เสียงวิจารณ์ที่เปลี่ยนไป

“อย่าได้เผลอสบตาชายคนนั้นเด็ดขาด เรน...” ผมกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นชายชุดคลุมในมุมมืดนั่นขยับตัวเพียงเล็กน้อย รัศมีรอบกายเขามันผิดแปลกไปจากผู้ชมทั่วไป ไม่ใช่ความกระหายใคร่รู้แบบแฟนคลับ แต่เป็นความนิ่งงันของนักล่าที่จ้องมองเหยื่อในกรงขัง มือของผมยังคงค้างอยู่เหนือปุ่มยืนยันผลการแข่งขันที่หน้าจอโฮโลแกรม กระแสไฟฟ้าสถิตจากค็อกพิทส่งเสียงจี่เบาๆ ราวกับจะตอกย้ำความตึงเครียดในวินาทีนี้ เรนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้หันไปมองตามสายตาผม แต่สันกรามของเธอขบแน่นจนนูนเด่น สัญชาตญาณของมือสไนเปอร์ระดับพระกาฬกำลังบอกเธอเช่นเดียวกับผม... เรากำลังถูกจับจ้องจาก ‘อะไรบางอย่าง’ ที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ “คีย์ นายกำลังทำให้คนทั้งฮอลล์สงสัยนะ” เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มือของเธอกลับกระชับคันบังคับจำลองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “กดส่งผลการแข่งขันซะ แล้วเราจะออกไปจากตรงนี้กัน” ผมสูดลมหายใจลึก กัดฟันกดปุ่มยืนยันทันที หน้าจอประกาศผลการแข่งขันรอบคัดเลือกที่พลิกล็อกถล่มทลายสว่างวาบขึ้น ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องกึกก้องจากผู้ชมในสนามก็กลบทุกความหวาดระแวงของผมลง ชัยชนะของทีมม้ามืดอย่างพวกเรา—ทีมที่ถูกสบประมาทว่าไร้น้ำยา—กำลังกลายเป็นพาดหัวข่าวในสื่อโซเชียลนับพันช่อง ผมรีบละสายตาจากมุมมืดนั่นทันที ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมมาคลุมร่างแล้วพาร่างที่สั่นเทาเล็กน้อยของเรนเดินแทรกตัวออกจากเวทีแข่ง ทว่าทุกย่างก้าวที่เดินผ่านโถงทางเดิน เสียงวิจารณ์รอบข้างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “นั่นไง! ทีมที่โค่นแชมป์เก่าลงได้... ดูสิ ไม่ยักกะมีคนรู้จักหน้าตาแฮะ” “ฝีมือการเดินเกมของไอ้หมอนั่นมันอะไรกันวะ? ไม่ใช่สไตล์โปรเพลเยอร์ทั่วไปเลย เหมือน... เหมือนคนที่เห็นอนาคตของแมปได้จริงๆ” นักข่าวอิสระและเหล่าสตรีมเมอร์เริ่มกรูเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ถ่ายทอดสด แสงแฟลชจากกล้องส่องเข้าหน้าจนผมต้องยกมือบัง ผมไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่การตกเป็นเป้าสายตาในจังหวะที่ชายปริศนาคนนั้นจ้องมองมา มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเปลือยเปล่าท่ามกลางฝูงหมาป่า เราหลบเข้าห้องพักนักกีฬาได้สำเร็จ ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนัง เสียงหัวใจยังคงเต้นรัว เรนยืนกอดอกพิงกำแพง สายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ผม “นายรู้จักเขาใช่ไหม คีย์?” เธอถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงความกดดัน ผมเงยหน้ามองเพดาน นึกถึงอดีตที่พยายามฝังกลบ... อดีตที่ผมเคยเป็นเด็กหนุ่มผู้บ้าคลั่งในกลยุทธ์จนทำลายความเชื่อใจของเพื่อนร่วมทีมไปทีละคน ชายในชุดคลุมนั่น... ถ้าหากเขาคือคนจากยุคสมัยนั้นจริงๆ ต่อให้ผมเปลี่ยนชื่อหรือย้ายเซิร์ฟเวอร์ไปไกลแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้ผม ‘รอด’ ไปได้โดยง่าย “เขาไม่ใช่คนของสมาคมเกม และไม่ใช่สปอนเซอร์รายใหม่แน่ๆ” ผมตอบพลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูผลตอบรับในโลกออนไลน์ บนหน้าจอแสดงกราฟฟิกการวิเคราะห์ฝีมือของพวกเราที่พุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ คอมเมนต์นับหมื่นชื่นชมการวางแผนของผม แต่มีหนึ่งข้อความที่ปักหมุดค้างไว้อย่างน่าขนลุกจากไอดีปริศนาที่ไม่มีภาพโปรไฟล์ *‘ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่... คีย์ แต่ความผิดพลาดในอดีต มันลบไม่ออกด้วยชัยชนะแค่แมตช์เดียวหรอกนะ’* ผมปล่อยแท็บเล็ตหลุดมือ เสียงมันกระแทกพื้นดังลั่นห้อง เรนขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอฉายแวววูบไหวเมื่อได้อ่านข้อความนั้น “นายมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า?” “ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง” ผมตอบพลางนวดขมับ “แต่ถ้าผมพูดออกไปตอนนี้... ความฝันที่เรากำลังสร้างกันอยู่ พลังทีมเวิร์กที่เราเพิ่งเริ่มจะเข้าขากัน มันอาจจะพังทลายลงในพริบตาเดียว” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้น จังหวะการเคาะนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ไม่ใช่การเคาะของทีมงานสนาม หรือนักข่าวที่ไร้มารยาท แต่มันคือจังหวะที่แสดงถึงการ ‘จงใจ’ มาหาโดยเฉพาะ “ใครครับ?” ผมตะโกนถามพร้อมกับกุมด้ามบังคับเกมไว้ในมือแน่น ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงซองจดหมายสีดำสนิทที่ค่อยๆ ถูกดันลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามา ชายขอบซองมีตราประทับสีแดงฉานที่ดูคล้ายรอยนิ้วมือ เรนขยับตัวบังหน้าผมไว้ทันที แต่ผมคว้าซองนั้นขึ้นมาเปิดออกอย่างช้าๆ ภายในมีเพียงบัตรผ่านวีไอพีที่มีชื่อผมสลักด้วยหมึกเงิน... และรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของผมกับเรนที่ถ่ายจากมุมกล้องระยะไกลตอนที่กำลังยืนคุยกันอยู่บนเวทีเมื่อสิบนาทีที่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล คือเงาสะท้อนในดวงตาของเรนในรูปภาพนั้น... มันไม่ใช่เงาของผู้ชมในสนาม แต่มันคือเงาของชายในชุดคลุมที่กำลังใช้ปืนพกจ่อมาที่ท้ายทอยของผม จากระยะไกลกว่าสองร้อยเมตร “เรน... อย่าหันไปดูที่ประตู” ผมกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าที่สุดเท่าที่เคยพูดมา “เขาไม่ได้มาเพื่อท้าทาย แต่เขามาเพื่อประกาศจุดจบของเกมนี้” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในสมรภูมิที่กำลังเดือดพล่านนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต