การพูดคุยเปิดใจ

"แกกลับมาทำไม... มาร์ค" เสียงของผมแหบพร่า แรงกดดันมหาศาลจากอดีตที่ผมพยายามฝังกลบให้ลึกที่สุดในห้วงความทรงจำกำลังตีตื้นขึ้นมาจนจุกที่ลำคอ เงาร่างของชายผู้ที่เคยเป็นทั้งเพื่อนสนิทและคนที่แทงข้างหลังผมในวันที่ชื่อเสียงของผมกำลังรุ่งโรจน์ที่สุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า เขายังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษและแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม มาร์คไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในความมืดของตรอกแคบๆ ทิ้งให้ผมยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นท่ามกลางความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก "คีย์... นายไหวไหม?" เสียงเรียกที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นดึงสติผมกลับมา เรนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเทาเข้มของเธอจ้องมองมาที่ผมด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด มือเล็กๆ ของเธอที่มักจะใช้ประคองไรเฟิลคู่ใจ บัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เพิ่งผ่านพ้นไป เราเดินออกมาจากบริเวณนั้นอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะริมน้ำในเขตสลัมของเซิร์ฟเวอร์หลัก ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในอกผมเย็นลงเลยสักนิด "มันรู้จุดอ่อนของฉัน" ผมพูดขึ้นทำลายความเงียบ "มันรู้ว่าฉันมักจะระแวงในจังหวะตัดสินใจ และมันจะใช้เรื่องนั้นทำลายความเชื่อมั่นของทีมเรา เรน... ฉันอาจจะพาทีมไปสู่จุดจบได้" เรนก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอ เธอไม่ได้มองไปที่ทะเลสาบเบื้องหน้า แต่มองลึกลงไปในดวงตาของผม "นายกำลังพูดเหมือนกับว่าความผิดพลาดในอดีตคือคำสาปชั่วนิรันดร์งั้นเหรอ?" "มันไม่ใช่แค่คำสาป แต่มันคือความเป็นจริงที่พิสูจน์แล้วว่าฉันไว้ใจใครไม่ได้อีก" ผมเค้นเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด "นายกำลังดูถูกความพยายามของฉันอยู่ใช่ไหม" เรนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่รุนแรง "เราผ่านด่านระดับนรกมาด้วยกัน เราฝ่าวิกฤตที่ไม่มีใครเชื่อว่าเราจะรอดมาได้ นายคิดว่าฉันติดตามนายมาถึงตรงนี้เพราะแค่ความบังเอิญหรือไง?" ผมหันไปมองเธอ เรนที่ผมเห็นในตอนนี้ไม่ใช่แค่สไนเปอร์สาวที่เย็นชา แต่คือเพื่อนร่วมทางที่ยอมเอาชีวิตในเกมมาวางเดิมพันกับแผนการเสี่ยงตายของผมหลายต่อหลายครั้ง "คีย์... การแข่งขันนี้ไม่ใช่เรื่องของนายคนเดียว" เธอขยับเข้าใกล้จนหัวไหล่ของเราสัมผัสกัน "ถ้าอดีตของนายมันเป็นแผลเหวอะหวะ ก็ให้ฉันเป็นคนรักษา ถ้ามาร์คมันคือปีศาจ นายก็ไม่จำเป็นต้องสู้กับมันด้วยตัวคนเดียว เพราะนายยังมีฉันที่คอยส่องเป้าหมายจากระยะไกลให้เสมอ" คำพูดของเธอกระแทกใจผมอย่างจัง ความอบอุ่นที่ผมพยายามผลักไสเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความหวาดระแวง ผมนึกถึงจังหวะที่เรายิงสวนกลับศัตรูในวินาทีสุดท้ายของแมตช์ที่แล้ว จังหวะที่เราส่งสัญญาณถึงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ความเชื่อใจที่ไม่ได้สร้างขึ้นจากคำพูด แต่สร้างขึ้นจาก 'กระสุน' และ 'กลยุทธ์' ที่เราแลกเปลี่ยนกัน "ฉันแค่อยากให้เราชนะ" ผมยอมสารภาพออกมาในที่สุด "ชนะเพื่อล้างมลทินที่มันเคยป้ายสีไว้ และเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ฉันเลือกเดินในเส้นทางอีสปอร์ตนี้มันไม่ได้ผิดพลาด" "งั้นเราก็ต้องชนะ" เรนขยับถอยหลังออกมาเล็กน้อย สายตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นมุ่งมั่นและดุดัน "แต่นายต้องเลิกแบกโลกไว้คนเดียว นายต้องหัด 'สั่ง' ให้ฉันและทีมงานช่วยนาย ไม่ใช่แค่แบกความลับแล้วเก็บไว้เน่าตายอยู่ลำพัง แบบนั้นมันไม่ใช่นักวางแผนที่ฉันยอมรับ" คำเตือนของเธอเป็นดั่งน้ำเย็นที่ราดรดลงบนความหยิ่งผยองที่ผมไม่เคยรู้ตัวว่ามี ผมพยักหน้าช้าๆ ความรู้สึกแปลกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ ไม่ใช่ความแค้นที่ร้อนรุ่ม แต่เป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็นและมีสติ "ตกลง" ผมยืดตัวตรง "เราจะเริ่มซ้อมแผนการแก้เกมของมาร์คในวันพรุ่งนี้ ฉันจะวางกลยุทธ์ที่แม้แต่มันก็คาดไม่ถึง" เรนพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่เธอจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูข้อความที่แจ้งเตือนเข้ามา ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เธอยื่นหน้าจอให้ผมดู ข้อความนั้นมาจากไอดีนิรนามที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง 'พวกแกสองคนคุยกันเสร็จหรือยัง? หวังว่าคงไม่ได้ตกลงกันว่าจะหนีไปไหนนะ เพราะฉันเพิ่งส่งคำท้าแข่ง 'Deathmatch 2v2' ไปที่สมาคมอีสปอร์ตเรียบร้อยแล้ว และรางวัลของแมตช์นี้... คือไอดีหลักของพวกแกทั้งคู่ ถ้าแพ้ ก็เลิกเล่นเกมนี้ไปตลอดกาลเสีย' ผมมองหน้าเรน ใจเต้นรัวด้วยความเดือดดาลที่พุ่งพล่าน มาร์คไม่ได้แค่ข่มขู่ แต่มันกำลังเดิมพันด้วย 'อาชีพ' ที่พวกเรารักที่สุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง เราสองคนหันขวับไปพร้อมกันท่ามกลางความมืดมิด ชายสวมฮู้ดที่ดูคุ้นตากำลังเดินตรงเข้ามาหาเราด้วยท่าทีสบายๆ ในมือของเขาถือจดหมายท้าดวลประทับตราสมาคมสีทองเด่นหรา... และนั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ประธานสมาคม' ที่เคยให้การสนับสนุนมาร์คมาโดยตลอด ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคีย์และเรนครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตสัญญาว่าจะพาพวกเขาสู้สุดใจในตอนต่อไปครับ