การเผชิญหน้ากับความจริง

“มึงคิดจริงๆ เหรอว่าการหนีไปหลบอยู่หลังหน้ากาก 'คีย์' จะช่วยให้มึงลืมความเน่าเฟะในอดีตได้?” เสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบก้องกังวานผ่านลำโพงนับพันตัวในสนามแข่ง แสงสีดำสนิทที่ปกคลุมทั่วทั้งอารีน่าไม่ได้ทำให้ผู้คนหวาดกลัวเท่ากับ 'น้ำเสียง' นั้น น้ำเสียงของชายที่ควรจะหายสาบสูญไปจากวงการพร้อมกับคำโกหกคำโตเมื่อสามปีก่อน คีย์ยืนนิ่งอยู่กลางเวที มือทั้งสองข้างที่เคยวางบนคีย์บอร์ดอย่างมั่นคงกลับสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ เขาไม่ได้หันไปมองหน้าจอขนาดมหึมาที่เพิ่งฉายเงาร่างของชายคนหนึ่งขึ้นมา แม้ใบหน้าจะถูกบดบังด้วยความมืด แต่น้ำเสียงนั่น... น้ำเสียงที่เคยบอกเขาว่า ‘เราจะเป็นตำนานไปด้วยกัน’ ยังคงชัดเจนเหมือนบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน “คีย์... ถอยออกมา” เรนกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด มือเรียวของเธอวางลงบนไหล่ของคีย์ สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา “อย่าฟังมัน นี่คือจิตวิทยาของพวกขยะ” คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่สูดลมหายใจลึก พยายามดับไฟที่สุมอยู่ในอก ภาพความทรงจำตอนที่เขาสูญเสียทุกอย่างในทีมเก่าเริ่มไหลย้อนกลับมา การหักหลัง เงินที่ถูกยักยอก และคำพูดที่ว่าเขาคือ ‘ตัวถ่วง’ ที่ทำให้ทีมแพ้ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต “วินซ์...” คีย์เรียกชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา แต่ในสนามที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของผู้ชม เสียงของเขาถูกขยายออกไปจนก้องไปทั่ว “ดีใจที่ยังจำกันได้นะเพื่อนเก่า” วินซ์บนหน้าจอหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “นายมัวแต่เล่นบทพระเอกกู้โลกในเกมนี้ แต่นายลืมไปหรือเปล่าว่า... ในโลกความเป็นจริง นายก็แค่คนแพ้ที่ไม่มีแม้แต่ที่ยืน” คีย์ขบกรามแน่น ความโกรธแค้นประดังเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินสติสัมปชัญญะ หากเป็นคีย์เมื่อปีก่อน เขาคงเดินหนี หรือไม่ก็ระเบิดอารมณ์กลางเวทีไปแล้ว แต่วันนี้เขามีเรน มีทีม และมีเป้าหมายที่ใหญ่กว่าความแค้นส่วนตัว เขาสลัดความสั่นเทาออกจากมือ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าจอนั้น ดวงตาของเขาไม่ได้สั่นไหวเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว มันกลับคมชัดและดุดันราวกับเหยี่ยวที่เล็งเป้าหมาย “การที่นายกลับมาปรากฏตัววันนี้ ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกแพ้อีกต่อไปแล้ว วินซ์” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ “นายเรียกสิ่งนี้ว่าความจริงงั้นเหรอ? ความจริงก็คือ นายต่างหากที่ต้องอยู่แต่ในเงามืด เพราะนายไม่เคยกล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในแสงสว่าง” ทั่วทั้งสนามเกิดเสียงฮือฮาขึ้นอย่างฉับพลัน ผู้ชมนับหมื่นเริ่มเปลี่ยนจากความงุนงงเป็นความฮึกเหิม คำพูดของคีย์กระแทกใจคนดูที่ติดตามเขามาตลอด นี่ไม่ใช่แค่การดวลฝีมือในเกม แต่นี่คือการชำระแค้นของชายผู้ไม่เคยยอมจำนนต่ออดีต เรนขยับตัวเข้ามาใกล้คีย์อีกก้าว เธอเลิกมองหน้าจอและจ้องมองไปที่แววตาของคีย์แทน เธอเห็นประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่ได้ปนเปื้อนด้วยความกลัวอีกต่อไป “นายพร้อมนะ?” เธอถามสั้นๆ คีย์พยักหน้า เขาก้าวขึ้นไปนั่งบนแท่นบังคับ VR ของเขา “การแข่งขันนี้คือพื้นที่ของฉัน และถ้าอยากจะล้มฉันอีกครั้ง... ก็เข้ามาให้ถึงตัวฉันก่อนสิ วินซ์” ทว่า ในวินาทีที่คีย์สวมเฮดเซตเข้ากับศีรษะ ระบบเสียงของสนามก็เกิดการรวนอย่างหนัก หน้าจอที่เคยเป็นสีดำกลับปรากฏเส้นโค้ดสีแดงฉานที่วิ่งสลับไปมาด้วยความเร็วสูง จนมองไม่เห็นภาพ แต่สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ ข้อความที่พิมพ์รัวขึ้นมาบนหน้าจอหลักของสนามแข่ง *“นายคิดว่านายเล่นอยู่คนเดียวเหรอ คีย์? มองไปข้างหลังนายสิ... คนที่นายไว้ใจที่สุด กำลังถือมีดจ่อคอหอยนายอยู่”* คีย์ชะงัก นิ้วของเขาทาบอยู่บนปุ่มสตาร์ท เขารู้สึกถึงความเย็นวาบที่หลังคอเมื่อรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังเขาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใคร “ขอโทษนะคีย์... แต่ตำนานของนายต้องจบลงที่ตรงนี้” คีย์เบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดเบาๆ ที่ต้นคอ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลงอีกครั้ง พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนว่า... *การเชื่อมต่อในโลกเสมือนได้ถูกแทรกแซงโดยบุคคลที่สาม* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดหักมุมนี้ แล้วเจอกันใหม่ในตอนถัดไปครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตครับ