เกมตัดสิน (Game 3)

เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็กเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องพักนักกีฬา ร่างที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาไม่ได้สร้างความตกใจให้คีย์เท่ากับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของอีกฝ่าย "ไม่นึกเลยว่าคุณจะยังกล้าโผล่มาที่นี่... หลังจากสิ่งที่ทำไว้เมื่อสองปีก่อน" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีด เขายืนขึ้นเต็มความสูง บดบังแผงควบคุมเกมเสมือนจริงรุ่นล่าสุดไว้เบื้องหลัง สัญชาตญาณนักกีฬาอีสปอร์ตระดับโลกกรีดร้องเตือนภัย แต่สีหน้าของเขากลับนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น ผู้มาเยือนคือ 'วิคเตอร์' อดีตกัปตันทีมคู่ปรับตัวฉกาจ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกเขี่ยคีย์ร่วงหล่นจากบัลลังก์แชมป์โลก วิคเตอร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงกับกรอบประตูเป็นจังหวะราวกับผู้กำชัยชนะล่วงหน้า "เกมที่สามกำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแล้วนะคีย์ นายไม่คิดเหรอว่าบางที... อดีตมันอาจจะกำลังตามมาหลอกหลอนนายอีกครั้ง" วิคเตอร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าจอหลัก ซึ่งกำลังแสดงภาพแผนที่การแข่งขันในเกมตัดสิน (Game 3) บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เรนที่นั่งเงียบอยู่มุมห้องมาโดยตลอดขยับตัวเล็กน้อย เสียงเหล็กของปืนไรเฟิลคู่ใจในโลกเสมือนกระทบกับโต๊ะเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าเธอพร้อมลั่นไกทุกเมื่อ หากอีกฝ่ายมีท่าทีคุกคามเกินขอบเขต "อดีตก็คืออดีตครับวิคเตอร์" คีย์ก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว "แต่ปัจจุบัน... ทีมของผมคือผู้ที่จะปิดฉากพวกคุณอย่างถาวร" วิคเตอร์หุบยิ้มทันที แววตาฉายความเกรี้ยวกราดขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะปรับเป็นปกติ "ปากดีไม่เปลี่ยน... หวังว่าฝีมือบนสังเวียน VRMMO จะคมเหมือนคำพูดของนายก็แล้วกัน" เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความกดดันที่ยังคงอบอวล ตึ้ง! เสียงสัญญาณเตือนจากระบบส่วนกลางดังขึ้น บ่งบอกว่าเวลาเตรียมตัวสิ้นสุดลงแล้ว คีย์สูดหายใจเข้าลึก, เพื่อดึงสติกลับมาสู่สนามรบตรงหน้า ดวงตาของเขาฉายประกายความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม เขาสวมเฮดเซ็ต VR เข้ากับศีรษะ โลกภายนอกดับวูบลงทันที เหลือเพียงเสียงลมหายใจของตนเองและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะรุกฆาต *ยินดีต้อนรับสู่... เดอะ ลาสต์ แบทเทิล (The Last Battle)* เสียงระบบสังเคราะห์ดังขึ้นก้องในโสตประสาท คีย์ลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างอวตารนักรบสายกลยุทธ์ เบื้องหน้าของเขาคือแผนที่ "ซากปรักหักพังแห่งอัลทิมา" ภูมิประเทศเต็มไปด้วยเสาหินสูงตระหง่านและซากอารยธรรมโบราณที่เอื้อต่อการซุ่มโจมตีและการหักมุมทางยุทธวิธี "เรน เช็คสถานะทางปีกซ้าย" คีย์ออกคำสั่งผ่านไมโครโฟน น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่ทรงพลัง "ปีกซ้ายเคลียร์ค่ะ... เอ๊ย... ปีกซ้ายปลอดภัยดีค่ะ... ผมหมายถึง ผมพร้อมแล้วครับกัปตัน" เรนเกือบหลุดปากสำเนียงเดิมออกมา แต่ก็แก้ไขคำพูดได้อย่างรวดเร็วในวินาทีสุดท้าย น้ำเสียงของเธอราบเรียบเย็นชาตามสไตล์สไนเปอร์ผู้ไม่เคยพลาดเป้า "ดีมาก จับตาดูจุดยุทธศาสตร์หลักไว้ ถ้าพวกมันโผล่มา อย่าให้มีโอกาสตั้งตัว" การแข่งขัน Game 3 เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรก ไม่มีฝ่ายใดกล้าเปิดฉากบุ่มบ่าม ทีมของวิคเตอร์ขึ้นชื่อเรื่องการตั้งรับที่เหนียวแน่นและการสวนกลับที่รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ พวกเขาเลือกใช้แผน "กำแพงเหล็ก" โดยการกระจายกำลังปกป้องพื้นที่สำคัญและรอให้ฝั่งคีย์เป็นฝ่ายเดินเข้ามาติดกับ แต่คีย์ไม่ใช่คนเดิมที่จะหลุมพรางซ้ำซาก "เรน เล็งไปที่เสาหินต้นที่สามฝั่งขวา... ยิงเปิดทางให้ฉัน" คีย์ออกคำสั่งเฉียบขาด ขณะที่นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์คำสั่งยุทธวิธีบนหน้าจอโฮโลแกรมย่อยอย่างรวดเร็ว เปรี้ยง! กระสุนเจาะเกราะนัดแรกจากเรนพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง มันพุ่งชนเข้ากับเสาหินมหึมาจนเศษหินกระจายกลายเป็นฝุ่นผง เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของมือสังหารฝ่ายตรงข้ามที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง—การเปิดเผยตำแหน่งที่สมบูรณ์แบบ! "ลุย!" คีย์พุ่งทะยานออกไปข้างหน้า ร่างอวตารของเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงสุด ดาบพลังงานในมือส่องแสงสีฟ้าเจิดจ้าตัดกับความมืดของฉากหลัง การปะทะกันระหว่างสองทีมระดับท็อปของโลกเปิดฉากขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ เสียงระเบิดและเสียงอาวุธดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วพื้นที่จำลอง เวลาในเกมดำเนินไปอย่างเชื่องช้าในมุมมองของโปรเพลเยอร์ ทุกการเคลื่อนไหวถูกคำนวณด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร คะแนนความได้เปรียบพลิกผันไปมาจนผู้ชมในสนามส่งเสียงเชียร์ดังกระหึ่มจนแทบกลบเสียงระบบ ผ่านไปยี่สิบนาทีเต็ม... สถานการณ์กลับมาสู่จุดวิกฤตอีกครั้ง หน้าจอแสดงผลพลังชีวิตของทีมคีย์เหลือเพียง 15% ขณะที่ฝั่งตรงข้ามเหลือผู้เล่นรอด 2 คน รวมถึงวิคเตอร์ที่ยืนถือโล่พลังงานรอรับการโจมตีอยู่ใจกลางสนาม "คีย์... กระสุนนัดสุดท้ายของฉันเหลือแค่ลูกเดียวแล้ว" เสียงของเรนดังขึ้นผ่านช่องสื่อสาร ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดจากการใช้สมาธิขั้นขีดจำกัด "ลูกเดียวก็พอแล้วเรน" คีย์แย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้เหงื่อกาฬจะไหลโทรมหน้าผาก "เล็งที่ช่องว่างระหว่างโล่... สาม, สอง, หนึ่ง... ยิง!" ปัง! กระสุนนัดสุดท้ายพุ่งแหวกอากาศตรงไปยังเป้าหมายอย่างแม่นยำดั่งจับวาง แต่วิคเตอร์กลับไหวตัวทัน เขาเบี่ยงโล่รับวิถีกระสุนไว้ได้ทันอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับสวนหมัดพลังงานกลับมาใส่คีย์ด้วยความเร็วสูงเกินคาด "แกพลาดแล้วคีย์!" วิคเตอร์ตะโกนลั่นด้วยความสะใจ ร่างของคีย์กระเด็นถอยหลังไปตามแรงกระแทก แถบพลังชีวิตของเขากะพริบเป็นสีแดงฉานเตือนภัยระดับวิกฤต ท่ามกลางเสียงเฮลั่นของฝั่งตรงข้ามที่คิดว่าชัยชนะตกเป็นของพวกเขาแล้วนั้นเอง คีย์กลับไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกยิ้มขึ้นที่มุมปาก... รอยยิ้มที่ทำให้วิคเตอร์ต้องขมวดคิ้วด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ "นายต่างหาก... ที่มองข้ามบางสิ่งไป" คีย์เอ่ยเสียงเบา แต่ชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน ทันใดนั้นเอง... หน้าจอหลักของการแข่งขันก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ภาพทุกอย่างตัดเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานจะปรากฏขึ้นกลางจอภาพต่อหน้าต่อตาผู้ชมทั่วโลก [System Error: Unauthorized Access Detected from IP Address: Unknown] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้ทีมของพวกเรามาจนถึงวินาทีระทึกนี้นะครับ — แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต