ผู้บุกรุกยามวิกาล

"คุณจะมองหน้าฉันแบบนี้ไปถึงไหนคะคุณคิมหันต์ ถ้ากระดาษแผ่นนั้นมันมีตาขึ้นมาจริงๆ มันคงพรุนเพราะสายตาจับผิดของคุณไปนานแล้วค่ะ" รันนารีวางปากกาในมือลงบนแปลนสถาปัตยกรรมสีฟ้าครามส่งเสียงกระทบกับโต๊ะทำงานดัง *กริ๊ก* เพื่อเรียกร้องสติจากคนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนั่งเล่นมานานเกือบสิบนาทีแล้ว ดวงตาคมกริบของ CEO หนุ่มไม่ได้มองแปลนบ้านเลยสักนิด แต่กลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอราวกับกำลังสืบสวนคดีฆาตกรรมรายใหญ่ คิมหันต์ปรายตามองเอกสารบนโต๊ะก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นตามสไตล์คนฟอร์มจัดถูกส่งออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก "ผมไม่ได้มองแปลน... ผมกำลังมองความพยายามของคุณต่างหาก รันนารี" เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ โต๊ะทำงานตัวใหญ่กลายเป็นเส้นแบ่งอาณาเขตระหว่างคนทั้งคู่ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว แทนที่จะพักผ่อนตามสัญญาแต่งงานปลอมๆ ที่เราทำไว้ คุณยังนั่งหลังขดหลังแข็งวาดรูปบ้านให้ใครก็ไม่รู้... หรือว่าโปรเจกต์นี้มันมีความพิเศษจนทำให้คุณลืมหน้าที่ภรรยาไปแล้วล่ะครับ" "หน้าที่ภรรยาในนามเหรอคะ?" รันเลิกคิ้วเรียวขึ้นสูง นัยน์ตาสีรัตติกาลไหวระริกด้วยความท้าทาย เธอจงใจโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่าง "จำได้ว่าในสัญญาข้อสามระบุไว้ชัดเจนนะคะว่าต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายความเป็นส่วนตัว หรือว่าคุณคิมหันต์เริ่มจำข้อตกลงไม่ได้เสียแล้วคะ ถึงได้มายืนทำหน้ายักษ์อยู่ตรงนี้" คำพูดสวนกลับแบบทันควันทำเอาคิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ชายหนุ่มรู้สึกหมั่นไส้รอยยิ้มมุมปากของภรรยาจำเป็นคนนี้เหลือเกิน รันเป็นผู้หญิงประเภทที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ปากคอเราะรายแต่กลับซ่อนความนุ่มนวลเอาไว้ใต้ท่าทางพยศราวกับลูกแมวป่า ยิ่งเธอทำท่าทางยโสโอหังใส่ เขากยิ่งอยากจะเข้าไปปราบพยศให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกนี่สิ "ผมแค่เตือนด้วยความหวังดี กลัวว่าบ้านหลังนี้จะสร้างไม่เสร็จเพราะสถาปนิกมัวแต่เอาเวลาไปสนใจเรื่องอื่น..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกะทันหันขัดจังหวะสงครามประสาทระหว่างสามีภรรยาในนามอย่างไม่ไว้หน้า รันขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะมาเคาะห้องเอาป่านนี้ เที่ยงคืนกว่าแล้วนะนั่น คิมหันต์เองก็ชะงัก สีหน้าเรียบตึงเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดทันทีเมื่อความเป็นส่วนตัวถูกรบกวน "ฉันไม่ได้สั่งเดลิเวอรี่นะคะ..." รันพึมพำเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงประตู มือเรียวบางของใครอีกคนก็จัดการบิดลูกบิดแล้วผลักเข้ามาเสียก่อน ประตูเปิดผางพร้อมกับร่างเพรียวบางของหญิงสาวผมลอนยาวในชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูหวานแหวว พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบย่อมในมือ มีนตราก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง "ยัยรัน! แกปิดมือถือทำไมยะ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เกือบจะแจ้งความคนหายอยู่แล้วนะเนี่ย!" มีนตราส่งเสียงโวยวายทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็ต้องชะงักกึก เมื่อดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านหนุ่มหล่อที่ยืนกอดอกตีหน้ายักษ์อยู่ข้างโต๊ะทำงาน บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น มีนตรากวาดสายตามองรันที่ยืนอยู่หลังโต๊ะ กับคิมหันต์ที่ยืนอยู่ไม่ห่าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเพื่อนสนิทตัวแสบทันที สมองอันรวดเร็วของมีนตราเริ่มประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเร็วแสง "อุ๊ย..." มีนตราลากเสียงยาว สีหน้าตกใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายร่างเป็นกองเชียร์มือหนึ่งที่พร้อมจะเผือกทุกสถานการณ์ "นี่ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย หน้าตาพวกแกสองคนดู... เคร่งเครียดกันจังเลยนะ ประชุมเรื่องแปลนบ้านดึกดื่นขนาดนี้เชียว?" รันรีบเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาเพื่อนสนิทพร้อมกับดึงแขนอีกฝ่ายให้ถอยห่างจากรัศมีอันตรายทันที "มีนตรา แกมาทำอะไรที่นี่ ดึกดื่นป่านนี้แล้วคอนโดแกก็อยู่ตั้งไกล ทำไมไม่นอน ห้ะ?" "ก็ฉันคิดถึงแกไงยะ!" มีนตราลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานหยดให้คิมหันต์ที่ยืนหน้าตึงเป็นตูดทอด "สวัสดีค่ะคุณคิมหันต์ แหม... มาเยี่ยมภรรยาดึกดื่นแบบนี้ แสดงว่าชีวิตคู่ยังหวานชื่นดีใช่ไหมคะเนี่ย เห็นยืนใกล้กันซะชิดเชียว" คำแซวของมีนตราทำเอารันอยากจะเอาปี๊บคลุมหัวให้รู้แล้วรู้รอด แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้เพื่อนสนิท "มีนตรา! พูดมากน่า แกมาทำไมเนี่ย มีปัญหาอะไรถึงหอบกระเป๋ามาดึกๆ ดื่นๆ" "แหม ก็ท่อประปาที่คอนโดฉันแตก น้ำท่วมห้องนอนจนนอนไม่ได้ จะให้ฉันไปนอนโรงแรมก็เสียดายเงิน เลยแวะมาซบอกเพื่อนรักสักคืนสองคืนจะไม่ได้หรือไง" มีนตราทำท่าทางน่าสงสารถือเป็นการแสดงชั้นเยี่ยม แต่สายตากลับกวาดมองสำรวจร่องรอยความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่อย่างจับผิด "อีกอย่าง... ฉันก็แค่อยากรู้ว่าข่าวลือที่ว่า CEO น้ำแข็งก้อนนี้กลายเป็นแมวเชื่องตอนอยู่กับแกมันจริงแค่ไหน" "คุณมีนตราครับ..." คิมหันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกราบกรานมองเพื่อนสนิทของภรรยาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก "ห้องพักแขกอยู่ชั้นล่าง ทางแม่บ้านเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณง่วงมากจนไม่มีปัญญาหาโรงแรม... เชิญลงไปพักผ่อนได้เลยครับ ไม่ต้องมายืนวิเคราะห์ชีวิตแต่งงานของคนอื่นแถวนี้" โอโห... ปากคอเราะรายไม่แพ้กันเลยนี่หว่า มีนตราแอบยิ้มในใจ เธอชอบใจนักเวลาเห็นคนฟอร์มจัดอย่างคิมหันต์แสดงอาการหึงหวงแบบเนียนๆ ออกมา แม้ปากจะบอกว่าไล่ แต่สายตาที่มองรันเมื่อครู่มันฟ้องชัดเจนว่าหวงก้างแค่ไหน "แหม คุณคิมหันต์นี่ใจร้ายจังเลยนะคะ แค่เพื่อนมาเยี่ยมภรรยาแค่นี้ทำเป็นหวงไปได้..." มีนตราจงใจลากเสียงยั่วเย้า "งั้นฉันไม่กวนเวลาสวีทหวานของ 'สามีภรรยา' แล้วก็ได้ค่ะ เชิญพวกคุณเคลียร์แปลนบ้าน... เอ๊ย เคลียร์ใจกันตามสบายเลยนะคะ ฝันดีล่วงหน้านะคะคุณสามี" พูดจบร่างเพรียวก็รีบคว้ากระเป๋าเดินทางแล้ววิ่งแจ้นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปิดประตูให้เสร็จสรรพ ทิ้งให้รันยืนหน้าชาทำอะไรไม่ถูกอยู่กลางห้อง บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ความอึดอัดลอยอบอวลอยู่ในอากาศหนาแน่นยิ่งกว่าเดิม รันค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีในนามที่ตอนนี้ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาต่ำจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม รันสะดุ้งเฮือกแต่ไม่ยอมถอยหลังหนี ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก "เพื่อนคุณนี่... ปากดีเหมือนเจ้าของไม่มีผิดเลยนะครับ" คิมหันต์กระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ "ทีนี้... เรามาคุยกันต่อดีกว่า ว่าตกลงแล้ว 'หน้าที่ภรรยา' ที่คุณควรจะทำตอนนี้... มันคืออะไรกันแน่ รันนารี" รันนิ่งอึ้ง สมองตื้อตันไปหมดเมื่อวงแขนแข็งแรงของคนตรงข้ามเอื้อมมาโอบเอวบางเอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจของเขารดรินอยู่ใกล้แค่คืบ จนเธอแทบไม่กล้าขยับตัวหนี... — แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - **กลิ่นลิลลี่สีขาว**