ลูกตื๊อระดับสิบ

“ถ้าเธอกดรับตอนนี้... ฉันจะจูบเธอให้หายพูดไปเลย คอยดู!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคิมหันต์ทำเอารันนารีสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าสามีในนามที่โน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ เป่ารดอยู่ริมแก้ม ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้นี่มันอันตรายต่อระบบประสาทเสียจริง “คุณบ้าหรือไง คิมหันต์! ถอยไปเลยนะ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของฉันจะแตกอยู่แล้วเนี่ย” รันพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่มีหรือที่ CEO หนุ่มผู้เอาแต่ใจจะยอมขยับ เขากลับใช้ท่อนแขนแกร่งค้ำยันพนักพิงโซฟาไว้ กักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือเธอสลับกับใบด่าทอของเธออย่างเอาเรื่อง และก่อนที่รันจะได้กดรับสายจากภาคินที่โทรเข้ามาตื๊อไม่เลิก คิมหันต์ก็จัดการรวบข้อมือบางของเธอไว้ข้างหนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวอีกข้างปัดหน้าจอตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย! พรึบ! “นี่คุณ! เสียมารยาทที่สุด!” รันอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยตวัดค้อนใส่สามีวงใหญ่ “นั่นมันเรื่องส่วนตัวของฉันนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสายคนอื่นแบบนี้เล่า” “มีสิทธิ์ในฐานะ ‘สามีตามกฎหมาย’ และในฐานะคนที่กำลังจะ ‘จูบเธอ’ ถ้าเธอยังไม่หยุดพูดถึงไอ้หน้าอ่อนนั่น” คิมหันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แต่แววตากลับไหวระริกด้วยไฟหึงหวงที่แผดเผาจนน่ากลัว ปากร้ายกาจที่ชอบพ่นคำพูดกวนประสาทเมียเมื่อครู่ ตอนนี้เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง บ่งบอกว่าเขาไม่ได้กำลังล้อเล่น รันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกล้าเถียงเขาทุกเรื่อง ยกเว้นก็แต่ตอนที่ดวงตาคมปลาบกู๊ดไกด์คู่นั้นมองมาด้วยความจริงจังขั้นสุด มันมีพลังบางอย่างที่ทำให้เธียรนิ่งไปดื้อๆ และหัวใจเจ้ากรรมก็ดันทรยศเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ “ฉัน... ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ หลบไปเลยนะ” รันเลือกทางถอย มุดตัวลอดใต้แขนแกร่งของเขาอย่างรวดเร็วก่อนที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายเสียอาการไปมากกว่านี้ แต่มีหรือที่คนอย่างคิมหันต์จะปล่อยให้เหยื่อ... เอ๊ย เมียรักหลุดมือไปได้ง่ายๆ ตลอดทั้งวันในออฟฟิศ รันจึงได้เรียนรู้คำว่า ‘เงาตามตัว’ อย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าเธอจะเดินไปตรวจแบบแปลนที่โต๊ะเขียนแบบ เดินไปหยิบเอกสารที่ห้องถ่ายเอกสาร หรือแม้แต่เดินไปกดกาแฟที่แพนทรี คิมหันต์ก็มักจะโผล่มาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ เสมอด้วยข้ออ้างสารพัดที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย “คุณคิมหันต์คะ นี่มันรอบที่สามแล้วนะคะที่คุณเดินมาตรวจงานที่ฝ่ายสถาปนิกวันนี้ บริษัทเราไม่มีห้องทำงานท่าน CEO แล้วหรือไงคะ ถึงต้องมานั่งเบียดโต๊ะตัวเล็กๆ กับฉันเนี่ย” รันวางปากกาลงบนโต๊ะกระแทกเบาๆ อย่างหมดความอดทน เมื่อร่างสูงโปรดของสามีเดินถือแก้วกาแฟมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่ห้อ เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกวาดมองเอกสารในมือเธอราวกับมันเป็นผลงานชิ้นเอก ทั้งที่ความจริงแล้วเขากำลังจับตาดูว่ายัยตัวแสบจะแอบหยิบมือถือขึ้นมาติดต่อกับไอ้ภาคินอีกหรือเปล่า “ห้องทำงานฉันมันกว้างเกินไป... เหงา” คำตอบหน้าตายแต่แววตาเจ้าเล่ห์ทำเอารันอยากจะหยิบไม่บรรทัดฟาดหัวเขาให้รู้แล้วรู้รอด “อีกอย่าง ฉันมาดูความคืบหน้าของโปรเจกต์รีสอร์ท ไม่ได้มานั่งมองหน้าเธอ... ถึงแม้ว่าหน้าเธอจะชวนมองกว่าแบบแปลนพวกนี้ก็เถอะ” “ฮั่นแน่! ท่านประธานคะ ขยันตรวจงานจังเลยนะคะช่วงนี้” เสียงแซوแหลมสูงของมีนตรา เพื่อนสนิทตัวแสบดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาสมทบ มีนตราหรี่ตามองคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ้มกริ่มจนรันอยากจะเอาปี๊บคลุมหัว “แล้วนี่ไม่ได้ยินข่าวลือหนาหูหรือไงคะว่าช่วงนี้ประธานคิมหันต์แปลงร่างเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวคุมเข้มภรรยาแจเลย กลัวโดนใครคาบไปกินล่ะสิคะเนี่ย” คิมหันต์ไม่สะทกสะท้านกับคำแซวของเพื่อนเมียสักนิด เขายังคงตีหน้านิ่งราวกับทองไม่รู้ร้อน แต่ใบหูแเดงก่ำที่โผล่พ้นรอยปกเสื้อเชิ้ตนั้นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังเขินอายจนเก็บอาการแทบไม่อยู่ “พูดมากน่ามีนตรา งานการไม่มีทำหรือไง ถึงได้มาเดินส่องชาวบ้านเขา” คิมหันต์สวนกลับเสียงเรียบ แต่รอยยิ้มมุมปากที่กระตุกขึ้นนิดๆ ปิดไม่มิดเลยสักนิด “แหม! งานของมีนเคลียร์เสร็จเรียบร้อยตั้งนานแล้วค่ะ ไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกนะคะ ที่งานการไม่ทำ เอาแต่ตามติดเมียแจราวกับกลัวเมียจะบินหนีไปไหนอย่างนั้นแหละ” มีนตราลอยหน้าลอยตาพูดแซะอย่างสนุกสนาน ก่อนจะหันมาขยิบตาวิ๊งๆ ให้รันที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้าแดงแจ๋ด้วยความหมั่นไส้ “จริงไหมคะรันรารี ขยันทำคะแนนแบบนี้... สงสัยต้องใจอ่อนให้รางวัลคนแถวนี้สักหน่อยแล้วมั้งคะ” “มีนตรา! ถ้าเธอยังไม่หุบปาก ฉันจะให้เธอย้ายไปคุมไซต์งานก่อสร้างกลางแดดเปรี้ยงๆ สัปดาห์หน้าตรอดเดือนเลยดีไหม” รันกัดฟันกรอด ขู่เพื่อนสนิทเสียงเขียวเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหน้า “อุ๊ย! น่ากลัวจังเลยค่ะท่านสถาปนิก งั้นมีนขอตัวไปเคลียร์เอกสารต่อนะคะ เชิญพวกท่าน ‘สวีท’ กันตามสบายเลยค่ะ” มีนตราแกล้งทำเป็นยกมือยอมแพ้ ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีไปพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจทิ้งท้าย บรรยากาศรอบโต๊ะกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความเงียบนั้นกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่เต็มไปด้วยความหวานปนความเกร็ง รันก้มหน้าก้มตาเขียนแบบต่อโดยพยายามทำเป็นเมินร่างสูงที่ยังคงนั่งเท้าคางมองเธอไม่วางตา “เลิกมองฉันสักทีได้ไหม” รันเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าหนี “ไม่” คำตอบสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์คิมหันต์ทำเอารันต้องเงยหน้าขึ้นตวัดค้อนใส่ “ทำไมคุณถึงดื้อด้านแบบนี้นะ” “ก็บอกแล้วไงว่าดื้อเฉพาะกับเธอ” คิมหันต์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาคมกริบที่เคยเยชา บัดนี้กลับฉายประกายความอบอุ่นและเว้าวอนจนคนมองใจกระตุก “เรื่องเมื่อเช้า... ที่ฉันตัดสายไอ้ภาคิน เพราะฉันไม่ชอบให้ผู้ชายหน้าไหนมายุ่งกับเธอ รัน... เธอก็รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง” ประโยคบอกเล่าตรงไปตรงมาแบบไม่มีฟอร์มนั้น ทำเอารันถึงกับพูดไม่ออก เธอนิ่งงัดสบตากับเขา เนิ่นนานจนเสียงรอบข้างราวกับถูกตัดขาด เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกันเป็นจังหวะ ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายไปจนหมดสิ้น รันเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจพองโตขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่กับความซึนที่เริ่มจะกลายร่างเป็นความคลั่งรักของสามีในนามคนนี้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้ง ก่อนที่ประตูกระจกห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง “ท่านประธานคะ... คุณภาคินจากบริษัทคู่ค้ามารอพบที่ห้องรับแขกค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่จะต้องคุยกับคุณรันโดยตรงค่ะ” สิ้นคำพูดของเลขา คิมหันต์ก็หน้าตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมาจ้องหน้ารันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงหึงหวงระรอกใหม่ที่รุนแรงกว่าเดิม และก่อนที่รันจะได้ขยับตัวลุกขึ้น คิมหันต์ก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่เด็ดเดี่ยวพอที่จะตรึงเธอกับที่ “ห้ามไป” คิมหันต์สั่งเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมปลาบจ้องมองตรงไปยังประตูห้องรับแขกด้วยแววตาของผู้ล่า “ถ้าเธอ้าวเท้าออกไปเจอหน้ามันตอนนี้... ฉันจะจูบเธอโชว์กลางบริษัทให้ดู คอยฟังคำท้าของฉันก็แล้วกัน!” รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หายใจติดขัดเมื่อพบว่าสามีจอมซึนของเธอไม่ได้แค่พูดขู่เล่นๆ เสียแล้ว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กลิ่นลิลลี่สีขาว" เสมอมานะคะ!