อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

"ถอยออกไป เรน... อย่าแม้แต่จะสบตาเขานะครับ" ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วกระจายไปทั่วร่าง เมื่อร่างสูงโปร่งของชายในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวผ่านประตูเข้ามาในห้องซ้อม บรรยากาศภายในห้องที่เคยคุกรุ่นด้วยความมุ่งมั่นในการแข่งรอบเก็บคะแนนกลับกลายเป็นเงียบกริบราวกับถูกสูบออกซิเจนออกไปจนหมดสิ้น ชายคนนั้นคือ 'เวกัส' อดีตกัปตันทีมที่ผมเคยเรียกเขาว่าพี่ชาย คนที่ทำให้ผมตระหนักว่าในโลกของอีสปอร์ต... มิตรภาพมักเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้ต่อรองราคาความสำเร็จ "คีย์... นายยังเล่นตลกกับการสร้างทีมกระจอกๆ นี่อยู่อีกเหรอ?" น้ำเสียงของเวกัสราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้สมาชิกในทีมของผมถึงกับหน้าซีดเผือด ผมค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้เกมมิ่ง เผชิญหน้ากับดวงตาที่เคยเป็นดั่งเข็มทิศในอดีตของผม "กระจอกเหรอครับ? คุณคงต้องใช้เวลาศึกษากราฟคะแนนในรอบนี้ให้ดีเสียหน่อยนะ เพราะทีมที่พี่เรียกว่ากระจอกนี่แหละ กำลังจะเข้าไปฉุดกระชากตำแหน่งแชมป์จากมือพี่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้" เรนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่ขยับตัวมาบังมุมที่อาจเป็นจุดบอดของผมไว้ มือของเธอวางนิ่งอยู่บนเมาส์ แววตาของเธอดุดันขึ้นจนน่ากลัว สัญชาตญาณมือสไนเปอร์ของเธอคงสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แฝงมากับชายคนนี้ไม่ต่างจากผม เวกัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเหลือบมองไปที่เรน "สไนเปอร์ที่เก่งที่สุดในยุคใหม่... แต่อยู่กับกัปตันที่ขี้แพ้เสียดายฝีมือจริงๆ ถ้าสนใจย้ายทีมเมื่อไหร่ ข้อเสนอเดิมยังรอเธออยู่ที่สโมสรของผมนะ" "ไปให้พ้นครับ" ผมพูดเสียงเรียบ แต่สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของเขาอย่างไม่กะพริบ "ก่อนที่ผมจะทำให้คุณรู้ว่า... การที่ผมลาออกมา ไม่ได้หมายความว่าผมลืมวิธีทำลายกลยุทธ์ของคุณ" เวกัสยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่ชวนให้คลื่นไส้และความทรงจำที่ขมขื่นเหมือนยาพิษ สองชั่วโมงถัดมา—เวทีการแข่งขันรอบเก็บคะแนนระเบิดความดุเดือดขึ้น เสียงพากย์และเสียงเชียร์กึกก้องไปทั่วสเตเดียม แต่สำหรับผมและทีม ทุกอย่างเงียบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจในหูฟัง การเผชิญหน้ากับทีมเก่าในแผนที่ 'วิหารแห่งเงา' เป็นสิ่งที่ผมคาดเดาไว้แล้ว เวกัสใช้แผน 'คีมเหล็ก' ในการบีบพื้นที่กลางแผนที่ เขาตั้งใจจะปิดเกมด้วยความรวดเร็วโดยไม่ให้ผมได้ตั้งตัว "คีย์! ฝั่งซ้ายมีศัตรูสองตัวบุกมาแล้ว!" เสียงเรนตะโกนผ่านไมค์สั้นกระชับ ผมเหลือบดูหน้าจอ กลยุทธ์ของเวกัสไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เขาชอบการกดดันด้วยกำลังมหาศาล แต่เขาลืมไปว่าเขาเป็นคนสอนให้ผมรู้ว่า... จุดที่แข็งแกร่งที่สุด คือจุดที่มีช่องโหว่ลึกที่สุด "ทุกคนฟังผมนะ" ผมกดปุ่มสื่อสารด้วยความสุขุม "ปล่อยให้มันบุกเข้ามา เราจะทิ้งป้อมนอก แล้วไปรวบพวกมันที่โถงใต้ดิน... เรนเตรียมกระสุนเจาะเกราะไว้ เราจะล่อให้เวกัสเข้ามาในระยะที่เขาคิดว่าเขาเป็นผู้ล่า แต่จริงๆ แล้วเขาคือเหยื่อ" การสู้รบในสนามจำลองดุเดือดเลือดพล่าน สกิลแสงสีฟ้าและแดงปะทะกันจนหน้าจอแทบพังทลาย ผมเคลื่อนที่ผ่านเงามืด ล่อหลอกให้เวกัสขยับตัวเข้ามาตามแผนที่ผมวางไว้ การควบคุมจังหวะของผมตอนนี้คือการเต้นรำบนเส้นด้ายระหว่างความพินาศกับชัยชนะ ผมเห็นตัวละครของเวกัสพุ่งเข้ามาด้วยสกิล 'พายุคลั่ง' เป้าหมายของเขาคือผม... ชายผู้ทรยศความเชื่อใจของเขา "แกพลาดแล้ว พี่ชาย" ผมกระซิบกับหน้าจอขณะกดคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับสูง สั่งการให้ทีมปิดล้อมในเสี้ยววินาที แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เสียงระบบแจ้งเตือนการเชื่อมต่อของฝั่งตรงข้ามสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องแข่ง ตัวละครของเวกัสหยุดชะงักลง ก่อนจะกางโล่บาเรียสีทองที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นไอเทมลับที่ถูกอัปเดตเข้ามาเพียงไม่กี่นาทีที่แล้ว ไม่ใช่แค่การแข่งขัน... มันคือการกลั่นแกล้งโดยใช้สิทธิ์ของระบบ "ระบบมันปรับสมดุลใหม่เหรอ? ไม่สิ... นี่มันฝีมือของพวกคนหนุนหลังเวกัส" ผมกัดฟันแน่น มือเริ่มสั่นด้วยความโกรธแค้น แผนที่ผมวางไว้กำลังพังทลายลงเพราะพลังของระบบที่เหนือกว่าฝีมือผู้เล่น เรนยิงกระสุนนัดสุดท้ายหวังจะปิดฉาก แต่บาเรียสีทองนั้นกลับสะท้อนกระสุนกลับมาหาเธอจนเลือดเกือบหมดหลอด เวกัสพิมพ์ข้อความสั้นๆ ขึ้นบนหน้าจอเกมที่ทุกคนในสเตเดียมมองเห็นได้ชัดเจน: *'ยินดีต้อนรับสู่โลกของความเป็นจริง คีย์... นายไม่มีวันชนะคนที่ซื้อโลกทั้งใบได้หรอก'* ผมมองหน้าจอที่กำลังจะกลายเป็นสีเทาด้วยความพ่ายแพ้ในอีกไม่กี่อึดใจ แต่ในจังหวะที่หัวใจเกือบจะหยุดเต้น เสียงแจ้งเตือนลึกลับก็ดังขึ้นที่หน้าจอส่วนตัวของผม เป็นข้อความลับจาก ID ปริศนาที่ผมไม่รู้จัก *‘อย่าเพิ่งถอดใจ... กดที่พิกัด 124.09 และใช้ไอเทมที่ได้รับในตอนเริ่มเกม’* ผมชะงักไปครู่หนึ่ง มันเป็นไอเทมไร้ค่าที่ผมได้รับมาตอนสมัครไอดีใหม่ๆ ไอเทมที่ทุกคนบอกว่าคือ 'ขยะ' ของเกมนี้ ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาทีสุดท้าย นิ้วโป้งกดลงไปที่คีย์ลัดนั้นทันที! ทันใดนั้น หน้าจอของทั้งสนามก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีดำมืดสนิท ก่อนที่เสียงประกาศจากระบบจะดังก้องกังวานไปทั่วทุกทิศทาง... เสียงที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อนในประวัติศาสตร์การแข่งขันอีสปอร์ตระดับโลก ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเรานะครับ หวังว่าทุกคนจะร่วมลุ้นไปกับคีย์ในตอนถัดไปครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต