สุด... พวกนายกลัวที่จะไว้ใจมือของตัวเอง" เรนที่นั่งอยู่มุมขวาของโต๊ะขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงวางนิ่งอยู่บนคีย์บอร์ดสีดำสนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบมองตรงมาที่คีย์ เธอย่อมรู้ดีว่าปมในอดีตเรื่องการถูกหักหลังเคยทำให้ชายหนุ่มคนนี้ปิดตายตัวเองจากเพื่อนร่วมทีมขนาดไหน แต่ในวินาทีนี้ สายตาที่เขามองตรงมายังเไม่มีความระแวงหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเชื่อมั่นอย่างบริสุทธิ์ใจที่ส่งผ่านความเงียบงัน "เราไม่ได้แพ้เพราะแผนของศัตรูเก่งกว่า" คีย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หน้าจอมากขึ้น แสงสีฟ้าจากตัวเกมสะท้อนลงบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ "เราแพ้เพราะเราหยุดเล่นในแบบที่เป็นเรา เราเอาแต่ตั้งรับ รอให้พายุพัดผ่านไป ทั้งที่จริงแล้ว... ทีมเราคือพายุต่างหากเล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมชั่วขณะ ทุกคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำพูดของคีย์ไม่ได้เป็นเพียงแค่การปลุกใจ แต่เป็นการรื้อถอนโครงสร้างความมั่นใจที่พังทลายลง แล้วสร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยอิฐแห่งความจริง "เรน" คีย์หันไปมองมือสไนเปอร์สาวเงียบขรึม "ในรอบถัดไป ฉันต้องการให้เธอคุมพื้นที่โซน B ทั้งหมดโดยไม่ต้องหันมามองแนวหลัง ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของฉันที่จะเคลียร์เส้นทางให้เธอกวาดล้าง" เรนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่หา ได้ยากยิ่ง แต่มันเพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศอึมครึมในห้องสลายหายไปในพริบตา "รับทราบค่ะ... เอ่อ รับทราบครับ" เธอรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดวิสัย แต่นั่นก็เรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากสมาชิกคนอื่นได้ไม่น้อย "ดีมาก" คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติสัมปชัญญะทั้งหมดกลับมาสู่ห้วงปัจจุบัน "จำไว้ว่า อีสปอร์ตไม่ใช่เกมของคนที่ไร้รอยแผล แต่มันคือเกมของคนที่ลุกขึ้นมาสู้ต่อได้เร็วกว่าคู่ต่อต่างหาก ทุบโต๊ะพังไปหนึ่งตัวแล้ว ยังไงเราก็ต้องซื้อมันคืนด้วยเงินรางวัลแชมป์โลกอยู่ดี เตรียมตัวให้พร้อม... เราจะกลับลงไปสนามแข่งในอีกสามนาที" เสียงคลิกเมาส์และคีย์บอร์ดดังประสานกันระรัวอีกครั้ง แต่คราวนี้จังหวะมันไม่ได้สะท้อนความลนลาน หากแต่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและมั่นคง ทุกคนรู้ดีว่าเดิมพันครั้งนี้สูงลิ่วเพียงใด และพวกเขาก็พร้อมที่จะเอาชื่อเสียงทั้งหมดเข้าแลกเพื่อพิสูจน์ให้โลกเห็นว่าพวกเขายังไม่หมดไฟ ในขณะที่คีย์กำลังจะสวมเฮดเซตเพื่อเข้าสู่โลกเสมือนจริงอีกครั้ง หน้าจอระบบแจ้งเตือนส่วนตัวของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากบุคคลปริศนาที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่รหัสประจำตัวของมันกลับทำให้มือที่กำลังจะหยิบอุปกรณ์ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ *ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอส่วนตัว: "ระวังตัวไว้ให้ดี คนที่นายไว้ใจที่สุด อาจกำลังถือมีดรอแทงข้างหลังในรอบชิงชนะเลิศ"* ดวงตาของคีย์หรี่แคบลงทันที หัวใจที่เพิ่งกลับมาเต้นด้วยความฮึกเหิมกลับถูกกระชากลงสู่ความเย็นเยียบอีกครั้ง ทว่าก่อนที่เขาจะได้พิมพ์ตอบโต้ ประตูห้องซ้อมที่ควรจะปิดสนิทกลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยдя ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ทีมของเราเสมอมานะครับ - แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต