คำขอโทษจากหัวใจ

"ถ้าคุณคิดว่าการแต่งงานปลอม ๆ นี่เป็นแค่เกมธุรกิจ... คุณคงต้องคิดใหม่ตั้งแต่ตอนนี้แล้วล่ะค่ะ รันนารี" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่คิมหันต์พยายามสะกดกลั้นไว้ ประโยคเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว ที่ซึ่งบานประตูถูกล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนา ปราศจากเสียงรบกวนจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันในระยะประชิด รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก หายใจติดขัดเมื่อพบว่าสามีจอมซึนของเธอไม่ได้แค่พูดขู่เล่น ๆ เสียแล้ว แววตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอนิ่งสนิทเหมือนพื้นผิวน้ำในฤดูหนาว บัดนี้กลับไหวระริก เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความหยิ่งยโสมาเนิ่นนาน "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะคิมหันต์" รันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามตั้งสติแล้วเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาเรียวจะเริ่มอ่อนแรงลงทุกทีเมื่ออีกฝ่ายขยับกายเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอบดบังติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ "อย่ามาใช้มุกนี้กลบเกลื่อนเรื่องที่เราตกลงกันไว้นะคะ เราทำสัญญา—" "สัญญาบ้าบออะไรนั่นน่ะเหรอ!" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเจือความหงุดหงิดระคนตัดพ้อ ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับต้องการจะทะลุเข้าไปในก้นบึ้งหัวใจ "คุณคิดว่าผมเซ็นสัญญาแต่งงานฉบับนั้นขึ้นมาเพราะอยากได้หุ้นส่วนทางธุรกิจหรือไง รัน... คุณมันซื่อบื้อเกินไปแล้ว หรือแกล้งโง่กันแน่!" "นี่คุณว่าใครซื่อบื้อคะ!" รันปะทะสายตากลับทันที ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหงาตามประสาคนปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ไม่ให้เข้ามาประชิดตัวมากไปกว่านี้ "พูดให้มันดี ๆ นะคะคิมหันต์ คนที่ร่างสัญญาบ้า ๆ นั่นขึ้นมาแล้วบังคับให้ฉันเซ็นคือคุณต่างหากเล่า!" "ก็เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น ผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณจะมีทางยอมเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับผมได้ยังไงล่ะ!" คิมหันต์โพล่งออกมาเสียงดัง ลมหายใจของเขาขาดห่วงไปชั่วขณะเมื่อความลับที่อดทนอดกลั้นมานานนับปีหลุดรอดจากริมฝีปากหนา ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะก้มลงมองสถาปัตยกรรมสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—มันไม่ใช่สายตาของนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างหมดรูป รันชะงักงัน ริมฝีปากที่กำลังจะอ้าเถียงพลันเม้มเข้าหากันแน่น สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ด้วยความเร็วสูง *“ถ้าไม่ทำแบบนั้น ผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณจะมีทางยอมเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับผมได้ยังไง...”* หมายความว่า... "คุณ..." รันพูดไม่ออก เสียงของเธอดังแผ่วลงราวกับกระซิบ "คุณจงใจ..." "ใช่ ผมจงใจ" คิมหันต์ไม่รอให้เธอตั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับผนังห้องกักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ขณะที่อีกข้างเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนรันถึงกับสะท้าน ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ผมตกหลุมรักสถาปนิกสาวปากกล้าคนนี้ตั้งแต่แรกเจอ... ตั้งแต่โปรเจกต์ห้องพักสุดหรืองั่งนั่นที่คุณต่อปากต่อคำกับผมในห้องประชุมวันแรกแล้ว รันนารี" โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ รันนิ่งอึ้ง สมองขาวโพลน หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธและตกใจ กลับพลิกผันมาเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนกยิ่งกว่า คิมหันต์เนี่ยนะ... รักเธอน่ะเหรอ? ผู้ชายที่ปากร้าย เย็นชา และชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ใส่เธอทุกวันเนี่ยนะ คนที่บอกว่าคลั่งรักเมียยืนหนึ่งในจินตนาการของมีนตรา มันคือเรื่องจริงเหรอเนี่ย! "ละ... เล่นมุกอะไรของคุณคะเนี่ย" รันพยายามเค้นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่าที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวราวจับไข้ "มุกนี้ไม่ตลกเลยนะคะคิมหันต์ หน้าตาอย่างคุณเนี่ยนะจะมาตกหลุมรักฉัน ตั้งแต่แรกเจอด้วยเหรอ? ฝันไปหรือเปล่า" "ผมไม่ได้ฝัน และผมก็ไม่เคยจริงจังกับอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิต" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมิ้นท์จาง ๆ ทำเอารันสติกระเจิดกระเจิง "ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่คุณคิดว่าผมใจร้ายและหาเรื่องแกล้งคุณ... รู้ไหมว่าผมนั่งมองคุณผ่านกล้องวงจรปิดในห้องทำงาน และคอยหาข้ออ้างสารพัดเพื่อให้ได้ยืนใกล้ ๆ คุณ คุณคิดว่าคนอย่างคิรากรว่างงานมากหรือไงถึงต้องมาคอยตามจิกกัดเด็กดื้ออย่างคุณทุกวัน" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทีละประโยค เปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจของรันจนเกราะป้องกันทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้าสู่หัวใจที่เคยอ้างว้าง ทำเอาขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดะ ๆ อย่างไม่มีสาเหตุ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ขโมยหัวใจเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมเขาถึงร้ายกาจขนาดนี้! แม้หัวใจจะยวบยาบจนแทบจะละลายกองแทบเท้าเขาอยู่รำคาญ แต่ศักดิ์ศรีและนิสัยปากเก่งประจำตัวก็ยังคงทำงานอย่างแข็งขัน รันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าแก้มทั้งสองข้างจะแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูแล้วก็ตาม "อ๋อเหรอคะ..." รันแสร้งทำเป็นลอยหน้าลอยตาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทั้งที่มือเล็ก ๆ ที่ประสานกันอยู่หลังลำตัวกำลังจิกเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความตื่นเต้น "งั้นก็แสดงว่าที่คุณคอยขัดใจฉัน คอยติตรงนู้นติงตรงนี้ และทำตัวน่ารำคาญใส่ฉันมาตลอด... คือความพยายามในการจีบของท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ว่างั้นเถอะค่ะ? วิธีการจีบแปลกประหลาดดีนะคะ สอบตกศูนย์คะแนนเต็มร้อยเลยรู้ตัวไหม" คิมหันต์ถึงกับมุมปากกระตุก เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างนึกหมั่นไส้คนปากแข็งที่ไม่ยอมจำนนซะที แม้ว่าดวงตากลมโตคู่สวยนั้นจะฉายแววหวั่นไหวจนปิดไม่มิดแล้วก็ตาม "ปากเก่งนักนะ" เขากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "ปากแบบนี้... ต้องโดนทำโทษสักทีถึงจะหายดื้อ" "นี่! คุณจะทำอะ— อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาประกบลงมาทาบทับอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีแรกเธอตั้งท่าจะทุบอกเขาเพื่อประท้วง แต่สัมผัสอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความเว้าวอนและร้อนแรงที่ค่อย ๆ ละเมียดละไมรุกราน กลับสูบเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกายของเธอหายวับไปกับตา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากรสจูบทำให้หัวใจที่เคยพยศยอมสยบลงอย่างง่ายดาย รันเผลอหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยดันแผงอกเขาไว้ค่อย ๆ เปลี่ยนมาขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คิมหันต์ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้สถาปัตยกรรมสาวหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับผลมะเขือเทศสุก สองตาฉ่ำน้ำเยิ้มด้วยพิษสวาทที่เขาเป็นคนปรุงขึ้นมาเอง "แบบนี้... พอจะผ่านเกณฑ์การจีบของคุณหรือยังล่ะครับ... คุณภรรยา" คิมหันต์กระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ล้นทะลัก รันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างพยายามรักษาฟอร์มเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยเสียงอุบอิบ "ก็... พอใช้ได้ค่ะ แต่ยังต้องปรับปรุงอีกเยอะ..." คิมหันต์ยิ้มกริ่ม หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เตรียมจะโน้มใบหน้าลงไปชิมความหวานจากริมฝีปากดื้อรั้นนั้นอีกครั้ง ทว่า— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายคุ้นหูที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก ทำเอาบรรยากาศสีชมพูหวานฉ่ำพังทลายลงในพริบตา! "คุณคิมหันต์คะ! คุณรัน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คุณภาคินบุกมาที่บริษัทแล้วกำลังจะพังห้องทำงานคุณอยู่แล้วนะคะ!" คิมหันต์ชะงักกังวาน ใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขเมื่อครู่บึ้งตึงลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟกำลังจะปะทุ รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวแปรสำคัญอย่างภาคินดันโผล่มาถูกจังหวะนรกเสียเหลือเกิน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันตอนนี้นะคะ!